http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-morietur-stella/ Miciński, Tadeusz Morietur stella 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Morietur_stella Modernizm Liryka Wiersz 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5175.jpg timepiece, Robert Couse-Baker@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5175 Tadeusz Miciński In loco tormentorum Morietur stella Godzina moja się zbliża/ i otaczają ciemności ---/ już wyschły źródła miłości/ i w płomiennej męce krzyża/ serce wciąż głębiej się zniża,/ wciąż głębiej w nim rany roździeram ---/ i żyję, by czuć, że umieram. Na fali czystym błękicie/ łódź moja płynie w wygnanie ---/ i widzę zorzy świtanie ---/ i widzę loch mój w granicie ---/ oh, ręce moje otnijcie,/ gdyż bramę Grozy rozwieram ---/ On rzekł mi: ja w Tobie --- umieram. Nademną złote łabędzie/ rozbłękitniają się w hymny ---/ a w głębi widzę gad zimny,/ i oczy krwawe --- w obłędzie ---/ i ktoś mi szepce: --- ja wszędzie/ za twojem sercem się wdzieram ---/ ja mrok --- ja śmierć --- ja Bóg --- nie umieram. O wy, kratery wulkanów,/ zamarzłym ogniem zionące ---/ o, moje róże więdnące,/ wśród czarnej mgły oceanów ---/ o niedolo mych peanów,/ w których się Boga wypieram,/ a stopy zimne całując, umieram. Słowiku, co ożywiasz gaje/ w pustyniach mojego łona ---/ ach, jakże serce me kona/ ach, jakiej męki doznaję ---/ paląc w płomieniach swe raje ---/ na lichej kolumnie się wspieram ---/ z nią padam --- i łkam --- i umieram. Z Twych rąk mi płyną ulżenia,/ gdy krwią swą rosisz me lico ---/ lecz doli mej tajemnicą,/ zamknięta w grodzie płomienia!/ gdzie tak mnie trapią cierpienia/ i tyle szturmów odpieram,/ żeć zamek zdam --- bo umieram. Oto jak cień się przekradać/ pod murem rajskich ogrodów ---/ w ogniu się paląc wśród lodów ---/ mieć Cię --- a nie posiadać ---/ zdobyć --- ukochać --- postradać ---/ to człowiek --- z niego się wydzieram/ --- daremnie! daremnie żyję i umieram./