Leśmian, Bolesław Don Kichot Czabator, Marianna Zając, Hanna Choromańska, Paulina Kopeć-Gryz, Aleksandra Fundacja Wolne Lektury Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-don-kichot/ https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 Bolesław Leśmian, Łąka, J. Mortkowicz, Warszawa, 1920 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text 2024-10-07 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7688.jpg Flowers on a Window Ledge (1861), John La Farge, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7688/ Uwspółcześnienia: Fleksja: tem > tym; pośmiertnem > pośmiertnym. Pisownia łączna/rozdzielna: niedowierza > nie dowierza. Bolesław Leśmian Łąka Ponad brzegami Don Kichot ZaświatyW jednym z pozagrobowych parków, uroczyście/ Zamiecionym skrzydłami bezsennych aniołów,/ W cieniu drzew, co po ziemskich dziedziczą swe liście/ Pożółkłe i zbyteczne --- z duszą, niby ołów,/ Ciężką, chociaż pozbytą życia nędz i lichot,/ Na ławie marmurowej wysmukły Don KichotDon Kichot --- tytułowy bohater powieści Miguela de Cervantesa; szlachcic, który motywowany wzniosłymi ideami postanawia ruszyć w świat i wcielać w życie średniowieczny ideał rycerski, jest jednak pozbawiony poczucia rzeczywistości, przez co często naraża się na śmieszność (zasłynął m.in. walką z wiatrakiem, który wydawał mu się olbrzymem)./ Siedzi, dumając nad tym, że dumać nie warto,/ I pośmiertnym spojrzeniem, co nie sięga dalej,/ Niźli dłoń rozmodlona, obrzuca głąb alej,/ Gdzie ślad życia na piasku starannie zatarto. Bóg darmo dłoń ku niemu wyciąga z pobliża,/ Ażeby go powołać na wspólne biesiady/ We mgle, którą anioły, czyniąc znaki krzyża,/ Rozpraszają dla gościa. Gość niezłomnie blady/ Usuwa się i stroni, i w pozgonnejpozgonny --- pośmiertny. ciszy/ Udaje, że nie widzi nic i nic nie słyszy. Niegdyś skrzydła wiatraków sen, posłuszny wiośnie,/ Złocił mu w groźne miecze rycerskich orszaków,/ A dzisiaj w dłoniach Boga, podanych miłośnie,/ Widzi zdradliwe skrzydła ułudnych wiatraków,/ I --- nieufny --- uśmiechem szyderczym przesłania/ Możliwość nowych błędów, snów i opętania. PamięćI nie postrzegapostrzegać (daw.) --- zauważyć. nawet, jak nagle --- bezszmerny/ Anioł do stóp mu składa purpurową różę,/ Przysłaną od MadonnyMadonna --- Maryja. na znak, że w lazurzelazur --- niebo mające jasnoniebieski kolor, charakterystyczne dla słonecznej pogody./ Pamięta o rycerzu, który był jej wierny./ Lecz on, niegdyś na ziemi istny wzór rycerza,/ Znieważając wysłańca i dawczynię daru,/ KwiatyOdwraca twarz od róży, bo już nie dowierza/ Kwiatom, które posądza o przebiegłość czaru./ Biały anioł się schyla nad niewiary jeńcem/ I całując go w czoło, przytłumionym głosem/ Szepcze: ,,To także od Niej!"... I nagłym rumieńcem/ Zapłoniony odlataodlatać (przestarz.) --- odlatywać.. A rycerz ukosem/ W ślad jego napowietrzny nieufnie spozieraspozierać (daw.) --- patrzeć./ I zachwiany w niewierze raz jeszcze umiera/ Ową śmiercią, co wszelkim pocałunkom wzbrania/ Budzić takich umarłych i w dniu zmartwychwstania!