Leśmian, Bolesław Cmentarz Sekuła, Aleksandra Staniszewska, Monika Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-cmentarz http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian, Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1055.jpg Breakfast and a book... utter joy!, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1055 Bolesław Leśmian Napój cienisty Cmentarz CmentarzWędrowiec, na istnienie spojrzawszy z ukosa,/ Wszedł na cmentarz: śmierć, trawa, niepamięć i rosa./ Był to cmentarz Okrętów. Pod ziemią wrzał głucho/ Trzepot żagli pośmiertną gnanych zawieruchą./ Wędrowiec czuł, jak wieczność z traw się wykojarza,/ I, ciszę swą do ciszy dodając cmentarza,/ Przeżegnał to, co bliżej: pszczół kilka, dwa krzaki/ I na pierwszym grobowcu czytał napis taki:/ Śmierć, Morze, Burza, Wiatr, Zaświaty, OkrętZginąłem nie na ślepo, bo z woli wichury/ I wierzyłem, że odtąd nie zginę raz wtóry,/ Że znajdę przystań w śmierci, a śmierć w tej przystani,/ Ale śmierć mnie zawiodła! Umarłem nie dla niej!/ Trwa nadal wiatr przeciwny i groza rozbicia,/ I lęk, i niewiadomość, i wszystko prócz życia!/ Szczątki moje podziemne, choć je nicość nuży,/ Jeszcze godne są steru i warte są burzy!/ Nikt nie wie, gdzie ten wicher, który żagle wzdyma?/ Kto raz w podróż wyruszył --- już się nie zatrzyma./ Znam tę głąb, gdzie się Okręt mocuje nieżywy./ TrupSnu --- nie ma! Wieczność --- czuwa! Trup nie jest szczęśliwy!/ Za wytrwałość mych żagli, które śmierć rozwija,/ Przechodniu, odmów --- proszę --- trzy Zdrowaś Maryja! Wędrowiec dla nikogo zerwał liście świeże/ I ukląkł, by żądane odmówić pacierze.