http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-biale-roze-krwi/ Miciński, Tadeusz Białe róże krwi... 2014-06-06 1989 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministrestwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Tadeusz Miciński zm. 1918 Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922 http://pl.wikisource.org/wiki/W_mroku_gwiazd/Bia%C5%82e_r%C3%B3%C5%BCe_krwi... Modernizm Liryka Wiersz 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5170.jpg Roses, Daniel R. Blume@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5170 Tadeusz Miciński Białe róże krwi Białe róże krwi... Białe róże krwi rosną przy mej celi ---/ a dokoła bór w swych upiornych snach./ Kiedy zimna noc --- jako czarny ptak ---/ na wierzchołkach gór zostrzy krwawy dziób ---/ dwie siostrzyczki me --- ach, dwie obłąkane/ z lśniącemi oczyma, jak zaklęte skarby ---/ --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ i słucham piosenek --- i drżą srebrne rosy ---/ odmykam okno gotyckiej wieżycy./ I łkają słowiki i z szumem drżą fale ---/ do groty umarłych wszedł księżyc./ Węże z nad jezior prężą się uśpione,/ a drzewa olbrzymy pośród chmur i nieba./ Gwiazdy jak róże kwitną wśród gałązek,/ taniec szkieletów ---/ --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ Na katafalku z czarnych kamieni/ leży blady królewicz/ i litośnie patrzy na swą zabójczynię./ Ona, jak posąg, bezmowna ---/ w ekstazie bólu uśmiecha się/ przez zasłonkę grobu./ Patrzy litośnie królewicz ---/ dwa jeziora oczu ścinają mu się w lód./ --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ Dwie siostrzyczki moje palą kwiat paproci./ Ziemia rozpęka w urwisko./ Nad jeziorem śmierci/ siedzi nagi człowiek i w zielonkawą patrzy toń,/ jako w źrenice święte Ureusa./ A strojne karły i wesołki/ tańcząc na nitkach pajęczych/ zawodzą spiżowy chorał o narodzinach gwiazd./ Mój brat: przed obliczem siedmiu posągów/ skrzyżowaliśmy nasze miecze i czaszę krwi/ piliśmy na braterstwo./ Całą wieczność szukałem ---/ odnalazłem weseląc się w płaczu moim./ Zaklinam go w dawne imiona anielskie ---/ przypomina --- budzi się, jak ze snu ---/ uśmiecha się, jak Jehowa, z poza mgławicy,/ a strumień piany toczy się po zoranych ustach./ Prosi bym do uścisku podał dłoń ---/ chwycił mocno rękę moją ---/ zataczając się w okropnej radości,/ wykręcił i z całej mocy/ złamał na żelazach./ Zmiażdżoną ręką uderzył mię w twarz/ i wyzwał na straszny --- zagrobny bój ---/ w nurtach głębokiej wody./ Łzy płyną mu anielskie, rzewne/ po zbrużdżonem obliczu piorunami,/ jak ziemia ---/ --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ Dwie siostrzyczki me rzucają do ognia/ pszeniczną śnieć./ Siedzę na ganku wśród odwiecznych lip,/ szafranowe krokusy pachną mi świętem Wielkiejnocy,/ lilowe malwy i czarne bratki/ szepcą opowiastki o tych, co minęli./ A słońce rozsypało krwawe róże/ na obłokach --- i gdy zagasły --- stało się,/ jakby ktoś ogród zamienił w żuzle i popiół./ Pies wierny skomli przez sen/ u moich nóg./ Prowadzi do mnie małe dziecię/ żona --- za rączkę./ I cisza taka święta/ wśród omglonych łąk i lasów./ Świerszcze sykają pod progami,/ żaby rechocą ---/ jakby szklane, grające wirowały sfery./ I poszedłem, ach --- na drogę pod krzyż/ i nie wrócę już --- nigdy nie wrócę./ --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ O siostrzyczki moje, podłóżcie smolny żar/ i niech rozszumi/ oceanowym śpiewem ognia ta puszcza./ W płonących wirach dymu/ zapadną się moje czarne księstwa ---/ w roztopach żywicy/ skamienią się moje napowietrzne jeziora ---/ upiorne skrzydła moje/ zanurzę w prastarych wulkanach ---/ i tylko serce me złóżcie z modlitwą do ziemi./ Nad popiołami/ zaszumią zboża ---/ będą ludzie pożywać --- i błogosławić. Moim Siostrom i Matce.