Mallarmé, Stéphane Przyszłe zjawisko Napierski, Stefan Kotwica, Wojciech Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Pozytywizm Liryka Poemat prozą Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/mallarme-przyszle-zjawisko http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=24425 Stefan Napierski, Lirycy francuscy, tom II, skład główny Towarzystwo Wydawnicze J. Mortkowicza, Warszawa 1937. Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2015-01-19 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/2569093645_d121c2c00e_o.jpg Fin del Mundo / End of the World, Eneas De Troya, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3981 DC.WL-P 1DDF 3MN Stéphane Mallarmé Przyszłe zjawisko Uwspółcześniono: pisownię łączną i rozdzielną: niema -> nie ma; odnowa -> od nowa; pisownię joty: materyj -> materii; fleksję: ubielonem -> ubielonym; niespokojnem -> niespokojnym; wewnętrznem -> wewnętrznym; wiekuistem -> wiekuistym; interpunkcję: zmożonego słabością nieśmiertelną i grzechem stuleci, --- ciżby mężczyzn obok ich wątłych wspólniczek -> zmożonego słabością nieśmiertelną i grzechem stuleci --- ciżby mężczyzn obok ich wątłych wspólniczek; nawiedzeni Rytmem, i w zapomnieniu, iż trwają w epoce, która przeżyła piękno -> nawiedzeni Rytmem i w zapomnieniu, iż trwają w epoce, która przeżyła piękno. Koniec świataNiebo wybladłe, ponad światem, który kończy się w zgrzybiałości, poniesie się, być może, wraz z chmurami: strzępy stlałejstlały --- dziś popr.: zetlały; rozpadający się ze starości lub pod wpływem wilgoci. purpury zachodów płowieją w rzece, drzemiącej na widnokręgu, zalanym promieniami i wodą. Drzewa nudzą się i pod ich listowiem ubielonym (pyłem czasu raczej, niźli gościńców) wznosi się płócienny namiot Ukazywacza Spraw Minionych: niejedna latarnia narożna wyczekuje zmierzchu i ożywia oblicza nieszczęsnego pospólstwa, zmożonegozmożony --- pokonany. słabością nieśmiertelną i grzechem stuleci --- ciżby mężczyzn obok ich wątłych wspólniczek, brzemiennych nędznym płodem, wraz z którym sczeźniesczeznąć (daw.) --- umrzeć, zginąć. ziemia. W niespokojnym milczeniu wszystkich oczu, błagających tam w dali słońce, które pod wodą zanurza się z beznadziejnością krzyku, oto proste zachwalenie: Kobieta, Wspomnienia, Czas,,Żadne godło nie uraczy nas wewnętrznym widowiskiem, nie ma bowiem obecnie malarza zdolnego do zaznaczenia smętku jego cienia. Przynoszę żyjącą (i uchronioną poprzez lata wiedzą niepożytąniepożyty (daw.) --- niewyczerpany, niezniszczalny.) Kobietę z niegdyś. Jakieś szaleństwo, samorodne i naiwne, ekstaza złotolita, czy ja wiem! zwane przez nią upięciem włosów, wije się z wdziękiem materii wokół oblicza, rozświetlanego krwawą nagością warg. Zamiast stroju zbędnego posiada ciało; i źrenice, podobne rzadkim kamieniom! niegodne są wejrzenia, które przenika z jej błogiej skóry; od piersi wzniesionych, jakby przepełnione były mlekiem wiekuistym, koniuszczkiem ku niebiosom, po nogi gładkie, które zachowały słoność pierwotnego morza". Wspominając ubogie swe małżonki, wyłysiałe, schorowane i okropne, mężowie tłoczą się: one również, z ciekawości, melancholijne, pragną oglądać. Poeta, PięknoKiedy wszyscy obejrzą w zadumie wzniosłą postać, szczątek epoki już przeklętej, jedni obojętni, gdyż nie będą mieli siły, by pojąć, lecz inni zgryzieni, i z powieką zwilżoną łzami wyrzeczenia, spojrzą na siebie; podczas gdy poeci owych czasów, czując jak od nowa płoną ich oczy zagasłe, stąpać poczną ku swej lampie, nawiedzeni Rytmem i w zapomnieniu, iż trwają w epoce, która przeżyła piękno.