Leśmian, Bolesław Snigrobek Kowalska, Dorota Nadwadowska, Małgorzata Paul, Magdalena Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-snigrobek http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1119.jpg a year at the table - day 94, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1119 Bolesław Leśmian Napój cienisty Śnigrobek pisownia łączna/rozdzielna: podwakroć > po dwakroć; nawznak > na wznak; Jesień, Drzewo, LasUpiór, PrzemianaKiedy las od ukąszeń zmór drzewnych pożółciał,/ Śnigrobek, błękitnawo zapatrzony w paproć ---/ Wędrownie się zazłocił --- z dali w dal --- po dwakroć,/ Aż się wsnuł do krainy półduchów i półciał. Tam ukochał przestwornie mgłę --- nierozeznawkęnierozeznawka --- neol. od czas. rozeznawać, tj. orientować się, rozpoznawać.,/ Co się na wznak --- uśmiecha, a na klęczkach --- ginie,/ Albo się uwysmukla --- podobna dziewczynie,/ Która los w snach zgubiła, jak pustą zabawkę. Miłość, ŚmierćMgła rzekła: «Ust mych przyszłość --- z bzu się nie wyzwoli!/ Prócz dreszczu --- nie mam w kwiatach innego dorobku.../ Kochaj mnie w mej pośmiertnej za grobem niedoli,/ Bom bez niej --- nie ta sama... Sprawdź mój czar, Śnigrobku!» --- Rozkosz, Śmierć, ErotyzmI rzekł na to Śnigrobek: «Niech nicość nam sprzyja!/ Tak mi modro dziś z tobą!... Łzy --- oddaj aniołom./ Wszelka radość jest w końcu tyleż, co niczyja.../ PożądanieW urojonych ogrodach znajdź mnie i oszołom!» --- Szołomiła mu usta, obłąkała ręce,/ A on tulił cud chwiejny i czar jej nieścisły, ---/ I patrzył w zakochane mglistości dziewczęce,/ Gdzie obok żądzy śmierci --- wrą pieszczot domysły. I ginąc od nadmiaru mgły w czujnym objęciu/ Wpośród złotawych przyćmień i błękitnych zadym, ---/ PogrzebSkonał wreszcie --- posłuszny temu wniebowzięciu,/ Które przez sen zawdzięczał --- fioletom bladym. GróbCzas się włóczył po drzewach. Noc przyszła --- żałobna./ Cienie wszystkich umarłych --- ubożuchno szare ---/ Pochowały Śnigrobka na wieczną niewiarę ---/ We wszystkich grobach naraz i w każdym --- z osobna. Mgła mu w trumnę skrzystego nawrzucała nieba,/ Sen, Śmierć, Przemiana, Niebo, Więzień, Życie jako wędrówkaA wszechświat, co już stał się czymś w rodzaju mitu, ---/ Ożywiony pogrzebem --- pomyślał, że trzeba/ Zmienić cel nieistnienia i miejsce --- niebytu. Więc --- choć ktoś go do mgławic i dróg mlecznych przykuł, ---/ On, wstrząsając łańcuchy przeznaczeń bez treści, ---/ Śnił, że w drogę wyrusza, jak rdzawy wehikuł,/ Zbłąkany w złotym wnętrzu zamierzchłej powieści.