Leśmian, Bolesław 2015-05-07 2008 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ogrod-zaklety pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 Bolesław Leśmian, Sad rozstajny, wyd. J. Mortkowicz, druk W. L. Anczyc i Ska, Warszawa 1912. https://pl.wikisource.org/wiki/Ogr%C3%B3d_zakl%C4%99ty Poemat Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Ogród zaklęty text 0.3 Lhttps://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7522.jpg Riding couple, Wassily Kandinsky, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7522/ Bolesław Leśmian Poematy zazdrosne Ogród zaklęty Tak mi mówili aniołowie,/ Co znają prawdę, skrytą w słowie,/ Że tam, gdzie, wisząc nad przestrzenią,/ Brzegi wieczności się zielenią,/ Przedarłszy czasu mdłe osłony,/ Wzgórzami tęsknot otoczony,/ Zakwita ogród niezbadany,/ Zaczarowany, obłąkany ---/ Zaczarowany skonem zorzy/ I obłąkany mgłą bezdroży! Więc, wizyą skrzydeł spromieniony,/ Szedłem w cudowne owe strony,/ Poprzez stężałych snów urwiska,/ Przez dawnych bytów uroczyska,/ I napotkałem w swej podróży/ Zerwanej niegdyś widmo róży,/ I mary lilij, co w przestworze/ Na widziadlanem tkwią jeziorze. I spotykałem śród rozdołów/ Omszone zwłoki tych aniołów,/ Których Bóg strącił w te bezdenie/ Za potępieńcze serc płomienie./ I spotykałem senne kraje,/ Gdzie wszystko mgłą i mgłą się staje,/ Gdzie się kołysze w mgieł odmęcie/ Dziwaczny okręt przy okręcie,/ A melancholii słodkie fale/ Przez ich pokłady mkną niedbale/ I w bezpowrotne płyną dale!.. Aż wreszcie, depcząc pierś obłoku,/ Jakiegoś Boga mając w oku,/ Z duszą na wschodzie i zachodzie,/ Stanąłem blady w tym ogrodzie!/ Tam każde drzewo jest zaklęte,/ Tam są topole wniebowzięte,/ Kaskady drętwe, w snach skąpane,/ Mocą obłędów sfałdowane,/ I takich jezior tonie sine,/ Że straszno spojrzeć w ich głębinę,/ Że straszno spojrzeć w ich zwierciadła,/ By twarz ci nagłe nie pobladła,/ Gdy ujrzysz skryte w nich widziadła. Pod jednem drzewem niezbadanem,/ Zaczarowanem, obłąkanem,/ Gdzie każdy liść od marzeń kona,/ Nawpół stworzona, wpół wyśniona,/ Królewna cudna odpoczywa!/ Z skroni jej warkocz wonny spływa,/ Spływa i wpływa w alej głębie,/ Zwisa na każdej skały zrębie,/ Po wszystkich ścieżkach tak się ściele,/ Jak czarodziejskie jakieś ziele,/ A w górze --- srebrem pałająca,/ Niewyczerpana głąb miesiąca! Mów mi, królewno moja blada,/ W jaki się mrok twój sen zapada?/ I z jakich stron twych oczu dale?/ I z jakich mórz twych warg korale?/ I z jakich piekieł twe warkocze,/ Po których drżący teraz kroczę?/ I mów mi, w jaką wiodą stronę/ Warkocze twoje nieskończone, ---/ Bo mnie na wiek, na wiek już cały/ Warkocze twoje opętały! Ach! idźcie wszyscy, idźcie ze mną/ Ku niej --- w krainę ponadziemną,/ Lecz nie pytajcie mnie (o, Boże!/ I któż mnie spytać o to może?)/ Gdzie jest ten ogród, gdzie te światy,/ Do których wszystkie tęsknią kwiaty, I wszystkie dusze snem ozdobne,/ Co są do kwiatów tak podobne!/ I skąd ta powieść moja zwiewna?/ I czem jest cudna ta królewna?/ Bo choć mi serce rozpłomienia, ---/ Już nie pamiętam jej imienia!/ I choć mi zawsze taka bliska, ---/ Już nie pamiętam jej nazwiska! Lecz wiem, że ogród ten istnieje,/ Że tai własne moje dzieje,/ Ach! dzieje straszne, niezbadane,/ Zaczarowane, obłąkane,/ Bo mi mówili aniołowie,/ Co znają prawdę, skrytą w słowie,/ Żem tam, gdzie wisząc nad przestrzenią/ Brzegi wieczności się zielenią,/ Przedarłszy czasu mdłe osłony,/ Wzgórzami tęsknot otoczony,/ Zakwita ogród niezbadany,/ Zaczarowany, obłąkany!/ Zaczarowany skonem zorzy/ I obłąkany mgłą bezdroży!