Leśmian, Bolesław Kocmołuch Sekuła, Aleksandra Ginalska, Agnieszka Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-kocmoluch http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/2991.jpg darkness on the edge of town, greg westfall.@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2991 Bolesław Leśmian Napój cienisty Kocmołuch Cmentarz, PtakGdy śródlistne trzepoty gilów i jemiołuch/ Zmącą ciszy cmentarnej ustrój niezawiły, ---/ TrupCień z trudem z zaniedbanej wychodzi mogiły,/ Cały w rdzach i liszajach --- podziemny kocmołuch. Słońce, Światło, ŚmierćSłońce, grzejąc zmarłego, roztrwania po trawie/ Złote krzty --- złote supły i złotsze podłużki,/ A on zmysłem nicości wyczuwa jaskrawie,/ Jak śmierć w słońcu --- w kształt nikłej maleje śmiertuszki... Kondycja ludzkaNiezbyt pewny swej jawy i ufny snom niezbyt, ---/ WzrokSpogląda oczodołów próżnicą wierutną/ ZaświatyW obłoków napuszyście wybujały Bezbyt,/ Poza którym nic nie ma, prócz tego, że smutno... Lecz on smutek w pośmiertnej przekroczył podróży,/ Pierś wzbogacił weselem nowego żywota,/ A gdy mu nieśmiertelność zbyt modro się dłuży, ---/ Tka snowi wieczystemu wezgłowie ze złota!... Zazdroszczę mu, bo duszę do trosk ma niezdolną,/ Nie wie, co to jest --- nędza i żal i pustkowie./ TajemnicaPoznał przepych tajemnic! Niech wszystko opowie,/ Bo już --- czas! Bo już dłużej przemilczać nie wolno! Lecz w chwili, gdy chcę zwiewne zadać mu pytania/ O słonecznych utrudach, o gwiezdnych mozołach,/ Widzę nagle, jak blednąc męczeńsko się słania/ Ten zagrobnych ran pleśnią pokryty biedołach!... WieczórW gęstwinie --- cieniścieje bezludzie i lśni tam/ Zejście nieba na ziemię do drzew na uboczu, ---/ OkoA ja patrzę w mrok jego spustoszałych oczu/ I nie pytam już o nic... Już o nic nie pytam...