Leśmian, Bolesław Lalka Sekuła, Aleksandra Ginalska, Agnieszka Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-lalka http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/2992.jpg Dolls, dolls, dolls!, jinterwas@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2992 Bolesław Leśmian Napój cienisty Lalka Jam --- lalka. W mych kolczykach szkli się zaświat dżdżysty./ Suknia jawą atłasu ze snem się kojarzy./ Lubię fajans mych oczu i zapach kleisty/ Farby, rumieńcem śmierci młodzącej mat twarzy. Lubię leżeć, gdy pokój słonecznieje czynnie,/ Na strojnego dywanadywana --- dziś popr. forma D. lp: dywanu. narożnej purpurze,/ Gdzie irys obok sarny kwitnie bezroślinnie,/ A z wieczności pluszowej unoszą się kurze. ZabawaDziewczynce, co się moim bawi nieistnieniem,/ Wdzięczna jestem, gdy w dłonie mój niebyt porywa,/ I mówi za mnie wszystko, różowa natchnieniem,/ I udaje, że wierzy w to, iż jestem żywa. Pilnie wróży mi z ręki, że w najbliższym maju/ W świat wyruszę, a w drogę wezmę chleb i zorze,/ By piechtami wędrując po Znaszlitymkraju,/ W ustach chłopca-włóczęgi całować bezdroże. LosUbezdrożyć się muszę na ziemi i niebie,/ By w chwili, kiedy najmniej spodobam się losom,/ Znaleźć się niespodzianie, na przekór niebiosom/ W położeniu --- bez wyjścia --- bez śmierci --- bez siebie. Mam stały wyraz twarzy, niby Człowiek ŚmiechuCzłowiek Śmiechu --- tytuł powieści Victora Hugo; jej bohatera okaleczono w młodości, wycinając okolice ust w kształt uśmiechu, przez co później jego twarz nie była zdolna wyrażać cierpienia, które czuł../ KsiążkaZnam tę powieść i inne... Ta sama dziewczynka/ Uczyła mnie czytania, jak się uczy grzechu,/ WiedzaI jestem pełna wiedzy, jak do listów skrzynka. Mam zamiar pisać powieść, której bohaterką/ Lustro, Obraz świata, Kondycja ludzkaJest Praścieżka, wiodąca urwiskami w Pralas,/ Gdzie ukryła się lalka, --- i nikt jej nie znalazł!/ DuszaDuszę ma z macierzanki i patrzy w lusterko. Mówi tylko dwa słowa: Papa, albo Mama./ Mama --- mówi do śmierci, a Papa --- do grobu,/ Sen, ŚmiechI śmieje się... Sen chwieje łbem u próżni żłobu,/ A ona śmiechu swego nasłuchuje sama... Koniec mojej powieści jest ten, że Praścieżka/ Odbiera sobie życie... W mgle o tym są wzmianki.../ Ginie świat... Z rodzicami znika lalka --- śmieszka./ Nic nie ma, prócz lusterka i prócz macierzanki. Wartoż pisać tę powieść? Baśń wyszła już z mody,/ Jak krynolina z tęczy!... Módl się do korala/ O wiersz barwny!... Zszarzały dusze i ogrody,/ A mnie wkrótce do lalek poniosą szpitala! Wyrwę w biodrach zasklepią, brew wznowią nad okiem,/ Wargom uśmiech narzucą taki, że aż zbrzydnie,/ I na pokaz wystawią, abym się bezwstydnie/ Do przechodniów łatanym mizdrzyła urokiem. Bóg, ŁzyStracę wartość. Nastąpią cen spadki i zniżki./ I wówczas, gdy już mroki poczuję w pobliżu,/ ModlitwaWyciągnę dłonie ścisłe i wklęsłe, jak łyżki,/ Do Boga, co nie za mnie umierał na krzyżu! On, wiedząc, jak mi trudno, choć sen się snem łata,/ Grać rolę siebie samej na życia arenie,/ Dla prób nieśmiertelności, po zniżonej cenie/ Nabędzie mnie --- za jedną łzę z tamtego świata!