Liebert, Jerzy Kroki Komandora Trzeciak, Weronika Dug, Katarzyna Trzeciak, Weronika Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kolysanka-jodlowa-kroki-komandora Jerzy Liebert, Kołysanka jodłowa, wyd. J. Mortkowicza, Warszawa 1932. Domena publiczna - Jerzy Liebert zm. 1931 2002 xml text text 2015-01-16 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/337797347_409a072b45_o.jpg Starry night, Noah, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3960 Jerzy Liebert Kołysanka jodłowa Kroki komandoraKomandor --- postać z legendy o Don Juanie. Według jednej z wersji (podanie doczekało się wielu interpretacji tak literackich, jak i operowych) Komandor zginął z ręki Don Juana, w pojedynku o honor córki, Donny Anny. Zmarłemu wystawiono posąg, potem dla żartu wezwany przez Don Juana na ucztę. Zaproszona figura przybyła i zabrała uwodziciela do piekła. Uwspółcześniono: pisownię łączną i rozdzielną: nacóż -> na cóż; naoścież -> na oścież. (z Alexandra BłokaBłok, Aleksandr (1880--1921) --- rosyjski poeta i dramatopisarz, przedstawiciel europejskiego symbolizmu. W swojej twórczości poruszał tematy mistyczne i historiozoficzne. Autor między innymi cyklu Wiersze o Pięknej Damie, dramatu Buda jarmarczna i niedokończonego poematu Odwet. Wiersz Kroki komandora napisał w 1912. Aleksandr Błok jest właściwym autorem Kroków komandora, a Jerzy Liebert przełożył wiersz z rosyjskiego na polski.) Ciężka, szczelna kotara na drzwiach,/ Za oknami --- mgły śnieżne, mgły mleczne./ ZdradaCóż zostało z twej swobody niedorzecznej,/ Don Juanie, gdyś poznał strach? ŚwitPrzepych sal, chłód i pustka --- ścina krew,/ Służba śpi, i głucho noc ucieka./ Z błogich stron, z nieznajoma, skądś z daleka/ Dolatuje koguta śpiew. Wiarołomco, na cóż ci ten dźwięk?/ Śmierć, SenPrzyszedł kres! Nie stanie się nic więcej!/ Donna Anna śpi, na krzyż złożywszy ręce,/ Donna Anna śni wieczny sen... PrzemijanieCzyjeż rysy srogie rosną w szkłach,/ W zwierciadlanych szkłach nieruchomieją?/ Anno, Anno, słodkież, lekkież sny pod ziemią/ Co oglądasz, powiedz, w tych snach? Życie --- otchłań, obłęd, wir bez dna!/ Na rozprawę wychodź, stary losie!/ I jak echo --- triumfalnie i miłośnie --- / W odpowiedzi, w śnieżnej mgle, trąbka gra... Przelatuje, bryzgiem świateł tnąc mrok,/ Motor czarny i cichy jak sowa./ Strach, Zemsta, UpiórPo komnatach huczy głucho, grzmi miarowo,/ Idącego komandora krok... Drzwi na oścież... Z lodowatej mgły/ Jak chrapliwy gong zegara brzmi pytanie:/ --- Na wieczerzę zapraszałeś, Don Juanie?/ Oto masz mnie. Jestem gotów. A ty? W odpowiedzi --- w gardle więźnie głos./ W odpowiedzi --- cisza przeraźliwa./ Wśród przepychu o rozświcie strach porywa,/ Służba śpi, i wolno blednie noc. W czas rozświtu --- ziąb i mętny mrok,/ W czas rozświtu --- ciągnie w mgłę otchłanną.../ Sąd OstatecznyPanno Światła! Gdzieś ty, gdzieżeś, donna Anno?/ Anno! Anno! --- Cisza głucha w krąg. CzasTylko zegar grzmi ostatni raz,/ W groźnym, rannym, huczy gong tumanie:/ Na śmiertelne twoje gody Anna wstanie./ Anna wstanie w śmierci twej czas.