Bolesław Leśmian Nieznana podróż Sindbada Żeglarza Kowalska, Dorota Stępkowska, Sylwia Niedziałkowska, Marta Stępkowska, Sylwia Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nieznana-podroz-sindbada-zeglarza http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7337 Lesmian, Bolesław (1878-1937), Sad rozstajny, J. Mortkowicz, Warszawa 1912. Domena publiczna - Boleslaw Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2010-04-07 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7097.jpg Ganek maurytański willi Bachczi-Dere w Jałcie, Ciągliński, Jan (1858-1913), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7097/ http://wolnelektury.pl/media/book/pdf/nieznana-podroz-sindbada-zeglarza.pdf ISBN-978-83-288-0498-2 ISBN application/pdf https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nieznana-podroz-sindbada-zeglarza.html ISBN-978-83-288-1506-3 ISBN text/html http://wolnelektury.pl/media/book/txt/nieznana-podroz-sindbada-zeglarza.txt ISBN-978-83-288-2461-4 ISBN text/plain http://wolnelektury.pl/media/book/epub/nieznana-podroz-sindbada-zeglarza.epub ISBN-978-83-288-3494-1 ISBN application/epub+zip http://wolnelektury.pl/media/book/mobi/nieznana-podroz-sindbada-zeglarza.mobi ISBN-978-83-288-4580-0 ISBN application/x-mobipocket-ebook DCC Bolesław Leśmian Nieznana podróż Sindbada Żeglarza Pisownia łączna / rozdzielna: nicbym > nic bym; odniechcenia > od niechcenia; odrazu > od razu; zrana > z rana; napozór > na pozór; z pomiędzy > spomiedzy; nie jeden > niejeden. Pisownia s/z/ś, dz/c: poblizkie > pobliskie; wbiedz > wbiec; zcichnie > ścichnie; z pomiędzy > spomiedzy. Fleksja: pozostawiono dawne formy N. i Msc. rn, np. mem, pewnem. Interpunkcja - dodano przecinki przed powtórnym "i": Czuła przeróżność wonnego istnienia/ I wszechmożliwość, i wszechniespodzianość,/ I uśmiechnięty czar niezrozumienia... Poprawiono błąd źródła: błebitu > błękitu (III); jest > jak ( Czem byłam w chaty przezroczej schronisku?// Rankiem --- zaranną, wieczorem --- wieczorną,/ Wobec bezkresów, jest one --- bezkresną,/ A wobec jezior, jak one --- jeziorną...). I Podróż...Że mi się dziewczę upatrzone wzbrania,/ Nieobecnością ciała w mem objęciu/ Pustosząc ducha, co w nic się rozdzwania --- Więc ja na przekór sobie i dziewczęciu/ Tej się nieznanej podjąłem podróży,/ By wlec swe głody po morzach dziesięciu! Lecz i mórz dziesięć, zaprawdę, nie znuży/ Tego, co zaznał pragnienia pieszczoty,/ Na którą nawet nie upadł cień róży. Ale najgorzej, gdy właśnie zmierzch złoty,/ W oczach twych dziewczę zastawszy --- powoli/ W sen je rozemgli dla drwiny lub psoty... W sen tem pewniejszy, że nawet nie boli,/ A w bezbolesność patrzysz, jak w przynętę/ Dla swej niemocy i swojej niedoli. Lecz dokąd skrzydeł skierujesz zniechętę/ Bez tej, co ziemię odarła ci z cudów?/ Czem są twe wargi --- jej wargą nie tknięte?... Czem dłonie, które nie zaznały trudów/ Przy piersiach, śpiewnych westchnienia hałasem?/ Marniejąc, więdną w tej próżnicy nudów!... A gdy je spleciesz --- to tylko temczasem,/ A gdy rozpleciesz --- to tylko tak sobie --- / Głaszcząc ich szorstkość wspomnienia atłasem... Ale ich przed się nie ściągniesz w tej dobie,/ By zrywać kwiaty lub zgarniać słońc złoto:/ Na wszystko czasu zbraknie ci w żałobie!... Miłość niespełnionaZ piersią dziewczyny zmóc się chciałeś po to,/ Aby wykrzesać śpiew z duszy na usta,/ Lecz niewzajemność zwarła je niemotą! O, jakie zdradna i krwawa, i pusta/ Jest baśń, co tęczą przesłania grzech straty!/ Na skroń skazańca narzucona chusta... CierpienieChoćbyś piękniejszą dziewczynę przez kwiaty/ Innych ogrodów wypatrzył w podróży ---/ Cóż ci z jej piękna, ty --- bólu skrzydlaty? Miłość niespełnionaCzar, dobrze znany, już się nie powtórzy.../ A inny? --- Nie chcesz innego w tej głuszy/ Odczarowanej, co słońcem się mruży! DuszaJuż żadna w tobie nie wskrzesi tej duszy,/ Którąś miał, patrząc w źrenice, gdzie pała/ Twój los, nim ciebie w jęk i w pył pokruszy! A wszakci dusza w szczęściu się stawała/ Podobną ślepo do głosu jej brzmienia,/ Do warg purpury, do zapachu ciała! Naśladująca we śnie poruszenia/ Jej ukochanej za wszystko postaci,/ Brała z niej --- powab, chrzest brała imienia! Brała, nie wiedząc, że nagle utraci/ Wszystko, co wzięła, nim jeszcze posiadła ---/ Że za wyznanie --- tym skarbem zapłaci!... A gdy pojęła ten mus --- to pobladła,/ Czując wstyd nędzy i próżnię, i ciemność,/ Jak odwrócone do muru zwierciadła!... To jedno było jej żądzą: wzajemność ---/ Reszta --- wygnaniem w przerażeń samotę,/ Poza kres ziemi, lub kędyś w podziemność! TęsknotaKu życiu wieko rozchyliła złote ---/ Dziś --- trumna, której skarb ciała odjęto,/ Zwraca wieczności --- pustkę i ciemnotę!... A jakże długo czekała na święto/ Nagłych zrozumień, by ująć w ład ścisły/ Słów określonych --- dolę rozpierzchniętą! Jeśli te słowa w noc twoją rozbłysły,/ To wiedz, że śledzę twe noce i dni twe,/ I że miłosne nie mylą domysły! ModlitwaI ciebie życie gna w jakąś tam bitwę.../ Jam chciał cię unieść ku niebu rąk mocą,/ Jak nagą, z włosem rozwianym modlitwę! Kondycja ludzkaDziś --- nie mam czem się pomodlić, ni o co.../ A zasię Bogu cóż po takich dłoniach,/ Które się w znoju i w grzechu nie spocą? Więc wciąż uboczem a wciąż po ustroniach/ Płyń, zbiegu życia, co poszło w lamenty!