Leśmian, Bolesław Dreszcze nasze u warg się spotkały Kowalska, Dorota Lech, Justyna Aleksandra, Kosińska Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna-ii-dreszcze-nasze-u-warg-sie-spotkaly http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=16760 Bolesław Leśmian, Dziejba leśna, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1938 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2011-04-19 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/997.jpg Dots + Lines / 20090921.10D.54517.P1.L1.SQ / SML, See-ming Lee 李思明 SML@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/997 Informacja o dokonanych zmianach Wprowadzono uwspółcześnienia w następującym zakresie: Pisownia łączna/rozdzielna: napróżno > na próżno; niemasz > nie masz. Fleksja: mię > mnie. Interpunkcja: gdzie ptak śpiewając ognia się nie płoszy > gdzie ptak śpiewając, ognia się nie płoszy. Bolesław Leśmian Dziejba leśna II Dreszcze nasze u warg się spotkały Pocałunek, Pożądanie, PożarDreszcze nasze u warg się spotkały. Powieki/ Zwarły się, by nie widzieć nic oprócz rozkoszy,/ Co, po ciemku zrodzona, śni pożar daleki/ Sadów, gdzie ptak śpiewając, ognia się nie płoszy./ Nie domknąłem twej wrótniwrótnia (daw.) --- brama., upuściłem róże/ W twym progu --- i zaledwo w snów i pieszczot przerwie/ Widzę je wraz z mieczami aniołów w lazurze,/ Z których żaden od ust mnie twoich nie oderwie!/ Miłość silniejsza niż śmierćA czas nastał. Idąca do lasu przez drogę/ Śmierć mnie woła. Na próżno! Umrzeć już nie mogę!... Razem z tobą w rozkoszy i kwiatach zaryty,/ Choćby nade mną nagła wyrosła mogiła,/ Skrawka ziemi, gdzie miłość do snu mnie złożyła,/ Nie opuszczę, by odejść w nieznane błękity!/ Nie zamienię snu mego na sen wiekuisty,/ Bogom, zeszłym do jaru --- tam gdzie moja chata,/ Nie oddam łąk, ścielących swój dywan kwiecisty/ Nieśmiertelność, RozkoszDla ciał dwojga, co uszły potęgom wszechświata!/ A czas nastał. Wpatrzona w chmur naokół trwogę/ Śmierć mnie woła. Na próżno! Umrzeć już nie mogę! CzasSłońceSłońce na duchy nasze, dla nieba zbyteczne,/ A dzielące z kwiatami swój czar i przewinę,/ Patrzy jako na żywe zegary słoneczne,/ Gdzie cień chabrów miłości wskazuje godzinę./ Dłonie nasze, splecione w szczęścia niepodzielność,/ U stóp brzozy przygodnej --- wobec szumów łąki/ Skruszyły w swym uścisku wzajemną śmiertelność,/ I nie masz dla nich czasu --- i nie masz rozłąki!/ A czas nastał. Wiodąca wzwyż duchów załogę/ Śmierć mnie woła. Na próżno! Umrzeć już nie mogę.