Leśmian, Bolesław 2015-05-07 2008 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tarcza/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 Bolesław Leśmian, Sad rozstajny, wyd. J. Mortkowicz, druk W. L. Anczyc i Ska, Warszawa 1912. http://pl.wikisource.org/wiki/Tarcza Poemat Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Tarcza text 0.3 https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7522.jpg Riding couple, Wassily Kandinsky, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7522/ Bolesław Leśmian Poematy zazdrosne Tarcza Prócz mnie --- nie będziesz miał oblubienicy,/ Prócz mnie --- nie ujmiesz innego zwierciadła,/ Byś w niem się własnej odeśnił źrenicy,/ Do mosiężnego podobien widziadła!/ Żadne ci dziewczę różanem brzemieniem/ Kruchego ciała --- ramion nie obarczy,/ Ni warg znikomem nie skala imieniem, ---/ Rycerzu! wiernym pozostań swej tarczy!/ Ja ci przechowam, odbite w mem łonie,/ Doliny, góry, jeziora, niebiosy, ---/ Ja wrażych mieczów pogróżki i ciosy/ W śpiżowe hymny dla ciebie rozdzwonię!/ Twój sen lękliwy uzbroję swą chwałą,/ Aby mógł śnić się bez trwogi, bez skazy!/ Obronię ciebie miłością wytrwałą/ Od złego ognia, od rdzawej zarazy!/ Obronię ciebie od wszelkiej tęsknoty/ I od uroku zatrutych strumieni, ---/ Od burzy czarnej, szkarłatnej i złotej,/ I od tej, co się po grobach zieleni!/ Od niepamięci błękitnych pocisków,/ Których się orły w niebie nie ustrzegą!/ Od zemsty bożej, od ciebie samego/ I od mych własnych ku tobie rozbłysków! A gdy już w ciszy, pod moją obroną/ Pierś twa dojrzeje w kwiat wielki i wonny,/ Wtedy jej żadną nie kalaj osłoną/ I bądź mi --- nagi, i bądź mi --- bezbronny!/ Nie poskąp krwi swej, ni serca, ni ciała/ Pazurom bogów, aniołów lub sępów!/ Nie wzbraniaj światu, co tęskni i pała,/ Nieprzeliczonych do duszy dostępów!/ Choćby cię zgrają opadły zaciężną/ Wylęgłe w słońcu upiory i płazy,/ Ty --- pierś, śpiewowi na wieki przysiężną,/ Odsłoń na ognie, na rdzawe zarazy,/ Odsłoń ją nagle na wszelką tęsknotę,/ I na uroki zatrutych strumieni,/ Na burze czarne, szkarłatne i złote,/ I na tę, co się po grobach zieleni!.../ Na odtrąconych ukochań powrotność,/ Na różobrańczą wichury swawolę,/ Na wrzaski orle, na żądze sokole/ I rozszalałą istnienia samotność! Często o tobie sny miewam mosiężne/ I o tej chwili --- i mojej i twojej, ---/ Gdy, bezbronnością wyzwolon ze zbroi,/ Dosięgniesz tego, co nie jest dosiężne!/ Gdy żaden odzew prawdziwy lub mylny/ Nie ujdzie twojej stubramnej gościnie,/ I gdy świat cały, ku tobie pochylny,/ W zaświecie twoim, jak w morzu, zaginie!/ Gdy, spłonion ku mnie zniechętą słoneczną/ I przytakując zadumie brwią ciemną,/ Mnie --- już spełnioną, czarownie zbyteczną ---/ Ciśniesz o ziemię w niepamięć nikczemną!/ A ja się z jękiem u stóp twych rozpadnę/ Na ognie błędne, na rdzawe zarazy,/ Na dzwonnej śmierci ostatnie rozkazy/ I zanieśpiewań lamenty kaskadne!/ Na wszelką niemoc, na wszelką tęsknotę/ I na uroki zatrutych strumieni,/ Na burze czarne, szkarłatne i złote,/ I na tę, co się po grobach zieleni!.../ Na mchy i bluszcze, wypełzłe odziemnie/ Ku podeptanej mych śpiżów ruinie,/ I na to wszystko, co zginąć ma we mnie,/ I na to wszystko, co w tobie nie zginie!