Leśmian, Bolesław Ręka Łąka Trzeciak, Weronika Zając, Hanna Niedziałkowska, Marta Fundacja Wolne Lektury Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-reka/ https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 Bolesław Leśmian, Łąka, J. Mortkowicz, Warszawa 1920. Domena publiczna - Boleslaw Leśmian zm. 1937 2008 xml 2024-10-01 polCzabator, Marianna https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7685.jpg Zomerweelde, Jac van Looij, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7685/ Uwspółcześnienia: Pisownia łączna/rozdzielna: zdaleka > z daleka. Interpunkcja, np.: zmalej i skurcz się i znuż! > zmalej i skurcz się, i znuż! Bolesław Leśmian Łąka Pieśni kalekaujące Ręka CiałoPodczas gdy ciało w mękach żebraczego postu/ Kurczyło się, jak ochłap wyschłego moczaru,/ Ręka ma w samowolnym obłędzie rozrostu/ Wszerz i wzwyż potworniała od żądzy bezmiaru./ Wypaczona od skwarów i pusta, jak dzieżadzieża --- drewniane naczynie do wyrabiania ciasta.,/ Miażdżąc stawów hamulce, rosła mi i rosła,/ Czując radość zawczasu ciosanego wiosła,/ Co już w samym zapłodkuzapłodek --- embrion. śni morskie bezbrzeża! Modlitwa, CiałoRęko, nadmierna Ręko,/ W pięść modlitewną się złóż!/ Męko, nadmierna Męko,/ Zmalej i skurcz się, i znuż! Kondycja ludzka, Życie jako wędrówkaMy, co mamy dłoń większą nad zamiar człowieka,/ Pośpieszniej się od niego lub od niej oddalmy!/ Jakże znikąd przyszliśmy i jakże z daleka,/ Że dłoń nasza w świat rzuca nieludzki cień palmy!/ Sen unika jej w nocy, ptak płoszy się we dnie,/ Pierś dziewczęca nie spocznie w jej chwytnej ustroni!/ Przechodzień na jej widok wzdraga sięwzdragać się --- wzbraniać się. i blednie,/ Bo nie starczy jałmużny dla tak wielkiej dłoni! Ręko, nadmierna Ręko,/ W pięść modlitewną się złóż!/ Męko, nadmierna Męko,/ Zmalej i skurcz się, i znuż! CierpieniePrzekroczyła mych kości zbolałe granice,/ Przerosła moją duszę, sumienie i łoże,/ I lękam się, że skoro ukryję w niej licelico (daw.) --- twarz; dziś popr. forma B. lm: lica.,/ Nigdy już ich na światy nie wyłonię boże!/ ModlitwaA gdy nią się przeżegnam --- przesadny znak krzyża,/ Obłąkany rozpędem zbytniego ogromu,/ Źdźbłem zaledwozaledwo (przestarz.) --- zaledwie. się garnie do mego pobliża,/ A resztą --- pierzcha w mroki, nieznane nikomu! Ręko, nadmierna Ręko,/ W pięść modlitewną się złóż!/ Męko, nadmierna Męko,/ Zmalej i skurcz się, i znuż!