Bolesław Leśmian Ballada o dumnym rycerzu Poematy zazdrosne Sekuła, Aleksandra Stępkowska, Sylwia Niedziałkowska, Marta Stępkowska, Sylwia Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poematy-zazdrosne-ballada-o-dumnym-rycerzu/ http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=7337 Lesmian, Bolesław (1878-1937), Sad rozstajny, J. Mortkowicz, Warszawa 1912 Domena publiczna - Boleslaw Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2010-04-07 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7522.jpg Riding couple, Wassily Kandinsky, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7522/ Bolesław Leśmian Poematy zazdrosne Ballada o dumnym rycerzu Śmierć, Miłość, Kochanek, Trup, CiałoŚpi owo rycerz, śpi bezrozumnie/ I raz na zawsze --- w dębowej trumnie. Leży wygodnie, bo się ułożył/ Tak, aby nigdy snu nie zatrwożył... Jego kochanka z różańcem w ręku / Zawodzi, pełna skargi i jęku: «Przyszłam ci wyznać moje niemoce,/ Że nie wiem, jak tam spędzasz swe noce?... Bo odkąd w ciemnym nocujesz grobie --- / Ani ty przy mnie --- ani ja przy tobie! Kochałam oczy i usta twoje,/ Wczoraj kochałam, dzisiaj się boję! Boję się szatą w mrok zaszeleścić,/ Boję się w myśli ciebie popieścić!... Trzy dni się w myśli twój czar promienił,/ Dziś nie wiem, ile grób cię odmienił... Ani mi z tobą łoża podzielić,/ Ani urodą swoją weselić --- Darmo przymuszam uparte ciało,/ By się twym oczom podobać chciało! Przy tobie martwym --- ja nieszczęśliwa/ Wstydzę się tylko, żem jeszcze żywa!...» Rozważył rycerz, że w słowach --- zdrada,/ I, po dawnemu leżąc, powiada: Trup, Ciało, Robak, Rozkład, Zaświaty, Gotycyzm«Choć mi robaki oczy wyżarły, ---/ Nie wstyd mi tego, żem już --- umarły!... Chociaż podziemiec jestem nikczemny, ---/ Nie wstyd mi tego, żem już podziemny!... Taką mam sytość i przepych w próżni,/ Że mnie od króla Bóg nie odróżni! Taka noc błysła nad życia zbiegiem,/ Że mi świat cały --- jednym noclegiem! Ani mi słońca, ani mi nieba,/ Ani miłości twojej potrzeba! Ani mi zemsty w onejw onej --- w tej.ustroni,/ Gdzie krew nie szemrze i miecz nie dzwoni! Nie znasz ty dumy, nie znasz pogardy/ Tych, którzy w ziemi posnęli twardej... W piersi ich --- wielka ciszy potęga/ I żaden zawód ich nie dosięga! I nawet z resztek zsiniałej wargi/ Nie wydobędziesz jęku, ni skargi! Trup, BógOto w pobliżu mam ja sąsiada,/ Co już od serca w proch się rozpada. Ten ci jest śmiercią ode mnie starszy, ---/ I śpi, na żmijach głowę oparłszy. Lecz co przecierpiał i co zobaczył, ---/ Nawet półszeptem wyrzec nie raczył! Nie ulżył jękiem niemej żałobie,/ Nie wyznał nigdy, co przeżył w grobie!... A wszak ci w trupach taka moc bywa,/ Że trup i w grobie wiele przeżywa! Lecz Bogu chyba, w dzień zmartwychwstania/ W twarz rzuci wzgardę swego wyznania!» I zamilkł rycerz --- dumnie i godnie/ I po dawnemu leżał wygodnie. Jego kochanka z różańcem w ręku/ Odeszła, pełna wstydu i lęku...