/ Płyń, póki jeszcze krew śpiewa we skroniach! I wypłynąłem na morskie odmęty.../ II OkrętOkręt mój starszy od modrej wód chwały!/ Wnątrz jego szumi snem dębów tysiąca,/ Co niegdyś żywcem po borach szumiały. Starość, PamięćLecz mu starością tak pamięć się zmąca,/ Że nie pamięta tej borów tęsknoty,/ Co dęby z lądu w otchłanie mórz strąca. Przerósł on życia własnego kres złoty/ I swym nadmiarem już grąży się w Bogu,/ Na ziemi mało mając do roboty... Płyniesz w nim, jako w ruchomym barłogu,/ Gdzie wszystko drzemie, prócz skargi twej głuchej,/ Rozpanoszonej na morza rozłogu. Słońce, nabrzmiałe od skier zawieruchy,/ Złotym wąwozem po fali się dłuży,/ A fala szczerbi wąwozu szlak kruchy... I, zaczerpnąwszy zeń świateł do kruży/ Swoich błękitów, wychyla w odmęcie/ Tę krużkruż (daw.) --- kielich, naczynie do picia., co pianą po brzegach się burzy. Morze, OtchłańGdziekolwiek spojrzę --- tam lądów zniknięcie,/ I, zda się, otchłań, spodem zaczajona,/ Widzi, że płynę i w jakim okręcie... Widzi tak właśnie, jak ta woda słona,/ Co swe szmaragdy miażdżąc w słońc ukropie,/ Spienionem ślepiem chce odbić skał łona! Więc tak widziany --- płynąłem po tropie/ Fal, nasłuchując ich szumu, że ginie,/ Niby szum w nagle rozwiązanym snopie. Nie odróżniałem już w owej godzinie/ Czasu od fali, co świateł rozpyłem/ Znaczy swój pobyt i zanik w głębinie. I zdało mi się, że niegdyś sam byłem/ Brzegiem, zniknionym w bezkresów przeźroczu,/ A od którego swój okręt odbiłem... I że sam siebie straciłem już z oczu,/ Stając się coraz to bardziej bezbrzeżny/ W rozłące z sobą i w swem podobłoczu... I coraz bardziej sobie niedostrzeżny,/ Przydany falom ku ich przemijaniu/ Wśród pian dokoła zieloności śnieżnej. Wyspa, Rośliny, Woda, Natura, MotylI wtedym ujrzał w mórz rozkołysaniu/ Wyspę, skupioną w zadumy spowiciu/ I w nieustannem nad głębiami trwaniu. A spoczywała na własnem odbiciu,/ Jak na obrzmiałym zielenią cokole,/ Co widniał wszystek w podwodnem ukryciu. Czem ona w górze --- tem on był na dole:/ W tych samych kwiatach tych samych owadów ---/ Lecz nieco inne --- bo wodne swawole... Wzloty ich były podobne do spadów/ Usilnych w głębie, gdzie fali turkusem/ Wezbrała bezdeń wywróconych sadów. Ptak, w nich dojrzany, szedł skrzydeł przymusem/ Na dno --- skroś liście... Zaś woda przez szpary/ Tych liści biegła niepochwytnym kłusem. Ledwo ją mogłeś rozpoznać po szarej/ Przezroczy: tak ją wypełniły szczelnie/ Kwiatów, motyli i liści nadmiary. Z okrętem moim płynąc niepodzielnie,/ Brnąłem w tych dziwów i snów grzęzawicę,/ Oczarowany strasznie i śmiertelnie!... Sielanka, Szczęście, RajTam zarzuciłem w szmer wody kotwicę,/ Co się grążyła kolejno w ziół sploty/ I właśnie w złotą kędyś motylicę... A ta --- zmącona --- rozchwiała swe loty/ I znikła w bruzdach, jak gdyby tam --- w toni/ W nic się rozwiązał nagle supeł złoty... ZapachI, gdym wyskoczył na brzeg --- jeszczem o niej/ Coś śnił, z radości zaciśnięte pięście/ Wtłaczając w kwiaty i węsząc jad woni! Gdzieś --- na dnie duszy zaczajone szczęście ---/ Wybiegło ze mnie na słońce, na kwiaty,/ By trwać w pszczół brzęku i łątek pochrzęście! I biegłem dalej, wiedząc, żem pstrokaty/ Od słońca, które zbryzgało mi złotem/ Oczy i włosy, i wargi, i szaty! Że ptakom zdam się zaledwo migotem/ Światła w zieleni!... Zjawieniec słoneczny,/ Co się sam sobie złoci mimolotem! W pierś mię uderzył szum lasów odwieczny/ I okrzyk ptaków, uwięzły w gęstwinie,/ Zapamiętały, zdyszany, serdeczny! OkoGdy, biegnącemu w świateł gmatwaninie,/ Już się pół nieba nagromadzi w oku,/ To mu z tych oczu cała ziemia zginie!... I mnie zginęła, że --- gotów do skoku ---/ Stanąłem, dłonią szukając tej dali,/ W którą mam teraz biec z cieniem u boku. Aż tu --- na długość dwóch sznurów korali,/ Albo na miarę dwojga moich cieni ---/ Przede mną chata, jak dziw się zuchwali... A z tak przezroczych ciosana kamieni,/ Żeś widział wnętrza nietajoną wzbronność/ I sprzęt wszelaki w świetlicy i w sieni. Z sieni --- w przejrzystą świetlicy ustronność/ Szła oto właśnie w najdalsze zakąty/ Dziewczyna, w marzeń wpatrzona dozgonność. Za siódmą górę --- chyba w kraj dziesiąty/ Patrzyła, ręce nieznośne za szyją/ Wiążąc wygodnie w dwa białe trójkąty... I w tył warkoczem wstrząsnęła, jak żmiją./ Jam ją tak z mego oglądał ubocza:/ Nagą --- idącą prosto w sen --- niczyją... Ledwo nas ściana dzieliła przezrocza,/ I hen --- w upale jakaś dal tajała,/ Kroplami złota ściekając w krzówkierz (daw.) --- krzew. zmrocza. I pomyślałem: niech spojrzy!... Spojrzała.../ A, zaniedbawszy rozwiązania dłoni, ---/ Płonęła przeciw i nieruchomiała... Tak my patrzyli --- każde z swej ustroni ---/ Czując, jak czas nam pod rzęsą wstrzymany,/ Bez tchu przemija i sam siebie trwoni... Było nam w oczach, jakby dwa orkany/ Zemdlały w ciszę, podobną zieleni/ Dwu łąk, na które dwa spadły tumany! I gdyśmy jeszcze byli tak wpatrzeni,/ Szepnąłem: «Chato upojna, jak wino!/ I ty --- świetlico! I ty --- moja sieni! Tyżeś to przyszła, wiosenna godzino/ Miłosnych przygód i pierwszej rozmowy/ Z nieznaną jeszcze dotychczas dziewczyną? Tyżeś mię zdybał, zawrocie mej głowy?/ Kto od pierwszego nie szalał wejrzenia ---/ Ten nie zna szału i sen ma jałowy! Bądź pochwalona przez wszystkie westchnienia/ Ściano przezrocza za to, żeś przede mną/ Nie utaiła nawet stóp jej cienia! Bądź pochwalona ziemio za tę ziemną/ Moc, która słońcu narzuca swe kwiaty!/ Wyjdzi, dziewczyno, na rozkosz wzajemną! Wyjdzi z marzenia, z omdlenia i z chaty!...»/ I wyszła, pustkę czyniąc we świetlicy,/ I zawołała szeptem, jak w zaświaty: --- «Patrz na mnie i pozbawiaj tajemnicy!/ Bo z dawna pragnę wszystką męką ciała/ Odbić się w czyjejś szerokiej źrenicy! Dlategom taką chatę zbudowała,/ Ażebym widna była w mej niemocy/ Gwiazdom i słońcu! Wszystkiemu, co pała!... Widział mnie sen mój własny, sen sierocy,/ I widział motyl i bąk pełen znoju,/ Jak mię samotność utrudza po nocy! Bezczynna --- w chaty przezroczej postoju/ Nieustannością wonnego istnienia/ Poiłam ducha, bo pragnął napoju. Czy i ty także doznajesz pragnienia?/ Patrz we mnie --- w piersi i w duszę i w lice, ---/ I stóp różowość uważ od niechcenia!... A jam rzekł, patrząc w moją samotnicę:/ --- «Skąd twa ze światem na wyspie rozłąka?/ Gdzie twa ojczyzna? Kto twoi rodzice?» --- «Rodzice?... Słuchaj: w pamięci się błąka/ Ni to twarz słońca... ni to żar zbyteczny.../ I po raz pierwszy ujrzana gdzieś łąka...» Więc zrozumiałem, że ją traf słoneczny/ Stworzył i ciała białośnieżną ciszę/ Rozśpiewał nagle w purpury zgiełk wieczny --- I rozkołysał w znój --- i wciąż kołysze.../ A gdym w nią patrzał --- tak znojną bezkreśnie,/ Myślałem, że z patrzenia zaniedyszę! A ona rzekła: «Przemijam boleśnie:/ Śnią mi się nocą ognie i szkarłaty,/ Barw ostateczność przeraża mię we śnie!... SamotnośćDzień bywa jeno we kwiaty bogaty,/ A że prócz kwiecia --- nikogo wokoło,/ Więc do zmęczenia zrywałam te kwiaty!» Mówiła jeszcze, że nieraz na czoło/ Kładła dłoń własną tak zwinnym odruchem,/ Jak czyjąś obcą --- zdradziecko wesołą... A raz --- niedawno --- że stała się duchem/ I, jak w głąb sadu, poszła w niewidzialność,/ Szumiącą kędyś --- nad urwiskiem głuchem... Pytała jeszcze, czy wierzę w upalność/ Słońca --- w ogrody, widziane przelotem,/ Od których w oczach mży sama oddalność... A jam jej mówił o wszystkiem i o tem,/ Jak ducha w morzach nie mogłem pomieścić,/ Ani utwierdzić pod gwiezdnym namiotem --- Ani po kwiatach w ciszę rozszeleścić!/ Zmysły, Erotyzm, Flirt, SpotkanieI o dziewczynie, co tak nie umiała/ Ni łkać, ni pragnąć, ni kochać, ni pieścić --- Ni snem się w niebo zamierzyć, jak strzała,/ Ani wysłuchać modlitwy, szeptanej/ Przez własną duszę do własnego ciała... I gdym to mówił, wspomnieniem zdyszany,/ Ona te słowa w rozszerzone oczy/ Brała, jak w głębie cienistej altany. I odgarniała natrętnych warkoczy,/ Ażeby przydać uwagi żałobie/ Swego słuchania --- boleśnie ochoczej. ZazdrośćI rzekła, dłonie załamując obie:/ --- «Czy tamtą mogę tem zwalczyć, że jestem?.../ Tem tylko jednem, że jestem przy tobie?» A wymówiła to niemal szelestem/ Warg, którym własne bruździły korale,/ I niemal głosu już echem dwudziestem... --- «Tamta --- szepnąłem --- nie godna jest wcale/ Trwogi słów twoich! I gdyby tak można/ Myślą śmierć zadać pomimo oddale...» --- «Zabijmy! --- rzekła nagła, nieostrożna ---/ Myślą zabijmy! Niech z czarów jej życia/ Nie pozostanie nawet mgła rozdrożna!» I wyrzuciła z warkoczów ukrycia/ Dłonie, jak z nagle rozdwojonej szaty,/ I wyciągnęła usta, jak do picia... Wszystkie nam naraz zaszumiały kwiaty. III Im się uważniej przyglądam dziewczynie/ Od wschodu słońca, aż do gwiazd pokazu,/ Tem senniej dusza w domysłach mi ginie. Przemiana, UrodaSpytany nawet z