Leśmian, Bolesław Pogrzeb Don Żuana Kowalska, Dorota Lech, Justyna Kosińska, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna-iii-pogrzeb-don-zuana http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=16760 Bolesław Leśmian, Dziejba leśna, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1938 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2011-04-19 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1007.jpg Purple Sails, Sunset at the Sydney Opera House, Australia, Alex E. Proimos@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1007 Informacja o dokonanych zmianach Wprowadzono uwspółcześnienia w następującym zakresie: Pisownia łączna/rozdzielna: niema > nie ma. Fleksja: tem drugiem > tym drugim; zmarłemi > zmarłymi. Interpunkcja: orszak szedł pośpiesznie a jemu się zdawało > orszak szedł pośpiesznie, a jemu się zdawało Bolesław Leśmian Dziejba leśna III Pogrzeb Don Żuana Pogrzeb, Zaświaty, Pozory, DuchCiało, Dusza, TrupZbladła twarz Don ŻuanaDon Żuan a. Don Juan, a. Don Giovanni --- postać literacka, której wzorem miał być szlachcic hiszp. Juan Tenorio, żyjący w Sewilli w XVI w. Słynął z urody i uroku osobistego, ale także z przedmiotowego traktowania kobiet i egoizmu. Postać Don Juana inspirowała wielu twórców (m.in. Moliera, Mozarta, Byrona), którzy bardzo często różnili się w interpretacji tej postaci. W operze Don Giovanni Mozarta ten hulaka i uwodziciel okazuje się jednocześnie nieustraszonym indywidualistą, nieugiętym wobec duchów i śmierci., gdy w ulicznym mroku/ Spotkał swój własny pogrzeb, i przynaglił kroku./ I zatracił różnicę między ciałem w ruchu/ A tym drugim, co legło w trumiennym zaduchu./ Czuł tożsamość obojga --- orszak szedł pośpiesznie,/ A jemu się zdawało, że w miejscu tkwi śmiesznie./ BógSenCzekał, aż uśnie w Bogu, lecz stwierdził naocznie,/ Że Bóg nie jest --- noclegiem --- i że już nie spocznie./ Pogardą na śmiertelne odpowiadał dreszcze./ «Śpi snem wiecznym» --- szeptano, ale nie spał jeszcze./ Szedł coraz bezpowrotniej --- w pozgonnympozgonny --- pośmiertny. rozpędzie./ «Śpi snem wiecznym»... Snu nie ma i nigdy nie będzie!/ Cierpienie«Szczęśliwy! Już nie cierpi!» --- tak mówiono wkoło ---/ A on w świat trosk mogilnych kroczył niewesoło,/ W świat, gdzie pierwszą ułudą jest ostatnie tchnienie ---/ I zaczęło się nowe --- nieznane cierpienie./ Dzwony jeszcze dzwoniły. Nie słuchał ich wcale./ Szli ludzie --- dotąd żywi... Minął ich niedbale./ Czczość dzwonów i daremność zrozumiał pogrzebu/ I zmarłymi oczyma przyglądał się niebu.