Miciński, Tadeusz 2015-12-08 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-dusza-w-czyscu/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Dusza_w_czy%C5%9Bcu Modernizm Liryka Wiersz Dusza w czyścu text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5185.jpg 12943-fix, pilar311@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5185 0.3 Tadeusz Miciński Już świt Dusza w czyścu Umarłych cieniom i w gwiezdne kurhany, / składam tę urnę przetlonych pamiątek. / jakoby ciała umarłych dzieciątek. / Bo duch mój z ziemskiej jasności wygnany/ wstecz się ogląda na rodzinne łany/ i nim go śnieżne pochłoną zamieci/ do chat się tuli, gdzie łuczyna świeci. W umarłych święto, w jęki niepowrotne, / serce się moje nie czuje samotne. Ach, pamiętam knieje, szumiące dokoła, / świegot ptastwa, ryk zwierza i dymiące sioła --- / wonie traw pokoszonych i białe bociany, / lecące gdzieś aż z Indyów na mój dach żerdziany. Dziś --- pół świata zbłądziwszy na smętnem błąkaniu --- / Tobie, coś moją młodość widziała w zaraniu --- / Lipo cmentarna! Xieni pszczół i roju/ duszyczek, co już doznały wiecznego spokoju --- / pod cieniem Twoim, pod Twoją obroną/ chciałbym złożyć mą duszę, jak falę znużoną/ i lśnić w Twoich konarach zbłękitnionym niebem --- / a męką moją, jak czarnym podzielić się chlebem/ z oną Królową, co była duchów żywicielka --- / a za Chrystusem zeszła w otchłań... / I teraz Cień jej błąka się w wichrowe noce,/ a w oczach wypalonych szrężoga migoce/ i jasność wielka. Chciałbym pługiem rozorać krwawe sarkofagi/ i z płomieniem --- w królewski zejść grób --- / i w krysztalny grać dzwon --- i wziąć na ramiona/ i nieść Bogu, aż oczy odemknie przelśniona/ i zorzami rozbłyśnie jej trup --- / i pokłonią się króle i myrrhę przyniosą jej magi/ i przyjdzie Oblubieniec --- / ze zbóż jasnych da wieniec --- / a śmierć, jak suchy liść/ odtrąci z Jej łona --- / i wstanie zbłękitniona/ i będzie ku nam iść. Lecz za winy własne lub mojego rodu/ na niwach spustoszonych umierając z głodu, / u źródeł jadem strutych konając z pragnienia, / to się spalam w pożarach, to marznę wśród cienia --- / w rozpękłych górach lawy księżyca martwego. Idzie wiejskie pacholę przed Maryi ołtarze --- / niech Cię, moja dziecino, pychą Bóg nie każe --- / i niech Cię odtąd Aniołowie strzegą.