Lipińska, Elżbieta Wygnanie Sekuła, Aleksandra Kopeć, Aleksandra 2019-12-30 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lipinska-kamienie-wygnanie/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ Elżbieta Lipińska, Kamienie, Fundacja na rzecz Kultury i Edukacji im. Tymoteusza Karpowicza, Wrocław, 2017. Wiersz Współczesność Liryka text https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6793.jpg Wrzosowisko w Vitte 1930, Käthe Loewenthal (1878-1942), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6793 http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lipinska-kamienie/ Elżbieta Lipińska Wygnanie 1. Kiedyś byłam zwykłą małą dziewczynką./ Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że jestem zagraniczna,/ egzotyczna i jak tam jeszcze eufemistycznie / określano obcość. Ani że powinnam kogoś zastąpić. 2. Kiedy moi przodkowie opuszczali Hiszpanię,/ Kolumb właśnie dopływał do Ameryki,/ ale wtedy nikt jeszcze o tym nie wiedział./ Cyprysy i kobiety płakały, a agawy zakwitały/ jedyny raz w życiu. Potem usychały. 3. Nie chcieli zostać marranami i mieli rację:/ ani wtedy, ani potem nikt niczego nie zapominał./ O tym dowiedziałam się, kiedy nadal byłam/ małą dziewczynką i też nie chciałam być marranką./ To znaczy w istocie nią byłam, bo kto pyta niemowlę, / kim chce zostać? Ale odmówiłam uczestnictwa w fikcji. / Wtedy okazało się, że istnieje coś takiego, jak tożsamość./ O wiele wygodniej było żyć bez niej. 4. Ale zanim do tego doszło, babki z rzadka mieszały się / z Aszkenazyjczykami, bo nie gustowały w rudzielcach,/ wciąż mając przed oczami synów hiszpańskiego słońca. / Więc dostały po nich głównie nazwisko, niechciany prezent, / budzący niechciane skojarzenia. I poszły dalej. 5. Zamieszkały na piaskach, tych samych,/ na które trzysta lat później wyprowadzili ich wnuki, / likwidując skutecznie linię przekazu na zawsze, choć, / jak się okazało, niedokładnie,/ mimo niemieckiej skrupulatności. 6. Kiedy dziewczynka wygnana z siebie dorosła,/ okazało się, że maski nie kryją niczego, / choćby się zrosły z twarzą. I choćby w istocie / nie były maskami. 7. Więc wróciłam do siebie./ Kiedy wnuk dziwi się, że to jakiś problem, / czuję, że mogę wszystko: / śpiewać kadysz, chociaż jestem kobietą,/ albo mantry po koreańsku. Jestem w domu.