Leśmian, Bolesław Akteon Staniszewska, Monika Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-akteon http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7405 Bolesław Leśmian (1877-1937), Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa, 1936 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2009-03-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1047.jpg We do like apples ... a lot!, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1047 Bolesław Leśmian Napój cienisty Akteon ZemstaPolowanie, PrzemianaPowieść o Akteonie: wiosna szumi w borze./ Ciało, ŚmierćPodpatrzył w blask boginiębogini --- Artemida, gr. bogini łowów, zwierząt, lasów; w mit. rzym. utożsamiana z Dianą. skąpaną w jeziorze./ Za karę go w jelenia przedzierzgnęła mściwie./ Pokrwawiła się wieczność o leśne igliwie!.../ Psy go własne opadły, szarpiąc jak zwierzynę!/ Wpośród godzin istnienia miał taką godzinę!.../ Próżno bronił obcego, które boli, ciała!/ Śmierć go, psami poszczuwszy, z jeleniem zrównała.../ Próżno wzywał na pomoc dawnych towarzyszy,/ Nasłuchując ich kroków na pobrzeżach ciszy!/ Nikt nie poznał po głosie i po znoju rany,/ Że to człowiek --- nie jeleń! Duch --- upolowany!/ Nikt nie zgadł tajemnicy narzuconych wcieleń!/ Musiał być tym, czym nie był! I zginął jak jeleń! Bóg, Kondycja ludzka, CiałoI jam niegdyś był inny. Dziś jeszcze się złocę,/ A złociłem się bardziej... Świadkami --- złe noce!/ MarzeniePamiętam dawnych braci rozbłyskane twarze./ Wówczas o czymś marzyłem... Dziś blednę, gdy marzę!/ Nikt nie umiał tak istnieć jak ja, w tej godzinie,/ Gdym cię, Boże, podpatrzył! --- Duch mój odtąd ginie!/ Przemieniony w człowieka za nędzę mej zbrodni,/ Dźwigam obce mi ciało w blask Bożej pochodni!/ I ginę śmiercią obcą, co mym kościom przeczy... Inna mi się należy!... Nie chcę tej --- człowieczej!.../ ŚmierćGinę w ludzką powłokę wsnuty jak w płaszcz zgrzebny./ Kto mnie pozna po płaszczu? Precz z nim! Niepotrzebny!/ MilczenieKto mnie pozna po głosie, że to ja tak śpiewam?/ Milcz, głosie! Nie mój jesteś! Swego już nie miewam.../ Majacząc cudzych kształtów zgubną niepodobą,/ Nawet w śmierci godzinie nie mogę być sobą!/ Krwawą zmorę jelenia unosząc śród powiek,/ Próżno wołam o pomoc! --- I ginę jak człowiek!