Leśmian, Bolesław Wspomnienie Sekuła, Aleksandra Bednarczyk, Dorota Białowąs, Danuta Ginalska, Agnieszka Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-wspomnienie http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1137.jpg a year at the table - day 105, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1137 Bolesław Leśmian Napój cienisty Wspomnienie Wspomnienia, Dzieciństwo, Łzy, DrogaTe ścieżyny, których stopą dziecięcą/ Dotykałem... Co z nimi? Gdzie one?/ Tak się kręcą, jak łzy się kręcą,/ Z oczu w nicość strącone! Słońce, ŚwiatłoBudziła mnie poranku wilgoć świeża,/ A słońce malowało mi na ścianie/ Złote psy --- złote wybrzeża,/ Złote skrzypce --- złote otchłanie... WizjaKto dość zaklinająco spogląda/ W światło, nawidocznione milczeniem,/ Musi w końcu zobaczyć słonecznego wielbłąda/ I zbójcę słonecznego ze skrzystym spojrzeniem... OjciecDomPrzy śniadaniu patrzyłem w stół jak w pustynię,/ Śniąc, że na wielbłądzie jadę... Zbójcą jestem.../ A ojciec, jakby wiedząc, że wielbłąd go wyminie/ Czytał dziennik ze spokojem i szelestem... Karafka naświetlała haftem troistej tęczy/ Wąs ojca --- i gzyms szafy --- i róg serwety białej,/ Osa w firankach pogmatwanie brzęczy,/ Jakby same firanki nićmi w słońcu brzęczały... RoślinyPodłoga zwierciedliła, lśniąc sennym nabytkiem,/ Palmy liść z jaśniejszym nieco spodem,/ Ale tak, że mętniał w rozcieńczeniu płytkiem,/ Jakby zieleń ktoś rozlał mimochodem... Fotel, trawiąc ciszę aksamitną,/ Ociężale wygodniał i płowiał.../ Cukier igrał skrą błękitną,/ Bochen chleba --- różowiał... Czas, Przemijanie, KlęskaZegar wytrząsał ze sprężynowych zwojów/ Dłużącą się nutę w głąb sali./ W umeblowanym półśnie słonecznych pokojów/ Wszyscy trwali i nie umierali. A potem coś się stało... Źle, że coś się stało.../ Ten sam zegar w innych miastach bił nieśmielej.../ Dusza, CiałoI dusza się potknęła o nieoględne ciało, ---/ I kolejno umierać zaczęli...