Leśmian, Bolesław W odmętach wieczoru Kowalska, Dorota Kosińska, Aleksandra Trzeciak, Weronika Rapiej, Paula Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-w-odmetach-wieczoru http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1145.jpg a year at the table -108, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1145 Bolesław Leśmian Napój cienisty W odmętach wieczoru pisownia łączna/rozdzielna: Z poza > Spoza; zwolna > z wolna; pisownia s/z: Z poza > Spoza; interpunkcja: rysy i szczerby i sznury > rysy i szczerby, i sznury; błękitną --- I purpurową i złotą > błękitną --- I purpurową, i złotą; Natura, Woda, Niebo, WieczórŚwiatłoSpotkanieSłońce, zagrzęzłe w odmętach wieczoru,/ Spoza chat czubów i przyłbicy młyna/ Jeszcze się resztą świateł przypomina/ Upatrzonemu wśród sadów jezioru.../ Jezioro barwnym powleka się mrokiem,/ Co, rozwidniając, nie widzieć pozwala.../ ObłokZ wędrownym błyskiem spotyka się fala/ Pod umówionym w głębinie obłokiem./ Obłok swój bezruch kojarzy z fal ruchem.../ Fala swe rysy i szczerby, i sznury/ Przesuwa z wolna za wiatru podmuchem/ Przez jego piętra z ognia i purpury.../ Purpura łamie błękitów przegrody/ I w nieprzejrzyste rozżarza się złoto,/ Poprzerywane plam czarnych ślepotą,/ Jakby tam nagła nieobecność wody/ Ujęła barwom podłoża dla czaru.../ Drzewa wraz z brzegiem i garścią gołębi/ Odbite chwiejnie, spragnione bezmiaru/ Do zaniedbanej powracają głębi,/ Z której powstały, --- i nadal w niej kwitną./ Zieleń ich możesz nazywać błękitną ---/ I purpurową, i złotą... W wód cieniu/ Jest nią i nie jest, posłuszna imieniu,/ Które jej nadasz, muśnięty fal wzrokiem./ Woda pod światło drzew liście kołysze,/ Wsłuchane w szmer swój nad wodą i w ciszę/ Pod umówionym w głębinie obłokiem./ Po jego piętrach, od podstaw do szczytów/ Wspak odwróconych w kształt sprzecznej ruiny./ Słońce, WieczórDuch, wzwyż stąpając, wciąż schodzi w głębiny,/ Z państwa purpury w świat zgasłych błękitów./ I, schodząc, barwy odmienia bez końca:/ To --- purpurowy, to --- czarny, to --- złoty,/ Posłuszny zejściu swojemu w ciemnoty/ Wód, zapatrzonych w przeróżną śmierć słońca./ Śmierć, co zagrzęzła w odmętach wieczoru,/ Spoza chat czubów i przyłbicy młyna/ Jeszcze się resztą świateł przypomina/ Tobie --- i twemu wśród sadów jezioru...