Leśmian, Bolesław Rozmowa Czabator, Marianna Zając, Hanna Kostrzewa, Damian Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-rozmowa/ https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 Bolesław Leśmian, Łąka, J. Mortkowicz, Warszawa, 1920 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2024-10-07 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7688.jpg Flowers on a Window Ledge (1861), John La Farge, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7688/ Uwspółcześnienia: Pisownia łączna/rozdzielna: jakgdyby > jak gdyby. Pisownia joty: lilję > lilię. Bolesław Leśmian Łąka Ponad brzegami Rozmowa Ciało, DuszaCiało mówi do duszy: «Jestem tu --- w tych światach,/ Gdzie i ty się zbłąkałaś. Ta sama nam droga./ Spojrzyj tylko: woń wdycham, tarzam się we kwiatach,/ Ocieram się o słońce, o sen i o Boga,/ O którym mówisz zawsze ze smutkiem, jak gdyby/ Smutek był wiarą... Spojrzyj: jestem teraz w lesie,/ Bawią mięmię (daw.) --- mnie. złote bąki i czerwone grzyby,/ I to, że drzewom wokół tak zielenić chce się!/ Jeśli wolisz --- każ mi się zapodziać na łące,/ A zobaczysz, jak zaraz swoją białość zmącę/ Purpurą rośnychrośny --- pokryty rosą. maków, których dotyk nagły/ Budzi szczęście i życie tak jasno tłomaczytłomaczyć (przestarz.) --- tłumaczyć.!/ Niech mię tylko po oczach kłos uderzy smagły,/ A już świat się rozwidnia i wiem, co świat znaczy./ Nie przeszkadzaj mi wiedzieć! Milcz, dopóki drzewa/ Szumią, dopóki pachnie jałowiec i mięta!/ Prawda, KłamstwoMilcz! Nie mówi się prawdy, lecz bez słów się śpiewa./ Kłamie ten, co zna słowa, a nut nie pamięta./ Jamjam (daw.) --- ja jestem. z tych światów, gdzie w ogniu grzech, śpiewając, pląsa,/ Gdzie płoną piersi, wargi i kły, chciwe strawy ---/ Gdzie róża, krwią nabiegła, lilię białą kąsa,/ I gdzie jeszcze brzmi w słońce zielony wrzask trawy!/ Nie tłum owego wrzasku! Nie nęć mię w mrok głuszy!/ Nie gardź mną, nie opuszczaj! --- Porzuć swe zaświaty/ Dla wspólnych zabaw ze mną!» --- Tak ciało do duszy Mówi, a dusza --- nikła i płochliwa mara ---/ Słucha jego poszeptów i przez łzy się stara/ Kochać te same kwiaty, rwać te same kwiaty...