błękitów rozkazu/ O barwę oczu i współbarwę włosa,/ Nic bym nie umiał powiedzieć od razu. Bo o poranku, skoro świt i rosa,/ Na piersi mojej z uśmiechem omdlewa/ Błękitnooka i złocistowłosa. Lecz kiedy wieczór mrokami obrzmiewa, ---/ Ciemnieją włosy, zmierzchają źrenice/ I kruczym splotem nęci czarnobrewa... Próżno pieszczotą badam tajemnicę,/ Wargami pijąc rozkosz tej przemiany,/ Co w jednej --- dwie mi daruje siostrzyce. Jak gdybyś rozlał sen jeden w dwa dzbany/ I jagód przydał dla samej czerwieni/ I dla wonności, ku słońcu wywianej! Gdy myślę o tem --- to w oczach się mieni,/ A dusza cudów nasłuchuje czujnie,/ Bo kochać tylko umieją --- zdziwieni!... Zaprawdę --- byłem kochany podwójnie:/ Inaczej z rana i zmierzchem inaczej,/ Dwóm snom odmiennym dając ramion spójnię! I w niezrozumień upojnej rozpaczy/ Zaprzepaszczałem w dziwach tego ciała/ Zmyślnego ducha niepokój tułaczy, Wobec tych kwiatów, gdzie rosa mży biała,/ Wobec księżyca, co wzdyma się złotem ---/ Nieraz w objęciach moich --- wieczorniała... Wieczorniejącą --- spytałem przelotem/ Szeptów, zdyszanych podziwem rozkoszy,/ Czy wie, że inna?... Nie wiedziała o tem... Ale w niewiedzy, na pozór macoszej,/ Czuła, że coś w niej na wieczór się zmienia,/ Coś się przebarwia --- i czai --- i płoszy... Czuła przeróżność wonnego istnienia/ I wszechmożliwość, i wszechniespodzianość,/ I uśmiechnięty czar niezrozumienia... I tajemnicy znojność i różaność,/ Bóg, Kondycja ludzkaI Boga czuła, niby dąb szumiący,/ Pod którym ciała spoczywa pijaność! A, zrozumiawszy, że sama --- niechcący ---/ Jest między dziwy wliczona i róże,/ Wyszła z mych objęć w świat, zmrokiem gorący --- I na pobliskie wszarpnęła się wzgórze,/ I tam --- w kiężyca wielkiem posrebrzysku/ Stanęła --- czerniejąca na lazurze! --- «Chce mi się pląsać tu właśnie --- w rozbłysku,/ By zbadać pląsów zadumą przekorną,/ Czem byłam w chaty przezroczej schronisku? Rankiem --- zaranną, wieczorem --- wieczorną,/ Wobec bezkresów, jak one --- bezkresną,/ A wobec jezior, jak one --- jeziorną... W polu mi --- polno, a w lesie mi --- leśno,/ Dość mi wbiec w gęstwę, by stać się tam drzewną/ Zmorą, dębowi jakiemuś rówieśną!... Chcę nagłą wiedzę o sobie, snem śpiewną,/ I już od dzisiaj w duszy nieustanną/ Głosić ze wzgórza w tę ciszę rozwiewną! Chce mi się w śnieżność księżyca wbiec sanną/ Wzwyż rozszalałą, nim szepniesz ust skrajem/ Czy mnie wieczorną wolisz, czy zaranną?... A choć obydwie zazdrosne nawzajem,/ Obydwóm przysiąż zarówność kochania,/ Bo my ci obie grzech wszystek oddajem! Przysiąż, że nigdy z mych piersi posłania/ Nie zdźwigniesz ducha, by ująć mu trudu/ Wiekuistego nad szczęściem czuwania! Że będziesz --- wzorem złotego gwiazd ludu/ Śnił bezrozłąkę swej duszy z błękitem,/ Choćby ją uląkł snu nadmiar i cudu! Że nie zawołasz wspomnieniem ukrytem/ Dziewczyny tamtej, dziewczyny zwyczajnej/ Przy mnie, co jestem dwóch w jednej rozkwitem! Że w pieśni leśnej i w pieśni ruczajnej/ Będziesz wyznawał odtąd mimowolność/ Serca, chciwego swobody rozstajnej! PrzysięgaPrzysiąż na bogów do śmierci niezdolność,/ Że mi nie zbiegniesz hen --- w niemiłowanie,/ W głuchą bezleśność i w nudną bezpolność!...» --- «Przysięgam tobie, że w żadne rozstanie/ Nie ujdę duchem z twojego objęcia, ---/ Gdzie miłość moja --- tam moje otchłanie! I będę chłonął czar twego zaklęcia,/ Bezrozum szczęścia i zamrocz pieszczoty/ Długo --- bez przerwy --- aż do wniebowzięcia! Aż bóg nade mną, niby wiszar złoty,/ Szumiąc w bezmiarach bujnością potęgi,/ Stłumi pląs serca i głowy zawroty!» I jeszcze pełen dreszczu i przysięgi ---/ Biegłem ku wzgórzu, jak fala do brzegu,/ Srebrnem bezdrożem księżycowej wstęgi. Śpiew, SpotkanieCzekała na mnie --- na szał mego biegu,/ Nucąc i piersią, i kibicią całą/ Od stóp do głowy --- pieśń bez słów szeregu... Jak gdyby tańcem zakłócone ciało,/ Że mu ciężyła słów żmudna osłona,/ Samym słów brakiem --- swą nagość śpiewało!... Tak śpiewającą --- porwałem w ramiona/ I w znak przegiąłem --- jeszcze śpiewającą ---/ Czując, jak w niej --- przegiętej --- śpiew ten kona... I jak od tego skonu --- sny się mącą.../ IV Czym się spodziewał, czylim to przeczuwał,/ Że tęsknotami powrócę w te światy,/ Gdzie się szał dawny tumanem osnuwał? Choćbyś piękniejszą dziewczynę przez kwiaty/ Innych ogrodów wypatrzył w podróży ---/ Cóż ci z jej piękna, ty --- bólu skrzydlaty? Czar, dobrze znany, już się nie powtórzy, ---/ A inny? Nie chcesz innego! Chcesz właśnie/ Tych samych dreszczów i tej samej burzy! Ja --- Sindbad, żeglarz --- zabłąkany w baśnie,/ Gdzie mgła naokół wspomnieniem wysnówna,/ Mam ducha, który bez błysku --- nie gaśnie! TęsknotaA w miłowaniu --- nikt mi nie dorówna,/ Chyba, że serce zbezwładni tęsknota,/ Córka księżyca --- blada Księżycówna! Umiem ja różą naznaczyć te wrota,/ Które w noc trzeba pukaniem zakłócić,/ By się rozwarły na jasność żywota. Umiem miłości ów przepych przywrócić,/ By ci się stała, jako śmierć, jedyna ---/ Umiem się dąsać, weselić i smucić --- I kazać komuś, co mnie nie wspomina,/ By wielkim cieniem legł na mojej duszy,/ Jak na słonecznym zegarze --- godzina! Z tym cieniem w drzewnej zapodziany głuszy,/ Czułem, jak za mną tęsknota w ślad kroczy,/ Żem do rąk mógł ją brać, jak kij pastuszy. Wówczas mnie dziewczę pytaniem zaskoczy:/ --- «Czemu, gdy pytam, czuję się zuchwała?.../ Czemu natrętna, gdy patrzę ci w oczy?... Czemu mnie pieścisz nie tak, jakom chciała, ---/ Jakby się twoje oduczyły dłonie/ Pochłaniać ślepo kształt mojego ciała? Choć ja --- w objęciu, choć ja --- na twem łonie,/ Lecz nie ja --- w duszy i tam --- pod powieką:/ Ty patrzysz w inną, całując me skronie!... Dreszcz, ze mnie wzięty, na tamtą --- daleką/ Przenosisz w myśli, jak skradzioną falę,/ Która się nagle rozminęła z rzeką! Czyli przysięgi, szeptane mi w szale,/ Dziś przeciwszałem okrutnym radosne,/ Jak darowane odbierzesz korale?» Przysięga, MiłośćA ja jej na to: «Przysięgi miłosne/ Mogą i muszą, i chcą być złamane!/ I cóż, że wiosna przysięga na wiosnę? I cóż, że harfa na struny harfiane/ Przysięga wierność jednemu śpiewowi?/ Zemszczą się kiedyś te --- niewyśpiewane! Nie jedną zorzą niebo się różowi!/ A dusza, niby ta zieloność drzewna,/ Od złotych żuków roi się i mrowi...» Na to dziewczyna odpowie mi gniewna: ---/ «Dałam twym żukom do syta napoju:/ Dwoistość czaru, ja --- baśni królewna. Dałam sen różny --- w mych piersi rozdwoju:/ Oczy z chmur czerni i oczy z błękitu,/ Włos hebanowy i złoty od znoju. Dałam ci zmienną przerzutność zachwytu/ Z hebanu w złoto, z ciemności w purpurę,/ Z tajemnic nocy --- w oczywistość świtu! Po spadłej rosie rozpoznajże chmurę,/ Z którejś brał w usta napoje wciąż nowe,/ Wiedząc, że sycą, a nie wiedząc --- które... ZazdrośćLecz dziś?... O, gdybyś mieczem rozciął głowę,/ Gdzie wre to, czem się kiedyś w śmierci zdrzemnę,/ I zajrzał nagle w mroki rubinowe --- Tobyś wyśledził morderstwo nikczemne,/ Co się tam wiecznie po ciemku odbywa,/ I krwawych poszlak ślady potajemne! Tyś mi poszepnął tę myśl! Ja --- zgadliwa ---/ Jak oswojoną wzięłam ją gadzinę,/ A myśl ta parzy, jak złota pokrzywa! Tak! w myśli --- tamtą zabijam dziewczynę!/ Nieraz mi głowę kołysząc w swej dłoni,/ Kołyszesz razem i jej zwłoki sine... Choć upojona od rosy i woni ---/ Przekleństwem krwawem potrafię ja jeszcze/ Dosięgnąć tamtej, co twarz ci snem płoni. I jej śmierć tobie wesoło obwieszczę,/ Jak rozśpiewana jej zgonem mogiła!/ A słów nie będzie, będą tylko --- dreszcze... Będzie pląs ciała, któremu ulżyła/ Ta nieobecność nagła w całym świecie/ Drugiego ciała!...»/ I gdy tak mówiła, Wspomniałem, nie chcąc, że sam już... raz... przecie, / Czując w niej taki pląs bez wysłowienia,/ Biegłem --- znęcony --- przez świateł zamiecie... Że myśli nasze hen --- w krainie cienia/ Już się spotkały --- jawne i namiętne,/ Bom śmierci owej też pragnął --- bez chcenia... I mnie by takie ulżyło doszczętne/ Zniknięcie w świata całego bezmiarach/ Tamtego ciała, co było niechętne! Niechęć ta za mną szła po wyspy jarach,/ Jak pies, co w oczy zaglądając pana,/ Wyje na księżyc, odbity w ich szparach. Cóż mi zostało? Pył złoty --- mdła piana!/ I owo wiecznie zdyszane wspomnienie ---/ I w szkarłat własny zapatrzona rana! I słów zdziwionych nagłe zniechęcenie,/ Gdy, zamiast łączyć w śpiew różnic przewinę,/ Bezśpiewne w otchłań spadają, jak cienie... A gdy te cienie przynęcą dziewczynę,/ Wnet ją otoczy i smutek, i złuda,/ Niosąc jej nagłą śmierci bezprzyczynę. Miłość niespełnionaBo komu pierwsza miłość się nie uda,/ Goniąc za inną --- zemsty nie pokona/ I depcze w drodze napotkane cuda. A kogokolwiek pochwyci w ramiona,/ Tego pchnie, pieszcząc, na własną pochyłość, ---/ I nikt nie zgadnie, że winna wciąż --- ona... I nikt nie zgadnie, jakich żądz zawiłość/ Chce snem rozstrzygnąć na piersi dziewczęcej,/ Co w pocałunkach widzi tylko --- miłość. Im pieści znojniej, im chciwiej, im więcej,/ Tem ci żarliwsze skarg jego płomienie,/ Tem odechciewa pewniej i goręcej! I tem ci większe ramion znieczulenie,/ I tego ciała dąs od stóp do głowy,/ I gniew pieszczoty, i ust roztargnienie... Szept mej dziewczyny i zamęt różowy/ Warg, moim wargom co chwila wzajemnych,/ Znienawidziłem na wyspie w dzień owy. Bom czuł, że w snach jej pokątnych i ciemnych/ Conocnej zbrodni dojrzewają zwłoki,/ Niby owoce ogrodów podziemnych. Ssąc tych owoców jadowite soki,/ Szedłem