http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-stygmaty-sw-franciszka/ Miciński, Tadeusz Stygmaty św. Franciszka 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministrestwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Stygmaty_%C5%9Bw._Franciszka Modernizm Liryka Wiersz http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5172.jpg super moon, Barbara Eckstein@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5172 0.3 Dedykacja w źródle umieszczona po wierszu -- zachowano tę pozycję. Tadeusz Miciński Białe róże krwi Stygmaty św. Franciszka O wzgardź mną Panie, bom niegodny Ciebie --- lecz w piersi mojej słyszę harfy granie i ręce moje wyciągam w zaranie --- ku Tobie. Uderza na mnie blask Mocy i Tronów --- gwiazdy mi grają wśród wieczornych dzwonów --- na niebie krwawe błyskają purpury --- Twoich tajemnic otchłanie i góry. A duchy z twarzą posępnie ukrytą --- oczy im świecą przez wór San-Benito. I patrzę w zimne ich oczodoły --- gdzie bezwstyd w dzikie zamarł szaleństwo --- w krypcie kościoła tajne męczeństwo --- za filarami błyszczą anioły. I podszedł do mnie Upiór-strach nocny --- ręce mi związał, bym legł bezmocny. A harfę podał w gasnące dłonie --- serce, co wiecznym pożarem zionie. I umęczyłem jeszcze raz drugi to smętne i krwi mej polały się strugi. Odejm mnie, Panie, moim szponom --- odejm mnie, Panie, błotu mojemu --- czemu nie przychodzicie mi łzy? i darmo trzymam twarz odwróconą --- widzę Twe oczy zachodzące --- widzę jak czarne zimne słońce zakrywa Ciebie mi. Stoję na ostrym cyplu góry --- podemną w głębi czarnopiórej --- nademną --- wkoło --- Ty. Idę ku Tobie, Tajemnico --- wsłuchany w poszept kwiatów --- otwarte szczęścia mego rany --- oh, serc mam więcej niżli światów --- niż gwiazd --- A płomień ku mnie z Twego słońca --- a burze ciepłe przelatują jestestwo moje --- zodyakalne światło nad horyzontem, jako lodowe framugi. Niechcąc zakrwawiłem kwiatki i poruszyłem umarłego w trumnie --- gałązki ciernia oplotły mi głowę --- z rąk płyną świetlane smugi. Ptaszki lecą pytać się, com widział w niebiosach: duszyczki wasze bardzo tęskniące. Umarli pytają mnie o swych losach --- i tylko kwiatki cicho na skoszonej łące oddają aromat, jak siostra Łazarza, Panu. Czcigodny K. Baykowski przyjąć raczy.