Leśmian, Bolesław Odjazd http://www.wolnelektury.pl/lektura/laka-w-zwiewnych-nurtach-kostrzewy Pyszlak, Alicja Dyć, Małgorzata Sawicka, Martyna Kowalska, Dorota Czajka, Radosław Kopeć, Aleksandra Koziej, Marcin Niedziałkowska, Marta Fundacja Wolne Lektury Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-odjazd/ https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 Bolesław Leśmian, Łąka, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa, 1920 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2024-10-02 L pol DCC Czabator, Marianna https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7683.jpg Meadow (La Prairie), Pierre-Auguste Renoir, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7683/ Uwspółcześnienia: Pisownia łączna/rozdzielna: po przez > poprzez; co raz > coraz. Fleksja: czem > czym; tem > tym; wszystkiem > wszystkim. Interpunkcja, np.: Był klomb i rój motyli i błękit przezroczy > Był klomb i rój motyli, i błękit przezroczy Bolesław Leśmian Łąka W zwiewnych nurtach kostrzewy Odjazd Podróż, Kwiaty, Natura, Oko, WzrokGdym odjeżdżał gdym odjeżdżał --- konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: gdy odjeżdżałem.na zawsze znajomym gościńcemgościniec (daw.) --- droga, trakt.,/ Patrzyły na mnie bratków wielkie, złote oczy,/ Podkute szafirowym dookoła sińcem./ Był klomb i rój motyli, i błękit przezroczyprzezrocze --- przejrzysta płaszczyzna, przestrzeń.,/ I rdzawienie się w słońcu dojrzałej rezedyrezeda --- roślina o niewielkich żółtawych lub zielonkawych kwiatach../ WspomnieniaA gdy byłem już w drodze, sam nie wiedząc kiedy/ I czemu --- przypomniałemprzypomnieć (daw.) --- dziś: przypomnieć sobie. te oczy, przyziemnie/ Śledzące mą zadumę i wpatrzone we mnie/ Tym wszystkim, czym się można wpatrzeć w świat i dalej./ Co widziały te oczy, nim w tysiącu alej/ Zginąłem, jedną chatę rzucając za sobą?/ I czemu z szafirową zawczasu żałobą/ Patrzyły w ten mój odjazd poprzez zieleń rdzawą/ Rezedy, co pachniała, przytłumiona trawą?/ I dlaczego te oczy były coraz łzawsze?/ RozstanieCzy nie wolno nic nigdy porzucać na zawsze/ I zostawiać samopassamopas (daw.) --- bez opieki. kędyśkędyś (daw.) --- gdzieś. --- na uboczu?/ Czy nie wolno odjeżdżać znajomym gościńcem/ I oddalać się zbytnio od tych złotych oczu,/ Podkutych dookoła szafirowym sińcem?