Leśmian, Bolesław Południe Kowalska, Dorota Rawska, Aneta Rawska, Aneta Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna-i-poludnie http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=16760 Bolesław Leśmian, Dziejba leśna, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1938 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2011-04-19 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/992.jpg Forms in White, Black and Brown: Snow Tracks / 20100210.7D.03181.P1.L1 / SML, See-ming Lee 李思明 SML@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/992 Informacja o dokonanych zmianach Wprowadzono uwspółcześnienia w następującym zakresie: Pisownia łączna/rozdzielna: naopak > na opak. Fleksja: tem > tym. Interpunkcja: i, nim odgłos siekiery osobno dolata > i nim odgłos siekiery osobno dolata. Bolesław Leśmian Dziejba leśna I Południe Obłok blaskiem sam siebie zaćmiewa w upale,/ Dno błękitem przeciera, lub nie ma dna wcale./ Rumianek, co w tych żarach biel gubi cudacznie,/ Trzykroć w nic się odzłoci, nim kwiatem być zacznie.../ Płat murawy od wzgórza całą źdźbeł bezsiłą/ Zielenieje mi w oku --- w skrócie i pochyło.../ DźwiękGłos od brzmienia własnego w tej ciszy odwyka,/ Nie chce mu się być głosem --- bez żalu zanika./ Czas, Praca, FilozofDrwal, nogi rozkraczywszy, z zadumą snu szczerą/ W pień uderza zbłyskaną od słońca siekierą./ Echo się do uderzeń opóźnia o mgnienie,/ A ja właśnie to drobne chwytam opóźnienie/ I nim odgłos siekiery osobno dolata,/ Całe niebo przeżywam i zwiedzam pół świata!/ W tych przerwach między echem a ciosów bezgwarem/ Dusza moja, z niczego zrodzona nad jarem,/ Szuka wolnej umieszczkiumieszczka --- miejsce. dla trwania na nicena nice (daw.) --- na opak, na drugą stronę.,/ Dla istnienia na opak, dla tchu --- w tajemnice!/ Nie wie o tym siekiera, że w ten dzień słoneczny/ Pracuje na baśń moją, na mój żywot wieczny!/ I że w jedną jedyną bezbrzeż się zespala/ Jej połysk i pnia wygłos --- mój sen i ruch drwala!/ Że echo do uderzeń opóźnia się czaru,/ By snom dać krztynę czasu na wstęp do bezmiaru!