Liliencron, Detlev von Pieta Napierski, Stefan Król, Michał Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pieta http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=24335 Liryka niemiecka, tłum. Stefan Napierski, Bibljoteka Kameny, Lublin 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2011-09-01 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1772.jpg Medallion, Steve Snodgrass@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1772 DCC.WL-D1 3MP Detlev von Liliencron Pieta pisownia joty: Marja > Maria; linja > linia pisownia łączna / rozdzielna: zlekka > z lekka; zwolna > z wolna; zbliska > z bliska; wdali > w dali fleksja: gorzkiem > gorzkim interpunkcja - dodano przecinki: my, ludzie, ChrystusSkądże tu Maria wraz z tym sinym trupem?/ Na piasku spoczął, tuż obok muszelek,/ i bezgranicznie morze pluska w dal./ Niebiosa zmierzchu osnute są burzą/ i aż do tafli mroczna sięga tuczatucza --- chmura, obłok.,/ wielka, skłębiona gęstwa czarnych chmur./ Fale dygocą z lekka, senne wełny,/ igrając z wolna, liżą płaski brzeg/ i brudnej piany zostawiają ślady,/ które się ciągną jak linia wzdłuż piasków. Trup, ŻałobaKrucyfiks leży na tych muszlach twardych./ Dłonie wygięte i stopy są jeszcze/ owite w miękkie chusty, by nie dostrzec/ okropnych znamion gwoździ powbijanych./ Ponad nim Maria pochyla się z bliska/ w gryzącym żalu i pojąć nie może,/ pojąć nie zdoła nigdy, że my, ludzie,/ syna jej zdradą wydaliśmy na śmierć./ Czyliczyli (daw.) --- czy, czyż. miłością nie był? Czyż nie dążył,/ tak krótko żyjąc i tak wiele pragnąc,/ ku ocaleniu nas spokojem serca? «O, głowo w ranach krwawych», i Maryja/ łzami gorzkimi lepki proch omywa/ z oblicza jego; łagodnie palcami/ muska, osusza pot śmiertelny z włosów. WieczórŚwiatłoNa widnokręgu, skąd słońce się stacza,/ za mgieł tumanem skrywając się zbitym,/ wystrzela nagle blask, ale odbity./ Walka, Wojna, ReligiaI światło to rozlewa się przez wody,/ i po cienistych falach w pasmach bieżybieżeć (daw.) --- biec; tu: płynąć.,/ i tych tam dwoje na brzegu naświetla,/ aż się niebiosa zawrą, jak kurtyna./ Znów chwila ciemnej, ciężkiej, mrocznej nocy ---/ wtem płomień wzbił się w dali, i ku lądom/ pała chaosem: miasta, kraje płoną,/ i dzikie wrzaski, dźwięk mieczy o tarcze/ dudni, rumaków tętent, bitew wrzawa;/ i tak szaleje mord: w imię Jezusa. Smutek, PokójSłońce stoczyło się, zasnuł się zmierzch;/ kojący wietrzyk wychynął nad tonie/ i głaszcze lekko ostre kłosy diun,/ i chłodzi oczy spłakanej Madonny,/ i ściera mękę z wargi Zbawiciela,/ i fale senne mąci uśmiechami,/ które się z szlochem nieśmiałym kojarzą,/ co bezustannie omywa mu stopy.