Leśmian, Bolesław 2015-05-07 2008 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wieczory pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 Bolesław Leśmian, Sad rozstajny, wyd. J. Mortkowicz, druk W. L. Anczyc i Ska, Warszawa 1912. http://pl.wikisource.org/wiki/Wieczory_%28Le%C5%9Bmian%29 Poemat Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wieczory text 0.3 https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7522.jpg Riding couple, Wassily Kandinsky, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7522/ Bolesław Leśmian Poematy zazdrosne Wieczory Wieczory moje, minione wieczory,/ Widmem pierścieni złotych i bransolet/ Zdobiące sosen pordzewiałe kory/ I brzóz biel nikłą!/ Szkarłat i fiolet/ Snem powikłanym znoją się na chmurach,/ Nim się chmur brzegi mgłą zieleni omszą/ I w dym zszarzeją w spalonych lazurach./ Głębina parku staje się znajomszą/ Nozdrzom, co węszą całe gniazda woni/ W zagąszczach krzewów, bo, nabrzmiałe zmierzchem,/ Kwiaty rozpustniej swych pyłów rozpierzchem/ Drażnią powietrze, przypadłe do skroni/ Ziemi, podziemnym opętanej szałem/ I czyhającej na zejście niebiosów/ Do jezior głębi.../ W uciszeniu białem/ Oparów, w nic się złocących powoli,/ Włóczy się mrowie snów, przysiąg i losów/ Niczyich, własnej zostawionych doli,/ Nieprzynależnych, prócz siebie, nikomu!/ Dusza w tem mrowiu szuka pokryjomu/ Wróżb na dzień zeszły... Zaś dłonie obiedwie,/ Choć nieruchome zadumy drzemotą,/ Czują się --- niby wyciągnięte w złotą/ Dal --- w taką złotą, że widną zaledwie/ Oczom, --- że aż się w oczach dzieją zmory!... Wieczory moje, minione wieczory!/ Gdziem was nie widział? Na łąkach, obłokiem/ Kwiecia zbryzganych! I w lasu przestrzałach,/ To tu --- to ówdzie wyszperanych okiem/ Wśród pni, zestawnych w dowolne szpalery.../ Na kołach wozu, które senny wałach/ Słońcu na pokaz wlecze, --- wszystkie cztery/ W ruchliwy koral mieniąc pracowicie.../ Na stepach, kędy niespodziane drzewo/ Tak się przestrzeni narzuca obficie,/ Że się niebiosom czarna staje wnęka!.../ W stodół szczelinie, zaprószonej plewą, ---/ W szparach opłotów, gdzie przez wybój sęka/ Błękit przecieka potajemną strugą/ Kropla po kropli --- pokrzywom na liście.../ Na stogach siana, co, parząc za długo/ Zieleń na słońcu, błękitnieje mgliście.../ Wśród wierzb, pokłonnych swych gałęzi zwisem/ Nurtom ruczajów... I na wzgórzu łysem,/ Rudem od szczawiu rdzy i dziennych spiekot.../ Na strzech jedwabiu, co, w bociani klekot/ Wsłuchane, w gnuśnej grzybieją tęsknocie.../ Na zgromadzonem w skrzętny wieniec złocie/ Splotów dziewczęcych --- i na srebrze starczem/ Jakowejś brody wędrownego dziada!.../ W zielonych szybach rozszalałych karczem,/ Skąd wrzask pijany, wybuchając, wpada/ W pobliski cmentarz, co przekrwawia w ponsy/ Krzyże przejrzałe i brzóz nagłe wstrząsy/ I swych jarzębin ogniste paciory!... Wieczory moje, minione wieczory,/ Pełne zarazy urojonych sprzyjań/ Duszy, na żmudny sen o szczęściu chorej/ I zasłuchanej w szmer waszych przemijań/ Obłoków skrajem!.../ Gdziekolwiek zwidziane ---/ Wszystkie was wlokę w ślad mojego cienia,/ Co źdźbłem błękitu kołacze we ścianę/ Chaty, wyśnionej stopom w dniu zmęczenia.../ Żadnego nie brak! Wszystkie pamięć złocą,/ Jako dłoń skąpca wszystek skarb sygnetów, ---/ Bom zawiekował duszą w fioletów/ Waszych mgławicy, zapodzianej w sobie!/ Śmierć mi nie będzie wiekuistą Nocą./ Lecz wiekuistym Wieczorem!... Gdy w grobie/ Zdziwię się nagle --- bezniebny, beztęczny,/ Szparom i trafom bylejakim wdzięczny/ Za przypomnienie bylejakich rzeczur,/ Kałużysk brudnych lub żabich poziewań, ---/ Zlećcie się ku mnie --- złotsze i zaklętsze ---/ Na ten ostatni, wiekuisty Wieczór,/ Na tę ostatnią dolę zanieśpiewań!/ Niech mej mogiły zamieszkałe wnętrze/ Rozwidnią wasze, purpurowe zorze!/ Niech widny Bogu do snu się ułożę/ Na wznak --- a skronią ugrzęznę w tym błędzie,/ Że śmierci niema, nie było, nie będzie!/ Są tylko zajścia zórz za ciemne bory... Wieczory moje, minione wieczory!...