Leśmian, Bolesław Pejzaż współczesny Sekuła, Aleksandra Mazan, Natalia Ginalska, Agnieszka Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-pejzaz-wspolczesny http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1096.jpg Love this bunting, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1096 Bolesław Leśmian Napój cienisty Pejzaż współczesny Czas, KrewDzieje się w krwi pożywką podchmielonym czasie./ Tak nie można trwać nadal, ale nadal trwa się.../ A co jutro? --- Jest wróżka w Paryżu i Pniewie,/ I już wszystkim wiadomo --- i jeszcze nikt nie wie! ŚmiechA właśnie w kabarecie wśród figlów pośpiechu/ Muchą zdobna łysina trzęsie się od śmiechu,/ PolitykaA w sali naprzeciwko grzmi odczyt publiczny,/ Jak ustalić w niebycie --- byt ekonomiczny? FilozofÓw zbój, co Bożym grobkiem obzywa świątynię,/ We mgle Inteligenta już zwęszył po minie ---/ I nie w kość --- i nie w duszę, lgnącą do bezdroża,/ Lecz uderza w tę minę, co szła na lep noża! Miłość, Przemoc, MaszynaW zgrozach izby piwnicznej, śniąc kątem w noc słotną,/ Robot tuli w objęciu dziewkę bezrobotną/ I dłonią, jak spiżowym dąsów poskramiakiem,/ Zmusza pierś do układów z miłości straszakiem. Strój, Taniec, ZabawaA w kawiarni Kolektyw ze złotym zegarkiem,/ We fraku, posmutniałym od niezgody z karkiem,/ Z burżujką, co się pudrem w pusty zaświat śnieży,/ Tańczy tango dlatego, że mu się należy. Urzędnik, CiałoPan minister na balu w gronie dziennikarzy,/ Dbając, by w własnej twarzy było mu do twarzy,/ Z uśmiechem, który pilnie przygotował w domu,/ Twierdzi, że... nie odbiera nadziei nikomu. Poeta, PoezjaPo smugach od latarni i po srebrnym błocie,/ Ślubując śpiewną grdykę społecznej zgryzocie,/ PoetaPoeta na arytmię dwojga skrzydeł chory,/ Kroczy w poszukiwaniu znikłej metafory. Słowo, ZaświatySłowo się nie spokrewnia z pozasłownym trwaniem, ---/ Porównanie się stało tylko --- porównaniem./ Skąpiąc niebu pośmiertnej w głębi jezior maski,/ Chce życie w rodzajowe pokurczyć obrazki. Wyzbyty kłopotliwej skrzydeł tajemnicy,/ Święci swe Wyzwolenie z Wyżyn --- na ulicy, ---/ Miasto, Obraz świataA ulica zaledwo, że to on, --- dostrzega/ I, biegnąc w mgłę następną, nigdzie nie dobiega! I te sklepy, co w świateł mizdrzą się potopie!/ I te drzewa, co wiedzą, że tkwią w Europie!/ I księżyc, co na dachach dolśnił się do czczości!/ I niebo --- nad dachami! Niebo bez przyszłości.