Leśmian, Bolesław Karczma Kowalska, Dorota Ginalska, Agnieszka Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-karczma http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1069.jpg a week of valentine's - wednesday, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1069 Bolesław Leśmian Napój cienisty Karczma pisownia łączna/rozdzielna: nie jedną > niejedną fleksja: nabytem > nabytym Karczma, Zaświaty, DuchPijaństwo, ZabawaMiędzy niebem a piekłem, wśród słynnych bezdroży,/ Które lotem starannie pomija duch boży,/ SkąpiecZbrodniarzStoi karczma, gdzie widma umarłych opojów/ Święcą tryumf swych szałów pijackich i znojów./ Skąpiec, co, mrąc, ostatnie połknął ametysty,/ Znajdzie tu za dwa grosze nocleg wiekuisty, ---/ I zbrodniarz, co w błysk noża zachował swą wiarę,/ Zdoła tutaj niejedną nadybać ofiarę, ---/ ProstytutkaI nierządnica, sennym wabiąca pachnidłem,/ Brwi nabytym w tej karczmie barwi błękitnidłem,/ By się mizdrzyć do cieniów jakiegoś tłuściocha,/ Co po śmierci w tych barwach lubieżnie się kocha./ Muzyka, TaniecI są w karczmie grajkowie, stłoczeni w kapelę,/ Co dbają o pląs cieniów i o ich wesele,/ A grają im takiego szczękacza --- brzękacza,/ Że karczma z tancerzami w otchłań się zatacza/ I, przyźbąprzyźba --- własc. przyzba: wał usypany z ziemi dokoła podmurówki dawnej chaty wiejskiej. przytupując, wstrząsa tłum ich dziki,/ Aż im w ślepiach migają te krwawe świerszczyki!/ Wspomnienia, Erotyzm, MatkaJedna tylko za piecem ukryta starucha,/ Maćmać (daw., gw.) --- matka. pięciorga wisielców --- tej wrzawy nie słucha/ I, pośmiertnie skulona, śni w sobie po cichu/ Cuda pierwszej miłości, spełnionej na strychu,/ I, zawzięcie słodkiemu oddana wspomnieniu,/ Gra polkę --- wytrzykąta na rdzawym grzebieniu.