w kraj, zgrozą swych ponęt bezszumny,/ W niemiłowania cieniste zatoki... A jużem blady był i bezrozumny,/ Rozradowany czarną w oczach zmorą,/ Niby śmierć, której przyśniły się trumny! Niemiłowanie swą źrenicą chorą/ Nie mniej pięknego pożąda dziewczęcia,/ Jak te, do których i miłość jest skorą. Chce ująć pieszczot, chce ująć zaklęcia/ Nie byle jakich ust znojnym koralom,/ By zwiększyć rozkosz owego ujęcia... I tak przydaje przepychu swym żalom,/ Cierniami czesząc posłuszne warkocze,/ Nie wzbraniające zamętu swym falom. Swe kły tygrysie, do żeru ochocze,/ Lubi ci karmić różami z wyboru ---/ I długo patrzy w pierś, nim ją zdruzgocze! W mym duchu, niby w zielonościach boru,/ Zmierzch jął się szerzyć --- i coś w nim przygasło,/ Rzekłbyś: gwiazd kilka w głębi gwiazdozbioru. Jakby kto hasło zamienił na hasło,/ Kryjąc przede mną tę zmianę rozkazu:/ Wołałem --- echo śmiechem mi odwrzasło. Czułem powoli, jakby czuciem głazu,/ Żem opętany, żem sercem oszalał/ Na wyspie owej!... Aż pewnego razu... Pewnego razu w niebie się dopalał/ Dzień i, światłami przebierając w chmurach,/ Na tychże światłach w zamierzch się oddalał. A była jawna drapieżność w purpurach,/ Co się pokładły na piętrach obłoków,/ Jak krwawe paszcze na zwikłanych górach. Pomiędzy dwojgiem dzwoniących potoków / Leżała, łokciem skroń dzieląc od ziemi, / A od snu biorąc brzemię złotych oków. RozstanieOd dawna wrodzy byliśmy i niemi,/ Sen nas nie łączył, jeno gdzieś zapodział/ W dwu różnych światach z myślami różnemi. Czyniąc tajemny z całej ziemi podział/ Pomiędzy moim, a między jej ciałem,/ Różne nam łoża w mrok różny przyodział. Włos jej pod niebem na wpół zwieczorniałem/ Jeszcze dniał złotem ... Więc źrenic przejrzysty/ Błękit pod bielą powiek zgadywałem. Może w ten błękit, jak w miłosne listy/ Zbrodnia się wkradła? I przez sen przelotny/ Śniła ot --- teraz czyjś sen wiekuisty? Może spoczynek jej był wciąż robotny/ Zmorą, weśnioną pilnie w zwłoki mgławe?/ W dłoni mej właśnie nóż błyskał samotny. Jej warkocz, spadły pół-wężem na trawę,/ Zdał się zuchwałem, bujnem przedłużeniem/ Ukrytej myśli na kark biały --- w jawę. MorderstwoZrazu weń chciałem ugodzić brzemieniem/ Noża, co z dala --- utkwiony w namyśle ---/ Już go na dwoje przecinał swym cieniem. A potem chciałem w piersi, co obciśłe/ Tężyły żywe a ciężkie atłasy,/ Ważąc je w ramion czujnem koromyśle. A potem w skronie, skąd świadomość krasy,/ Krwią pulsująca, --- winem się rozlewa/ W ciemnościach ciała, gdzie drzemią bezczasy... A gdym się wahał, niby cień, od drzewa/ Wichrem zdmuchnięty na brzegi urwiska,/ Postrzegłem, że coś we śnie podejrzewa. Że się jej ostrze nazbyt w rzęsach błyska,/ A sen, jak ślepy kret, ryjący w złocie,/ Ów błysk ze swego zwęszył kretowiska. Wtedym nożowi nadał ruchy kocie,/ Ażem go ostrzem zaczaił pomiędzy/ Oczy, szalejąc w mej krwawej robocie! Lecz je rozwarła w blask noża i prędzej,/ Niżelim pragnął... A one --- błękitne ---/ Wnet pociemniały od przerażeń nędzy! I po warkoczu złotym niepochwytne/ Dreszcze przebiegły --- i także pociemniał!/ --- «O, spójrz --- szepnęła --- jak ja czarno kwitnę...» I nic nie rzekła... A mnie wypodziemniał/ Ten skrawek ziemi pod stóp mych przemocą,/ I nóż mi wypadł z dłoni i --- znikczemniał! Bo zrozumiałem, że zmierzchłe barw nocą/ Jej oczy nigdy już nie zbłękitnieją,/ A sploty nigdy już się nie odzłocą! I że ten wieczór, świateł beznadzieją/ Krwawiący chmury, nigdy nie przeminie/ Nad snami wyspy, gdzie serca szaleją! I zrozumiałem, że coś we mnie ginie/ I coś umiera, --- bo wszak nie wiadomo,/ Co w nas i w której ma umrzeć godzinie... Jakiś sen wielki twarzą już znajomą ---/ Skonał... A straszno zerwać się na nogi/ Ze snu takiego nad przepaścią stromą! Więc, by się wesprzeć snem o jakieś progi,/ Wspomniałem nagle dziwnie rzeczywiste/ Wonnego siana gdzieś na łąkach stogi... Cisza się piętrzy wraz z nimi i mgliste/ Cienie chmur chodzą po nich bezhałaśnie, ---/ I już poprzez te stogi pozłociste, Poprzez te stogi, łąk skoszonych baśnie,/ Patrzyłem na nią, wiedząc, że nie wzbroni/ Mym oczom takich łąk!... A ona właśnie Ów nóż podniosła, co wypadł mi z dłoni,/ I jęła, niby kołysząc go w śpiewie,/ Do ust przykładać, do piersi, do skroni... I, przykładając, mówiła: «Nikt nie wie,/ Co w kim zabija, gdy, jak stopą bosą,/ Nagim nań nożem następuje w gniewie. Tyś zabił we mnie tamtą --- złotowłosą,/ Co była tobie błękitami gwarna,/ Rozmowna słońcem, rozśpiewana rosą. Lecz pozostała ta druga, ta czarna!