Leśmian, Bolesław [Zazdrość moja bezsilnie po łożu się miota...] http://www.wolnelektury.pl/lektura/laka-w-malinowym-chrosniaku Sawicka, Martyna Kozioł, Paweł Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Sawicka, Martyna Fundacja Wolne Lektury Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/laka-w-malinowym-chrosniaku-zazdrosc-moja https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 Bolesław Leśmian, Łąka, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa, 1920 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2024-10-01 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6577.jpg Kapelusz z kwiatami, Aleksandrowicz, Nina (1877-1946), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6577 DCC Czabator, Marianna Uwspółcześnienia: Pisownia łączna/rozdzielna: pokryjomu > po kryjomu; nakształt > na kształt. Fleksja: własnem > własnym; skleconem > skleconym; twardem > twardym. Bolesław Leśmian Łąka W malinowym chruśniaku [Zazdrość moja bezsilnie po łożu się miota...] Zazdrość, Kłótnia, PożądanieZazdrość moja bezsilnie po łożu się miota:/ Kto całował twe piersi, jak ja, po kryjomu?/ Czy jest wśród twoich pieszczot choć jedna pieszczota,/ Której, prócz mnie, nie dałaś nigdy i nikomu? GniewGniewu mego łza twoja wówczas nie ostudzi!/ Poniżam dumę ciała i uczuć przepychy,/ A ty mi odpowiadasz, żem marny i lichy,/ Podobny do tysiąca obrzydłych ci ludzi. Kobieta, ŁzyI wymykasz się naga. W przyległym pokoju/ We własnym się po chwili zaprzepaszczasz łkaniu,/ I wiem, że na skleconym bezładnie posłaniu/ Leżysz, jak topielica na twardym dnie zdrojuzdrój --- źródło.. Biegnę tam. Łkania milkną. Cisza, niby w grobie./ Zwinięta, na kształt węża, z bólu i rozpaczy/ Nie dajesz znaku życia --- jenojeno (daw., gw.) --- tylko. konasz raczej,/ Aż znienacka za dłoń mięmię (daw.) --- mnie. pociągasz ku sobie. Jakże łzami przemokłą, znużoną po walce/ Dźwigam z nurtów pościeli w ramiona obłędne!/ A nóg twych rozemknionerozemkniony --- otwarty. pieszczotami palce/ Jakże drogie mym ustom i jakże niezbędne!