Leśmian, Bolesław Spotykam go codziennie Kowalska, Dorota Lech, Justyna Kosińska, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna-iii-spotykam-go-codziennie http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=16760 Bolesław Leśmian, Dziejba leśna, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1938 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2011-04-19 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1010.jpg Nanette Lepore 2007: Detail / 20061206.10D.40687.E1 / SML, See-ming Lee 李思明 SML@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1010 Informacja o dokonanych zmianach Wprowadzono uwspółcześnienia w następującym zakresie: Fleksja: niem > nim; mię > mnie. Bolesław Leśmian Dziejba leśna III Spotykam go codziennie Bieda, Chrystus, Obcy, CierpienieSpotykam go codziennie. Twarz, wklęta w ramiona,/ Jak mgła, męczarnią oczu ledwo obgłębiona./ Wyciąga błędnej ręki widemko niemrawe,/ By nim zgłaskać surduta połataną jawę./ Patrzy we mnie, jak w pustkę, lecz głowy nie zniża./ Te same zawsze gwoździe tłoczą go do krzyża./ Życie nowych mu skąpi, a starych nie kruszy./ Gdzie mu tam w myśli teraz nowy gwóźdź dla duszy!/ Już niezgrabny od nędzy, zły i niedorzeczny,/ Chce coś mówić, lecz wstyd go przeraża odwieczny ---/ Ten wstyd, co w swój niebieski wpatrzony rodowód,/ Pielęgnując cierpienie, boczy się na powód./ Współczucie, Kondycja ludzkaWstydu jego przede mną zawczasu się wstydzę ---/ Więc udaję, że w tłumie już go niedowidzę./ A chcę mu coś powiedzieć --- coś na wieczność całą ---/ Rozpłakać się... rozśmieszyć to zgłodniałe ciało ---/ Nakarmić i przyodziać nadmiernie, odświętnie. ---/ Ale on mnie już minął i znikł obojętnie./ I tak zawsze i nigdy nie będzie inaczej.../ Nikt nie zmieni mgły jego i mojej rozpaczy,/ I nikt nas --- choć się rozpacz do mgły czasem zbliża ---/ Nie wbije nowym gwoździem do wspólnego krzyża.