Leśmian, Bolesław Wiosna Sekuła, Aleksandra Dyja, AnnaTrzeciak, Weronika Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-wiosna http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1134.jpg a week of yellow - Monday, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1134 Bolesław Leśmian Napój cienisty Wiosna Chłop, PijaństwoTakiej wiosny rzetelnej, jaką w swym powiecie/ Widział Jędrek Wysmółek, --- nikt nie widział w świecie! Poprzez okno karczemne łeb w bezmiar wyraził/ I o mało się w durną mgłę nie przeobraził! Lecz umocnił się w karku i, nieco przybladłszy,/ Łbem pochwiał dla otuchy i splunął, i patrzy... Jego własna chałupa wraz z babą i sadem/ Odwróciła się nagle nieproszonym zademzad --- tylna część ciała, pośladki.. Wiosna, Szaleństwo, CzaryWieprz --- znajomek, niewiększy na pozór od snopa,/ Biegnie w skradzionych portkach Magdzinego chłopa. Ryj mu lilią zakwita! Czar bije od przodu!/ I z wołaniem: «Gdzie Magda?» --- pcha się do ogrodu! Wóz drabiasty, jaskółczej doznając uciechy,/ Z okrzykiem: «Co ja robię?» --- frunął ponad strzechy. A wójt w ślad mu się jarzy to modrymodry --- intensywnie niebieski., to złoty/ I zębami przedrzeźnia znikłych kół turkoty. Kobieta, OgieńWywróconą na opak do rowu ulicą/ Mknie Kachna i płonącą powiewa spódnicą. Wichrzy się i pokłębia i upałem bucha,/ Cała w ogniu i szumie! Pożar --- nie dziewucha! Skry miota wedle woli, --- nie szuka powodu,/ I z szeptem: «Moja wina!» --- dymi się od spodu! Szaleniec, KońA Maciej --- ten z przeciwka, co to brak mu klepki,/ Konno dybiedybać --- tu: jechać dążyć. w niebiosy wesoły i krzepki! Cały w różach i malwach, coraz nieznajomszy/ Pyskiem w niebie wydziwia, jakby służył do mszy. Tuż obok, jak to bywa między błękitami,/ Przelatuje siedząco Pan Bóg z aniołami. A ten wrzeszczy od rzeczy i na koniu pstrokupstrok --- pstry, pstrokatej barwy (tj. o maści konia: srokaty, jabłkowity lub tarantowaty)./ To skoczy, to zje malwę, to ginie w obłoku!