Liebert, Jerzy Pieśń o zagładzie Trzeciak, Weronika Dug, Katarzyna Trzeciak, Weronika Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kolysanka-jodlowa-piesn-o-zagladzie Jerzy Liebert, Kołysanka jodłowa, wyd. J. Mortkowicza, Warszawa 1932 Domena publiczna - Jerzy Liebert zm. 1931 2002 xml text text 2015-01-16 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4049.jpg Sunshine through the reeds, m.shattock@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4049 Jerzy Liebert Kołysanka jodłowa Pieśń o zagładzie Jak lekko, żwawo skacze rtęć/ 1 rośnie słupek w termometrze --- / Trzydzieści siedem, kresek pięć!/ Ach, tak niewinnie się zaczyna!/ Tylko oddechy coraz prędsze,/ I pod oczami sine piętna.../ Jak po drabinie rtęć się wspina,/ Po kreskach --- srebrna, obojętna... Tylko się oczy stają większe,/ Tylko oddechy coraz prędsze,/ Język oblepia gęsta ślina,/ I nagle zjawia się plwocina./ Słodkawo-kwaśna, zielonkawa,/ Jak lekko, dobrze się odpluwa,/ A słupek rośnie w termometrze,/ Skacze, a potem się posuwa/ Kreska po kresce, w górę wspina/ W rureczce szklanej srebrna lawa.../ Wiemy nadchodzi Jej godzina! Krwią się zabarwia zwiędła cera,/ W zamglonym oku światło drga,/ Światełko fosforyczne płonie./ A słupek rośnie w termometrze,/ Wyżej i wyżej cyfrą wzbiera --- / I tylko wilgotnieją dłonie,/ Tylko oddechy coraz prędsze,/ Tylko znużenie coraz większe,/ I świat zasnuwa senna mgła... Wpadamy w sen --- w oślizgły lej/ I nurkujemy, wirujemy.../ A dnie się lepią coraz gęstsze,/ W mięśniach znużenie, w mięśniach klej!/ I łagodnieją, miękną ruchy,/ Najpowolniejsze --- jakże męczą!/ Na schodach, młodzi, przystajemy,/ I jak w syropie gęstym muchy,/ W mózgu zlepione myśli brzęczą. Tylko się oczy stają większe,/ Tylko oddechy coraz cięższe,/ I kaszel żebra nam rozsadza./ Przeciągły, głuchy, w izbie dudni,/ Do gardła skacze i ujada./ Oddech chwytamy coraz trudniej,/ W przekrwionych oczach fruwa sadza./ W ścianę stukają u sąsiada. A za szybami ciągnie jesień --- / Na liść ostatni dmucha mgłami./ I wyczerpanym, zakasłanym/ Przygrywa miasto za szybami,/ Jak dobrze nakręcony bąk./ Kołuje z gwizdem i warkoce,/ Szyby przebiega melodiami,/ A w takt mu wtórzy i dygoce/ Spluwaczki metalowy krąg... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .