Leśmian, Bolesław Wyruszyła dusza w drogę Kowalska, Dorota Lech, Justyna Kosińska, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna-iii-wyruszyla-dusza-w-droge http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=16760 Bolesław Leśmian, Dziejba leśna, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1938 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2011-04-19 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1012.jpg purple rain, bnilsen@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1012 Interpunkcja: i zamilkli i patrzyli > i zamilkli, i patrzyli Bolesław Leśmian Dziejba leśna III Wyruszyła dusza w drogę Dusza, Zaświaty, Konflikt wewnętrznyŚmierćMotylWyruszyła dusza w drogę... Dzwonią we dzwony./ «Gdzie są teraz moje sady? Gdzie moje schrony?» LasZawołały wszystkie lasy, pełne motyli:/ «Spocznij, duszo, w naszym cieniu --- nie zwlekaj chwili!» «Jakże mogę w waszym cieniu spocząć niezwłocznie,/ Kiedy sama jestem cieniem, gdzie nikt nie spocznie!» Zawołała wonna łąka, zalśniona rosą:/ «Koś mnie sobie na użytek złocistą kosą!» «Jakże mogę ciebie kosić, łąko zielona ---/ Kiedy sama kosą śmierci jestem skoszona!» Bóg, RozpaczI zawołał Bóg zjawiony: «Miłuj mnie w niebie,/ Gdzie radością niecierpliwy czekam na ciebie!» «Jakże mogę cię miłować w szczęścia pobliżu,/ Gdym smutnego pokochała niegdyś na krzyżu?» Bunt«Pozbawiłem ciebie świata i sosen z boru,/ Byś nie miała, oprócz Boga, nic do wyboru!» «Zagnałeś mnie z krasnych maków w ciemność mogiły,/ Gdzieżeś ukrył owe miecze, co mnie zabiły?» Obłok«Nie ukryłem owych mieczy, mam je przy boku,/ Jeno zechciej --- nieszczęśliwa --- spocząć w obłoku!» «Jakże spocznę w twym obłoku --- z ziemią w rozłące,/ Kiedym lasom odmówiła i mojej łące!» «Otrzyj oczy zapłakane szat moich bielą,/ A rozkażę mym aniołom --- niech cię weselą!» «Jakże mogę się weselić z tobą w przestworze,/ Kiedy śmierci twej pożądam --- Boże, mój Boże!» I zamilkli, i patrzyli nawzajem w oczy ---/ A ponad nim i ponad nią wieczność się toczy.