Liliencron, Detlev von Nuda Napierski, Stefan Król, Michał Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nuda http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=24335 Liryka niemiecka, tłum. Stefan Napierski, Bibljoteka Kameny, Lublin 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2011-09-01 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1176.jpg Restaurant, Thomas Claveirole@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1176 DCA FS 1DFG 3MN Detlev von Liliencron Nuda pisownia łączna / rozdzielna: poczem > po czym pisownia joty: koncypjent > koncypien; konjak > koniak fleksja: poczem > po czym NudaObyczaje, KawiarniaOsowiale zasiadłszy w kawiarni,/ Zwertowałemzwertować --- dziś popr.: przewertować. miesięcznik, tygodnik/ Obrazkowy od deski do deski/ Wraz z gazetą przeczytałem./ Nuda. U stolików śmiano się, gadano,/ Papierosy kurzono, jak zwykle:/ Koncypiencikoncypient (daw.) --- urzędnik niskiego szczebla, referent., studenci, subiekcisubiekt (daw.) --- sprzedawca.,/ Mecenasymecenasy --- dziś popr. forma M. lm: mecenasi., pięknisie, poeci,/ Krótko mówiąc, ród nasz nienadobny./ Zadumani jedni za pismami,/ Drudzy, gardząc małostkowym światem,/ O artyzmie prawili wyniośle,/ O SchillerzeFriedrich Schiller (1759--1805) --- niemiecki poeta, filozof., teatrze, ludzkości,/ Cytatami szpikując dostojność./ Inni rżnęli gorliwie w karcięta,/ A ich widok był poczwarny./ Nuda. Roznosiły wciąż mnóstwo napojów,/ Piwa zwłaszcza, kelnerki, litości/ Przejmująco godne./ Nuda, nuda. FlirtW sali tkwiła para zakochanych,/ Bezustannie patrząc sobie w oczy,/ Przekrzywiony on miał kapelusik,/ Ona krzywo nasadzony grzebień./ Rzekł: «Najsłodsza Róziu, pokaż, proszę,/ Twój buziaczek»./ Nuda, nuda, nuda. ŚmierćPośród tłumu ktoś w czarnym surducie,/ Elegancki od stóp aż do głowy,/ Brylantyną lśniącej, wszedł niedbale:/ Ważny facet! U blatu z marmuru/ Zasiadł, nogi rozstawił, zażądał:/ «Mała, koniak!» Wychylił go duszkiem,/ Po czym, w biodrach ważąc się, niespiesznie/ Ku bilardom ruszył. Z miną znawcy,/ Dobierając długo, wreszcie ujął/ Kij za cienki koniec. Wtem, o, dziwo!/ Zawirował nim, jakby maczugą./ Wielka grozo! wszystko zeń opada/ Jednym rzutem: śmierć przed nami stoi./ I zaczaja się ku nam rozważnie,/ Z siłą straszną, dyndając czerepem,/ Jakby staruch. A my, zbitą ciżbą,/ W drzwi walimy, przemieszani, w tłoku,/ Ramionami prąc, łokciami robiącrobić łokciami (daw.) --- przepychać się w tłumie, pomagając sobie łokciami.,/ Gdy on ciosy wciąż szybsze wymierza,/ Potężniejsze wciąż, wrzeszcząc okropnie:/ «Jazda, zgrajo, jazda na dno piekła,/ Do koszarów niezmierzonej czczości,/ Gdzie was tęsknie wyczekuje Nuda!»/ Parka tylko siedzi nieulękła,/ Nie dostrzegłszy zaiste niczego,/ Bezustannie patrzą sobie w oczy,/ Z przekrzywionym on kapelusikiem,/ Ona grzebień nasadziwszy krzywo./ Rzecze: «Róziu słodka, pokaż, proszę,/ Twój buziaczek»./ «Nuda, nuda, nuda»,/ Krzyczy, kośćmi dzwoniąc, szkielet, drągiem/ Wywijając nad głową, aż wreszcie/ Z przerażeniem uciekną oboje./ Wtedy wielki Połykacz ludzkości/ Sam zostaje. Jeszcze jeden koniak/ Łyka duszkiem. Po czym kroczy dalej,/ Elegancki od stóp aż do głowy,/ Brylantyną lśniącej, znów przywdziawszy/ Surdut czarny, wielce nienaganny./ I jak echem brzmi wśród ścian kawiarni/ Poprzez pustkę:/ Nuda, nuda, nuda.