/ Że uszła tobie i kłom twego noża,/ Więc trwa --- zbyteczna, smutna i bezkarna. I już niczyja i nawet nie boża,/ Bo i Bóg nie chce nocować w źrenicy,/ Gdzie mają nocleg mroki i bezdroża. Po złotowłosej odlocie siostrzycy/ Trwam ja --- samotna, ja --- com śniła zbrodnie/ I krwi purpurę w srebrze błyskawicy! Dwie różne we mnie płonęły pochodnie, ---/ Tyś jedną zgasił... Zgaszoną grześć musisz!/ Czyżem wiedziała, że ogień tak chłodnie? Czyżem wiedziała, czem ducha pokusisz,/ Gdy, nie kochając, dotkniesz go pieszczotą?/ I co w nim zmienisz, podepczesz i zdusisz? Czyżem wiedziała, że burze mnie zmiotą,/ Wspartą oburącz na wyśnionym przęśle/ Mostu, wspiętego nad nizin drętwotą? Czyżem wiedziała, że mi jakieś gęśle/ Zdruzgoczesz w duszy i ciśniesz w jezioro,/ Co od księżyca wysrebrza się wklęśle? I że ci czarną objawię się zmorą,/ Znaczoną krwawym nienawiści chrzestem/ I zbyt śmiertelnie na istnienie chorą? Dziś mnie kwiat każdy przeraża szelestem,/ Bo wiem, że sądzi i widzi mnie inną,/ Niźli być mogłam, prócz tej, którą jestem... Byłam ci Bogu wiadomą i słynną/ Z podwójnej mocy, którą we mnie złożył,/ I duszę miałam dwojgiem baśni czynną. Tyś tę jaśniejszą wypłoszył i zmorzył/ I bezmiłosnej pieszczoty kradzieżą/ O cały błękit pierś moją zubożył! I już me oczy nie wierzą, nie wierzą/ W barw niespodzianość, w możliwość błękitu/ I czarnej barwie odtąd przynależą. Coraz to mniej w nich patrzenia i świtu/ I przejrzyścieją, jak umarłych dłonie,/ Przez które widać złotawość niebytu... W śmierci się złocę, niby słońce w klonie,/ Bo jestem z rodu, co umiera właśnie,/ Gdy po raz pierwszy pomyśli o zgonie!» Mówiła --- a jam widział, jak mi gaśnie/ W oczach --- i opasałem ją ramieniem,/ By wspomóc ciało, nim ścichnie i zaśnie. Zasnęły najpierw oczy pod rzęs cieniem,/ A potem piersi zgodne, jak dwie łanie,/ Co się nad jednym wstrzymały strumieniem... A potem usta poszły na skonanie,/ A potem ręce --- i nóż wypadł z ręki,/ Bo go ściskała wciąż na pożegnanie. A jam się patrzał w otworzystość męki ---/ Między warg sińce --- i w oczy, tak mocno/ Wbite w mrok śmierci, jak dwa nagie sęki! I w tę konania pracę bezowocną,/ Po której palce prostują się z wolna,/ Spełniwszy trud swój w godzinę mąk nocną. I jeszcze śmierci wysiłkiem mozolna ---/ Już zaciążyła ku ziemi snem ciała,/ W którem się tai tęsknota padolna. Z pomiędzy dwojga strumieni, gdzie spała,/ Niosłem ją teraz do przeźroczej chaty,/ Ażeby gwiazdom w swej śmierci widniała. Niosłem przez gąszcze, przez cienie, przez kwiaty/ I przez ten wieczór, co światłem majaczył,/ Jakby ją dźwigał wraz ze mną --- w szkarłaty. Gdzieś wpobok dąb się od wilgoci paczył/ I skrzypiał w sobie lub gałęzi skurczem,/ Jeślim o gałąź zwłokami zahaczył. Gdzieś wpobok --- w dziuple, czy w gnieździe wiewiórczem/ Nagły się szelest ozywał i ciszę/ Łamał na dwoje w jej skupieniu twórczem... Gdzieś wpobok czułeś, jak mrok chłodem dysze/ W gęstwie, gdzie tylko jeden liść bezwcześnie,/ Bo po dziennemu lśni się i kołysze.../ A my szli ciągle --- oboje, jak we śnie, ---/ Z jednakim trudem, z jednakim pośpiechem/ I nierozłącznie i tak jednocześnie! I, gdyby ziemia rozległa się echem,/ Tobyś rozpoznał czworga stóp odgłosy:/ Tak razem szliśmy, senni śmierci grzechem... Niosłem ją pilnie, jak nocne niebiosy/ Niesie nurt rzeki w zwierciadeł pochwycie,/ Pełniąc się nimi po brzegów ukosy. Tak ciągle miałem w oczach jej odbicie,/ Wciąż przepełniony aż po ramion brzegi/ Ciałem, co ciszą wezbrało obficie... Wieczór, przesiany poprzez drzew szeregi,/ Na twarz jej bladą i na pierś niewzbronną/ Kładł złote pasma i szkarłatne piegi. I taką jeszcze światłami osłonną/ I piegowatą --- wniosłem do świetlicy,/ Gdzie dla niej jednej dość było przestronno. Tam ją złożyłem, pełną tajemnicy,/ Wpodłuż a równo, skrzętnie a ostrożnie,/ Jak nad brzegami nieznanej krynicy... A sam się z wnętrza usunąłem trwożnie,/ By z innych światów poglądać ubocza,/ Jak w śnie niezłomnym spoczywa wielmożnie. Ledwo nas ściana dzieliła przezrocza.../ Gdym zmarłą okiem rozważał i mierzył,/ Postrzegłem nagły niepokój warkocza. Ten --- rósł po śmierci, dłużył się i szerzył,/ Spóźniony w zgonie --- rozszumiał się cały,/ Jakby w swej pani zgon jeszcze nie wierzył. Na pierś jej wpełzał, na kark spadał biały,/ W czarnych kędziorach szept skargi przytłumiał,/ Szukał tych dłoni, które go czesały... Znalazł je wreszcie --- i wszystko zrozumiał./ I, węsząc bezwład śmiertelnej drzemoty,/ Zwikłał się w sobie i tak zanieszumiał. Wówczas mu chyba pozgonne zaloty/ Kazały zmarłą przystroić w żałobie,/ Bo się odzłocił nagle --- żywiec złoty!... Kto mu przywrócił ten dar? Czy sam sobie?