Leśmian, Bolesław Usta i oczy Kowalska, Dorota Lech, Justyna Kosińska, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna-iv-usta-i-oczy http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=16760 Bolesław Leśmian, Dziejba leśna, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1938 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2011-04-19 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1023.jpg Casino Smile, geishaboy500@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1023 Informacja o dokonanych zmianach Wprowadzono uwspółcześnienia w następującym zakresie: Pisownia łączna/rozdzielna: nawprost > na wprost. Fleksja: twem > twym. Interpunkcja: co, przemijając, nie minie > co przemijając, nie minie Bolesław Leśmian Dziejba leśna IV Usta i oczy Natura, Ciało, Pocałunek, Samotność, Doskonałość, Miłość spełnionaRozstanieDługo się usta moje karmiły twym ciałem,/ Aż głodu ust mych doznałem, ---/ Boś ujęła im pieszczot w ostatniej godzinie,/ Co przemijając, nie minie./ I odtąd, odrzucone w świat, słońcem rozbłysły,/ Straciły rozum i zmysły ---/ I całują te głazy i te martwe rzeczy,/ Które duch zdeptał człowieczy./ Całują księżyc w studni, słońce wśród alkierzyalkierz (daw.) --- mały, boczny pokój. ---/ I wiatr, gdy na wprost uderzy,/ I gniazda, które burza strąciła przedwcześnie,/ I kwiaty w polu i we śnie, ---/ I całują u źródeł szemrzącego losu/ Wszystko, co kwitnie bez głosu,/ Wszystko, co pocałunków, złożonych w pokorze,/ Oddać im nigdy nie może,/ Jeno musi w to słońce zapatrzyć się złote/ I, milcząc, przyjąć pieszczotę./ Kondycja ludzkaI radują się usta, że całować mogą/ Wszystko, nie mając --- nikogo!/ I że wolno im teraz na kwiatach oniemieć,/ I mając wszystko --- nic nie mieć!/ SpotkanieZaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,/ Odbiły nagle --- świat cały./ I radują się oczy, że nad ust szkarłatem/ Z całym spotkały się światem!