Leśmian, Bolesław 2015-05-07 2008 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/sidi-numan/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 Bolesław Leśmian, Sad rozstajny, wyd. J. Mortkowicz, druk W. L. Anczyc i Ska, Warszawa 1912. http://pl.wikisource.org/wiki/Sidi-Numan Poemat Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Sidi-Numan text 0.3 https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7522.jpg Riding couple, Wassily Kandinsky, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7522/ Zmiany automatyczne: zlep wersja 1.03 bylejaka > byle jaka (div) (1) / wyszeptanem > wyszeptanym (emi) (1) / wirującem > wirującym (emi) (1) / Bolesław Leśmian Poematy zazdrosne Sidi-Numan Słynny w całym Bagdadzie z rycerskiej ogłady/ I z płomiennej miłości dla białej Aminy,/ Sidi-Numan przeklina szczęk owej godziny,/ Kiedy nazwał małżonką --- ciało, pełne zdrady! Śniąc zemstę w głębi alej, wśród róż i motyli,/ Wahał się, by nie była czcza i byle jaka, ---/ Aż zaklęciem, w odwetów wyszeptanym chwili,/ Przeobraził niewierną w białego rumaka! Stanął rumak, nieświadom cudu nagłych wcieleń,/ Oczy, we łbie obrzmiałe, natężył, jak pięście,/ Dziwiąc się i dąsając, że soczysta zieleń/ Nęci go w smakowitym wietrzyka pochrzęście... Pełen żądz niespodzianych i nagłych rozjuszeń/ Krwi szkarłatnej, co w żyłach samochcąc szeleści,/ Próbował nowych skoków, pląsów i poruszeń,/ Jawiąc w skokach i pląsach dawny czar niewieści... Sidi-Numan go przybrał w uprząż złotowzorą,/ Zlewał na wrzące ciało balsamy i nardy ---/ I poglądał z uśmiechem zwycięskiej pogardy/ Na ogon zbyt opędny i na kopyt czworo. Badał grzywę ---/ twór zaklęć i tajemnych przyczyn, ---/ I zęby --- zgodne perły na dziąseł purpurze, ---/ I, karmiąc zwierzę miodem dojrzałych koniczyn,/ Czasem,/ w tkliwej zadumie podawał mu --- róże... Gdy słońce, roztopione w południa bezszumy,/ Cisnęło na pierś ziemi cały żar wszechświata,/ Sidi-Numan podeptał resztki swej zadumy,/ Zaśmiał się, krzyknął: »Allach!«/ i --- dosiadł bachmata! Widział go cały Bagdad, jak, ziejąc zniszczeniem,/ Pędził pełen tygrysich złości i rozścierwień, ---/ Jak zatapiał ostrogi w ran chrapliwą czerwień/ I zgrozę chłost oślepłych podwajał --- milczeniem! W oczach, lotem obłędnych, schwytane przedmioty,/ Jak w lustrze wirującym, mąciły odbicie:/ Drzewa, ptaki, jeziora --- i miłość i życie ---/ Wszystko w nic się zemgliło,/ w kurz zaledwo złoty! W tym kurzu,/ gdzie się wspomnień złociła czereda,/ Ryczał zwierz, nowym bytom na pastwę oddany!/ A jeździec chłonął rozkosz zemsty dokonanej/ I doznawał upojeń, jakich miłość nie da!