Leśmian, Bolesław Słowa do pieśni bez słów Kowalska, Dorota Nadwadowska, Małgorzata Paul, Magdalena Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-slowa-do-piesni-bez-slow http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/2994.jpg Magic Exists, Gabriel Rojas Hruska@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2994 Bolesław Leśmian Napój cienisty Słowa do pieśni bez słów pisownia łączna/rozdzielna: bylejakim > byle jakim; pisownia joty: fijolet (pozostawiono dla rytmu); Obłok, ŚwiatłoKto cię odmłodzi, żywocie wieczny? Sam się przeinacz!/ Razem z chmurą się spłomień w zórz szkarłatnej zagęstce./ PoetaA ja --- obłędny nieistniejących zdarzeń wspominacz ---/ Bywam tobie najbliższy tylko we śnie i w klęsce... Nie było dolin --- a jednak smutek stał się w dolinie.../ I choć wróżek nie było --- w mgłach mówiono o wróżce.../ Brzegiem obłoków fijoletfijolet --- dziś popr.: fiolet. płynie. Myśli, że płynie./ Sen się boczyboczyć się --- dąsać się, okazywać niechęć. na tego świateł w nicość rozprószcęrozprószca (neol.) --- ten, który rozprasza.. Ciało, NocW odmętach nocy niech ciał się strzeże bezbronne ciało,/ Niech swe losy przesłania byle jakim błękitem./ StworzenieW moim ogrodzie coś się znagliło i zaszemrało, ---/ Zaszemrało, jak gdyby ktoś się rozstał z niebytem. MiłośćZnam ja na pamięć jedną dziewczynę... Znam jej westchnienia/ I mym ustom uległość pieszczotliwie zawiłą./ Nic w niej nie było, oprócz uśmiechu i przeznaczenia, ---/ I kochałem ją za to, że nic więcej nie było. Śmierć, Pogrzeb, Przemijanie, Dusza, KwiatyZnam taką duszę, co cmentarniejąc nie do poznania,/ Sztuczną różę w śmierć niosła... Była niegdyś różystkąróżystka --- osoba wyrabiające sztuczne kwiaty (róże)..../ Skąd ten świat cały? --- I róże sztuczne?... I czyjeś łkania?/ I ja --- w świecie, --- i ptaki --- i pogrzeby --- i wszystko? SenZnam ja złocistość, co śni się niebu w imię rezedyrezeda --- roślina o niewielkich żółtawych lub zielonkawych kwiatach..../ Dla snów błędnych jest człowiek --- lada Bożą ustroniąustroń a. ustronie --- miejsce oddalone od ludzkich siedzib; schronienie../ Wieczór, ŚwiatłoGasł niegdyś wieczór --- i łódź się moja rozbiła wtedy/ O tę zgubną złocistość. Tak się stało, że o nią. PrzemijanieZorza dokrwawia swój żal do nieba w czerwieniach pustych,/ A obłoki gasnące chcą w bezludny świat uróśćuróść (daw.) --- urosnąć../ Czymże jest dla mnie --- albo dla jezior --- albo dla brzóz tych/ Głuchoniemej wieczności zaraźliwość i burość! Czym tajemnicę w niepowtarzalnych dreszczach roztrwonił,/ Gdym twe ciało w ciemnościach pieszczotami przejaśnił?.../ Kondycja ludzkaŚwiat się już dla mnie dość nanicestwił i naustronił, ---/ I jam dość się dla świata naczłowieczył i naśnił! Spieszno mi teraz do zmartwychwstania kilku topoli,/ Co szumiały w pobliżu zanikłego w snach domu!/ Spieszno mi teraz do zatajonej w gwiazdach niedoli,/ Którą muszę sam przeżyć, nic nie mówiąc nikomu. Przemijanie, ŚmierćI co ja zrobię po śmierci z sobą i z całym światem? ---/ Czy w twych łzach się zazłocę? Czy się we mgle --- zniebieszczę?/ Ogród, Ciemność, SpotkanieMrok nieodparty zszedł się w ogrodzie z bezwolnym kwiatem, ---/ Myśmy byli w tym mroku i będziemy tam jeszcze!