Leśmian, Bolesław Alcabon Ginalska, Agnieszka Hornowska, Sylwia Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Ballada Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-alcabon http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian (1877-1937), Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa, 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1048.jpg the not so little one crafting, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1048 Bolesław Leśmian Napój cienisty Alcabon Był na świecie Alcabon. Był, na pewno był!/ DrzewoO brzóz przyszłość wiódł z mgłami walki nieustanne./ Próżnię życia na karku dźwigał z całych sił!/ Śmierć, Śpiew--- «Tere-fere!» --- tak śpiewał,/ Gdy się śmierci spodziewał./ Aż pokochał osiadłą na strychu Kurjannę. PożądanieDur go pchał wzwyż po schodach. Dur, na pewno dur!/ We łbie miał złote mroczki i srebrne zamiecie,/ Gdy, wspinając się ku niej, dawał baczny zór/ Na czar, co się po cichu/ Tak utrwalał na strychu,/ Jakby miejsca zabrakło gdzieindziej na świecie. W drzwi uderzył oburącz. W drzwi, na pewno w drzwi!/ Ktokolwiek w drzwi kołacze --- niech wejdzie i kocha!/ Kobieta, Sen, Ciało, StrójKurjanna, jak Kurjanna... Śni raczej, niż drwi.../ Na barłogu --- od środka/ Patrzy duża i słodka, ---/ Lgnie do niej ufna ciału koszula --- ciasnocha. Kochanek, Kobieta, Miłość, PożądanieZnój mu wargi przynaglił. Znój, na pewno znój!/ Szedł do niej po ciemnościach, jak wicher po łanie!/ Kto ma oczy --- niech widzi! Był ich cały trój:/ On i barłóg, i ona/ I wyrychlił ramiona,/ By ją porwać na trwałe wbrew światu kochanie! Ciało, GróbBiel jej ciała przywłaszczał. Biel, na pewno biel!/ A chłonęła go w siebie ciszkiem jak mogiła./ Poznał, czym jest czar nocy, szept i chętna ściel,/ I tak skochał dziewczynę,/ Że wołała w mrok: «Ginę!» ---/ Bo się pierwszej miłości niechcący broniła. KrewGil jej w uszach zadzwonił. Gil, na pewno gil!/ Tak tętniła krwią śpiewną, tak drżała w głąb chcenia.../ Zdzierż szczęście!... Nie zdzierżyła!.. Ledwo kilka chwil!.../ Śmierć, SłowoNienawykła do czaru,/ Zmarła z westchnień nadmiaru,/ Umierając, nie miała nic do powiedzenia! SamobójstwoStrych zawinił wszystkiemu! Strych, na pewno strych!/ Z jego wyżyn dał w nicość nura bezpowrotnie, ---/ Zaśmiał się w samo niebo, a przy ziemi --- ścielił,/ DuszaPilnej śmierci cios tępy/ Duszę rozpruł na strzępy,/ Aż się z niej wysypały skarby dożywotnie! Piach się z duszy wysypał! Piach, na pewno piach!/ Ten, co w podróż się złoci do zorzy, gdy kona, ---/ Bochen chleba w gwiazd wieńcu --- skrót pałacu w mgłach ---/ Rzęsa Boża --- dwie pszczoły ---/ I trzy z wosku anioły./ Czego tylko nie było w duszy Alcabona!