Leśmian, Bolesław Dusza w niebiosach Zając, Hanna Kozioł, Paweł Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/laka-trzy-roze-dusza-w-niebiosach/ https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 Bolesław Leśmian, Łąka, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1920 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2024-10-01 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7524.jpg Ocean Coast, Maurice Denis, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7524/ DCC Czabator, Marianna Uwspółcześnienia: Spółgłoski dźwięczne/bezdźwięczne: uledz > ulec. Fleksja: nowem > nowym. Interpunkcja, np.: I rozpuściła warkocze i pomyślała w błękicie > I rozpuściła warkocze, i pomyślała w błękicie Bolesław Leśmian Łąka Trzy róże Dusza w niebiosach Dusza, NieboPrzybyła dusza na klęczkach do nieba w bożą obczyznę,/ Nie chciała patrzeć na gwiazdy i na wieczności pierwszyznę. SmutekNie chciała ulec weselu ni nowym jaśnieć obliczem,/ Ani wspominać nikogo, ani zapomnieć o niczemniczem --- dziś popr.: niczym.. Tajemnica, LosI rozpuściła warkocze, i pomyślała w błękicie,/ Że w niekochanych objęciach przemarnowała swe życie. Bez zdrady i bez oporu, starannie kryjąc swą ranę,/ Pieściła usta nielubenieluby --- niekochany. i oczy niemiłowane. I trwała dla nich bezwolna, i kwitła dla nich bezduszna,/ I przezywała je --- losem, i była losom posłuszna. FałszA nie kochała tak tkliwie, a nie kochała tak czule,/ Że nikt w jej jasnym uśmiechu nie trafił myślą na bóle. Prawda, Wyrzuty sumieniaLecz teraz nagle pojęła, że wobec Boga i nieba/ Już nic nie wolno ukrywać i nic ukrywać nie trzeba. Śmierć, Prawda, StrachŚmierć w niej obnaża pośpiesznie prawdę tak długo tajoną,/ Tą prawdą skrzą się źrenice, tą prawdą błyska się łonołono (poet.) --- pierś.! I dusza lękiem spłonęła, że wkrótce po jej pogrzebie/ Przyjdzie w ślad za nią kochanek, aby odnaleźć ją w niebie. Wyciągnie ku niej ramiona, ziemskiej wyzbyte rozpaczy,/ I zajrzy w oczy, i dawne jej niekochanie zobaczy.