Leśmian, Bolesław W przeddzień swego zmartwychwstania http://www.wolnelektury.pl/lektura/laka-noc-bezsenna Sawicka, Martyna Niedziałkowska, Marta Sawicka, Martyna Fundacja Wolne Lektury Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-w-przeddzien-swego-zmartwychstania https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 Bolesław Leśmian, Łąka, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa, 1920 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml 2024-10-03 pol DCC Czabator, Marianna https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7684.jpg Klaverbloemen, Jac van Looij, domena publiczna, commons.wikimedia.org http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7684/ Uwspółcześnienia: Zmiany leksykalne, w tym ortograficzne: betleemska > betlejemska. Pisownia łączna/rozdzielna: nawprost > na wprost. Spółgłoski dźwięczne/bezdźwięczne: z pośród > spośród. Fleksja: zwartem > zwartym. Interpunkcja, np.: I żłób i siano > I żłób, i siano Bolesław Leśmian Łąka Noc bezsenna W przeddzień swego zmartwychwstania Sen, BógSamotność, ŚmierćW przeddzień swego zmartwychwstania, w przeddzień żywota/ Bóg, leżąc w mogile, żmudne liczy chwile./ A przykuła go do ziemi ciała ciężkotaciężkota --- ciężkość../ Śmierć mu w oczy wieje, a on samotnieje./ I śni mu się na wprost licalico (daw.) --- twarz./ Betlejemska błyskawica/ I żłób, i siano. Wspomnienia, NaturaI śni mu się brzeg jeziora ozieleniały,/ A smuga od łodzi po jeziorze chodzi,/ I śnią mu się owe gaje, co tak szumiały,/ Choć gajom boleśnie być marami we śnie!/ A to wzgórze, to oliwne,/ We wspomnieniu takie dziwne,/ Takie dalekie! I śnią mu się nasze twarze, niby niczyje,/ Ręce nasze krwawe i lewe, i prawe ---/ Życie jako wędrówkaI to życie, co po śmierci nie wie, gdzie żyje,/ Jenojeno (daw., gw.) --- tylko. szuka siebie po własnym pogrzebie./ Mówmy wobec jego zgonu/ To, co mówi dzwon do dzwonu/ Późnym wieczorem. Nie zakłóćmy snu bożego, bożej niemotyniemota --- niemożność mówienia.!/ Któż Boga obudzi pierwszy spośród ludzi?/ Kto rozepnie w jego cieniu swoje namioty?/ Cień się jego szerzy w bezbrzeż po bezbrzeży,/ A my stójmy zwartym kołem/ I śnijmy się Bogu społemspołem (daw.) --- wspólnie.,/ Póki czas jeszcze.