Mallarmé, Stéphane Skarga jesienna Napierski, Stefan Kotwica, Wojciech Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Pozytywizm Liryka Poemat prozą Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/mallarme-skarga-jesienna http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=24425 Stefan Napierski, Lirycy francuscy, tom II, skład główny Towarzystwo Wydawnicze J. Mortkowicza, Warszawa 1937. Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2015-01-19 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/15656030436_410d7b0548_o.jpg Upon the End of Days II, Mikko Luntiala, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3983 DC.WL-P 1DDF 3MN Stéphane Mallarmé Skarga jesienna Uwspółcześniono: pisownię joty: Marja -> Maria; Orjon -> Orion; fleksję: tem -> tym; odmładzającem -> odmładzającym; mojem -> moim; pisownię łączną i rozdzielną: bylejaką -> byle jaką. Żałoba, PrzemijanieŚmierćOd kiedy opuściła mnie Maria, aby udać się na inną gwiazdę --- którą to, Orion, Altair i ty, zielonkawa Wenus? --- rozmiłowałem się w samotności. Kot, SamotnośćIleż dłużących się dni sam jeden spędziłem z moim kotem. Przez samotny rozumiem bez istoty cielesnej, a kot mój jest towarzyszem mistycznym, duchem. Mogę tedy powiedzieć, że przeżyłem długie dnie sam jeden z moim kotem i, samotny, pospołu z jednym z ostatnich autorów dekadencji latyńskiej; od kiedy bowiem zabrakło białego jej istnienia, dziwnie i osobliwie rozlubowałem się w tym, co streszczało się w słowie: upadek. I tak, podczas roku, najmilszą mi porą są ostatnie wycieńczone dnie lata, które bezpośrednio wyprzedzają jesień, a za dnia godzina, kiedy się przechadzam, jest ta, gdy słońce, zanim rozemdlejerozemdlić się (daw.) --- osłabnąć., spoczywa promieniami z żółtego mosiądzu na burych murach i z mosiądzu kraśnegokraśny (daw.) --- tu: czerwony. na okiennicach. SztukaPodobnie literatura, od której duch mój domaga się rozkoszy, będzie to poezja konająca ostatnich chwil RomyRoma (łac.) --- Rzym., o tyle przecie, o ile bynajmniej nie dyszy zbliżaniem się odmładzającym Barbarzyńców i nie mamle dziecięcą łaciną pierwszych próz chrześcijaństwa. Czytałem tedy jeden z tych pysznych poematów (których płaty barwione sztucznie bardziej mnie czarują od różowej bladości, jakiej użycza młodość) i zanurzałem dłoń w futrze czystego stworzenia, kiedy Muzyka, Smutekkatarynka zanuciła tęsknie i smętnie pod moim oknem. PogrzebGrała w wielkiej alei topolowej, której liście zdały mi się posępne nawet wiosną, od kiedy to Maria przeszła tamtędy pośród świec, raz ostatni. Instrument smutnych, o, tak, w istocie: fortepian migoce, skrzypce włókna rozdarte nasycają blaskiem, lecz katarynka, w zmierzchu wspominania, każe mi roićroić --- myśleć o czymś nierealnym, marzyć. rozpaczliwie. Teraz, kiedy szemrała melodyjką uciesznie wulgarną, która poiła radością serce przedmieść, piosenką przedawnioną, byle jaką: skąd się to bierze, że jej przygrywka poruszała duszę i kazała mi szlochać, jak romantyczna ballada? Smakowałem ją powoli i nie rzucałem groszaka przez okno z obawy, że rozstroję skupienie i postrzegę, iż instrument nie śpiewa sam jeden.