Leśmian, Bolesław [Ponad zakres śnieżycy, ponad wicher i zamieć...] Zając, Hanna Kozioł, Paweł Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/laka-trzy-roze-ponad-zakres-sniezycy https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 Bolesław Leśmian, Łąka, wyd. J. Mortkowicza, Warszawa 1920 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2024-10-01 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7524.jpg Ocean Coast, Maurice Denis, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7524/ DCC Czabator, Marianna Uwspółcześnienia: Fleksja: tem > tym; ostatniem > ostatnim; krwawem > krwawym; którem > którym. Bolesław Leśmian Łąka Trzy róże [Ponad zakres śnieżycy, ponad wicher i zamieć...] Duch, RozpaczPonad zakres śnieżycy, ponad wicher i zamieć/ Duch mój leci ku tobie w świateł kręgi i smugi./ Czyjaś rozpacz się sili w biały posąg okamieć okamieć (daw.) --- skamienieć.,/ W biały posąg nad brzegiem ociemniałejociemniały --- tu: zacieniony. jarugijaruga --- jar, wąwóz.. Tęsknota, WspomnieniaOdkąd znikłaś w objęciach niedomkniętej w świat bramy,/ Odkąd zbladłaś, schorzała moich wspomnień bezsiłą,/ Tak się dziwnie nie znamy, tak się strasznie nie znamy,/ Jakby nigdy i nigdzie nas na świecie nie było. Marzenie, MiłośćZnajdźmy siebie raz jeszcze wśród wichury i cienia,/ Zakochajmy się w sobie nad otchłanią wieczoru/ Tą miłością powtórną, co już nie chce zbawienia,/ Tym pragnieniem ostatnim, co już nie zna oporu! Miłość, ŚmierćZakochajmy się w sobie krwawym serca wyzuciemwyzucie --- pozbawienie./ Z tego szczęścia, o którym nie mówimy nikomu,/ Zakochajmy się w sobie naszych śmierci przeczuciem,/ Dwojga śmierci, co w jednym pragną spełnić się domu. Rwie się w strzępy wichura, jakby szumna jej grzywa/ Rozszarpała się nagle o sękatą głąb lasu./ Życie jako wędrówka, PrzemijanieŻycie, niegdyś zranione, z żył we trwodze upływa,/ Coraz bardziej na uśmiech brak odwagi i czasu! Ponad zakres śnieżycy, ponad wicher i zamieć/ Duch mój leci ku tobie w świateł kręgi i smugi./ Czyjaś rozpacz się sili w biały posąg okamieć,/ W biały posąg nad brzegiem ociemniałej jarugi.