http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-reinkarnacya/ Miciński, Tadeusz Reinkarnacya 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministrestwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Reinkarnacya Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5178.jpg Fire, Maria Eklind@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5178 0.3 Tadeusz Miciński In loco tormentorum Reinkarnacya Z bram czarnych idę Babilonu,/ z ruin, gdzie ptastwo dzikie jęczy,/ w mroku się bijąc o pierś dzwonu. A ciała królów poszarpane/ przez widm złowieszcze wardałaki,/ a rzeki krwawą toczą pianę. W pałacach pustych błądzą straże ---/ łańcuchem skuli czaszkę moją,/ w piekielnym zanurzając warze. Abbadon czekał z mię ofiary,/ lecz anioł Boży wszedł do lochu ---/ legł z mieczem w sercu człowiek stary. Po skałach zbiegłem stromych w morze,/ śpiewem otchłani jęczą fale,/ konchy, jak łzy me lśnią w pokorze. Słucham objawień Twych w głębinie ---/ komety się krzyżują w mroku,/ okręt mój w Ciemność Bożą płynie. Na włosach zmarłej gram pieśń Wschodu,/ bym Cię nie przeklął Hieruzalem,/ obłąkanego Ty narodu Matko! --- a bólem Twoim się opaszę,/ a głowę swą na gwiazdach złożę,/ wieczność, jak wino zleję w czaszę. A kości moje wezmę z ziemi,/ którą przyciemnił Duch Twój Pański,/ i odtąd ziarnem bujnem plemi. Krwi mej czerwone bystre prądy,/ co wypłynęły z gór Taboru, ---/ nowe przelśnione ujrzą lądy. Serce mam owoc z tego drzewa,/ co kwitnie w raju snem Cherubów,/ a ptak żałoby nad nim śpiewa. A śpiew ten z harfy jest proroków,/ z płomienia gwiazd i z męczenników,/ z piorunów, z wichrów i obłoków/ i z onych Judasza srebrników,/ jenżmi Cię kupił człowiek, Boże. Tyś tajemnicze posiał znaki,/ abym powrócić mógł do Ciebie,/ jak słońce w ojczyste zodyaki. Ale mój okręt wiry niosą ---/ przebóg! pod więzień ślizgie ściany ---/ rozpacz mię krwawą zlewa rosą. I szydzą ze mnie czarni straże/ i krzyż gotują mi jutrzenki ---/ wracam w mych więzień kurytarze. I to wszak darem z Twojej ręki ---/ ból --- wieczność męki...