Leśmian, Bolesław Dziewczyna przed zwierciadłem Kowalska, Dorota Ginalska, Agnieszka Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-dziewczyna-przed-zwierciadlem http://polona.pl/item/545400/4/ Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1062.jpg a year at the table - day 31, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1062 Bolesław Leśmian Napój cienisty Dziewczyna przed zwierciadłem fleksja: szkarłatnem > szkarłatnym; własnem > własnym Lustro, SenZwierciadło moje, bezdenny strumieniu,/ Tajemnych zwierzeń odwzorny krysztale!/ Po jakim żwirze, po jakim kamieniu/ Z otchłani w otchłań włóczyłeś swe fale,/ Nimeś wytropił sny moje i dotarł/ Do mej sypialni, zbielałej od znoju,/ By znieruchomieć na ścian mych postoju ---/ Srebrny --- w szkarłatnym rozdwojeniu kotar!/ Z jakich ty dolin nieznanych i lasów/ Wybiegłeś, szumiąc i dzwoniąc po darni,/ By zanieszumieć w pobliżu atłasów/ Mojego łoża i mojej męczarni! Lustro, Ciało, Sobowtór, Erotyzm, SpotkanieCzeka mnie zawsze w twych głębiach udusznych/ Schadzka ze sobą! I nikt nie wyśledzi/ Pieszczot, którymi, jak lgnistym snem, bredzi/ Ciał dwoje, sobie nawzajem posłusznych.../ Z nich jedno, chłonąc upojeń mgłę białą,/ Własnym spojrzeniem swą nagość bezwstydzi,/ A drugie --- w lustrze --- udaje, że widzi,/ I tak omdlewa, jak gdyby widziało... WodaStrumieniu, piersi chłodzący mi obie!/ Ciało omyte fal twoich wezbraniem/ Zbywa się nagle niewiedzy o sobie/ I siebie pierwszym ogarnia kochaniem!/ Bo któż mnie kochać potrafi zgadliwiej,/ Niźli --- ja sama? Któż baśń o pieszczocie/ Spełni?... Kto dłonią, zagrzebaną w złocie/ Mych włosów, w taki lwi sen rozegrzywi/ Tę przędzę nikłą? Kto równy mi w szale/ Usta pokrwawi o sen mój, nim pierzchnie?/ Niczyja --- będę!... Wzburz gładką powierzchnię,/ Strumieniu chłonny! Rozwichrzyj swe fale!/ Wystąp z ciasnoty hebanowych brzegów!/ I zatop nagle tę moją świetlicę/ I łoże, zmorą szarpane noclegów, ---/ Klejnot, Taniec, PrzemijanieA mnie --- zazdrosną o głąb topielicę ---/ Zmień w zwierciadlaną rusałkę, bym ciało/ Samo się w sobie co chwila widzące,/ Bawiła pląsem, aż w pył się roztrącę/ O śmierć, jak perła o perłę zuchwałą!