/ Czy chciał, by zmarła w sen nie byle jaki/ Szła po dawnemu, we wszystkiej ozdobie? A może ona sama skroś orszaki/ Cieniów, pośmiertnym skupionych kuligiem,/ Złote mi zowąd podawała znaki?... Abym zapragnął... i ramion podźwigiem/ Wspiął ku niej brzemię tych kwiatów i woni,/ Tropiąc ją w mroku --- miłości pościgiem. Lecz, gdym się wsłuchał w szmer śmierci koło niej/ I echem stóp jej odbrzmiale zaświaty, ---/ Już dalszą była, niźli tentent koni!... Gdym ku niej myśli posyłał we swaty,/ By ją po śmierci myślami poślubić,/ Tom zląkł się nagle zbyt przeźroczej chaty!... I w myślach duchem począłem się gubić ---/ Jak kochać zmarłą?... Co zmarłej obiecać?.../ I czem nasycić? I jak przyhołubić?... A już się począł wiatr po jarach wzniecać/ I zmierzch ze światłem prząść w jedną tkaninę,/ I chmury czarne ze złotemi sklecać, UcieczkaI zezem oka spostrzegłem, że sine/ Jej stopy --- prosto przed się wyciągnięte ---/ Zdają się jedną wskazywać godzinę... I że, w tej samej godzinie poczęte,/ Myśli me, czarną obleczone szatą,/ Biegły w kierunku tych stóp --- w ich ponętę! Więc jąłem nagle uchodzić przed chatą,/ Przeświecającą zwłok dziewczęcych bielą,/ Niby zbytkowną dla ziemi poświatą. Biegnąc, słyszałem, jak kwiaty się ścielą/ Wichrem po ziemi, --- i jak wicher przeczy/ Drzewom, co szumem od nieba się dzielą! Słyszałem potem niby płacz wszechrzeczy/ Na wyspie, kędy wśród gąszczów zieleni/ Ja tylko jeden miałem kształt człowieczy! I biegłem, kształt swój unosząc wśród cieni/ Wylękłych dębów i brzóz, i olszyny,/ Bojąc się odbić w zwierciadłach strumieni --- I ujrzeć trafem twarz, pełną przewiny,/ Twarz ludzką --- obcą i tak niepojętą/ Dla wszelkiej, ziemię zdobiącej, rośliny! Twarz, co pragnęła, by bladość jej zżęto/ Sierpem księżyca i zrównano właśnie/ Z macierzankami, z piołunem lub z miętą... Echem w dokolne rozległy się baśnie/ Stóp mych od wyspy ku morzu powroty, ---/ Tam czekał okręt, wpatrzony w fal jaśnie. Przerósł on życia własnego kres złoty/ I już się w Bogu grążył swym nadmiarem,/ Na ziemi mało mając do roboty. Wbiegłem na pokład i ciała ciężarem/ Przywarłem duszę do miejsca, aż zbladła/ Bez tchu --- błękitnym drgająca oparem... A wonczas, mącąc mórz jasne zwierciadła,/ Wyspa się w nagłe rozluźniła cienie/ I rozechwiała się w szmer i --- przepadła! Fale się nad nią we ślubne pierścienie/ Skędzierzawiły... Gdym zliczył secinę ---/ Ostatnie po niej zanikło wspomnienie. A ja, nie wiedząc, gdzie teraz popłynę,/ Wichrowi żagiel podałem rozpięty/ I na szerokość zmierzyłem głębinę --- I wypłynąłem na morskie odmęty. V Duchu mój, wbiegły w brzask niebieskich kopuł, / Zawadzający skrzydłami z wysoka/ O nawał Boga, jak o senny szkopuł!... Święć się twój pobyt i miłosna zwłoka/ Na piersi ziemi, wybuchłej rozkwitem/ Pod warg twych musem i pod strażą oka! Święć się wiosenny twój płacz nad zarytem/ W murawach szczęściem, gdy rozśmiane gardło/ Łka, zachłyśnięte sercem i błękitem!... Święć się twój nagły dreszcz nad obumarłą/ U stóp twych burzą, po której pogrzebie/ Dwoje się oczu dziewczęcych zawarło. Święć się twój udar słoneczny na niebie,/ Gdy --- nieprzytomny --- zasłaniasz się dłonią/ Od blasku śmierci, co oślepił ciebie! Zwól --- niechaj szumią i szemrzą, i dzwonią/ Chóry niczyich, bezimiennych głosów,/ Od których usta przelęknione stronią... Zwól --- niech na żyznym błękicie niebiosów/ Obłędna brzoza --- wbrew ziemi --- wyrośnie,/ By coś tam zmącić zielonym snem włosów!... I niech twe ciało, podane ku wiośnie,/ Wicher ci zszarpie, niby płaszcz, ulewą/ Twych łez bezwolnych przemokły radośnie! Czemu tak patrzysz w okrętowe drzewo,/ Gdzie przepych lasów od dawna zbezlistniał?/ I w wicher patrzysz, bielący się mewą? Czyliś się nie dość, ty --- duchu, naistniał?/ Nie dość nachłonął i brzasków, i cieni,/ Gdzie się niejeden sen uoczywistniał? Morze, Modlitwa, Ziemia, NaturaRozpielgrzymiony po wirach bezdeni/ Dokądże dążysz? Jakaż baśń w przestworze/ Poprzód twych oczu we mgle się zieleni? Wściągnij się w sobie, zesłabnij w pokorze,/ Na pierwszym lądzie z pierwszym oto płazem/ Wij się i czołgaj, wspominając morze! Klęknijmy kornie przed kwiatem, przed głazem,/ We mgłach --- na łąkach --- u wylotu alej, ---/ Gdziekolwiek można --- tam klęknijmy razem! I błogosławmy naokół i dalej/ Motylom --- kwiatom --- i ptakom --- i pszczołom,---/ A ty mi wówczas, błogosławiąc, szalej! I maluczkością świata się oszołom!/ I pobłogosław zjawionym w śnie twarzom,/ I ze snu głębi wychylonym czołom --- I zagubionym w sobie wirydarzom,/ Gdzie ślady stóp się skradają i łaszą/ Do gęstwy, cieniów zostawionej strażom. I szczęścia widmom, co nęcą i straszą,/ I utraconej na zawsze dziewczynie,/ Która być mogła --- a nie była naszą... I wszelkiej męce i wszelkiej przewinie,/ I wszelkim innym, nieznanym dziewczętom,/ Które w nieznanej czekają krainie! I wszelkim morzom i snom, i okrętom!...