Leśmian, Bolesław Strój Czabator, Marianna Trzeciak, Weronika Trzeciak, Weronika 2024-10-01 2008 Fundacja Wolne Lektury pol Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. Bolesław Leśmian, Łąka, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa, 1920 https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-stroj/ Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka wiersz https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7687.jpg Claude Monet, Île aux Fleurs near Vétheuil, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7687/ Uwspółcześnienia: Fleksja: twojem > twoim. Pisownia łączna/rozdzielna: ktoby > kto by. Spółgłoski dźwięczne/bezdźwięczne: poledz > polec. Interpunkcja, np.: Że, gdy w nim się zapodziała > Że gdy w nim się zapodziała Bolesław Leśmian Łąka Ballady Strój Strój, Ciało, Pożądanie, Brud, BłotoMiała w sadzie strój bogaty,/ Malowany w różne światy,/ Że gdy w nim się zapodziała,/ Nie wędrując --- wędrowała./ Strój koloru murawegomurawy --- odcień zielony, zbliżony do koloru trawy.,/ A odcienia złocistego ---/ Murawego --- dla murawy,/ Złocistego --- dla zabawy. Zbiegło się na te dziwy aż stu płanetnikówpłanetnik --- w wierzeniach słowiańskich, na poły demoniczna istota uosabiająca zjawiska atmosferyczne, kierująca chmurami i zsyłająca burze, ulewy czy grad; płanetnikami (inaczej też: chmurnikami, obłocznikami) miały zostawać dusze zmarłych nagłą śmiercią i samobójców (szczególnie wisielców i topielców).,/ Otoczyli ją kołem, nie szczędząc okrzyków. Podawali ją sobie z rąk do rąk, jak czaręczara --- owalne płytkie naczynie służące do picia win i miodów pitnych.:/ «Pójmy duszę tym miodem, co ma oczy karekary --- czarny.!» Podawali ją sobie z ust do ust na zmiany:/ «Słodko wargą potłoczyć taki krzew różany!» Porywali ją naraz w stu pieszczot zawieję:/ «Dziej się w tobie to samo, co i w nas się dzieje!» Dwojgiem piersi ust głodnych karmiła secinęsecina (daw.) --- setka.:/ «Nikt tak słodko nie ginął, jak ja teraz ginę!» Szła pieszczota koleją, dreszcz z dreszczem się mijał,/ Nim jeden wypił do dna --- już drugi nadpijał. Kto oddawał --- dech chwytał, a kto brał --- dech tracił,/ A kto czekał za długo --- rozumem przypłacił! Sad oszalał i stał się nieznany nikomu,/ Gdy ona, jeszcze mdlejąc, wróciła do domu. Miała w oczach ich zamęt, w piersi --- ich oddechy,/ I płonęła na twarzy od cudzej uciechy! «Jakiż wicher warkocze w świat ci rozwieruszyłrozwieruszyć (neol.) --- rozwichrzyć, potargać.?»/ «Ach, to strzelec --- postrzelec w polu mnie ogłuszył!» «Co za dreszcz twoim ciałem tak żarliwie miota?»/ «Śniła mi się w śródlesiu burza i pieszczota!» Wygnanie, Hańba, CierpienieMaćmać (daw.) --- matka. ją, płacząc, wyklęła --- ojciec precz wyrzucił,/ Siostra łokciem skarciła, a brat się odwrócił. A kochanek za progiem z pierścieni ograbił,/ I nie było nikogo, kto by jej nie zabił. I nie było nikogo, kto by nie był dumny,/ Że ją przeżył, gdy poszła wraz z hańbą do trumny. Bóg, OpiekaTylko Bóg jej nie zdradził i ślepo w nią wierzył,/ I przez łzy się uśmiechał, że ją w niebie przeżył. «Ty musisz dla mnie polec na śmierci wezgłowiuwezgłowie --- część łóżka, gdzie kładzie się głowę.,/ A ja muszę dla ciebie trwać na pogotowiu! Ty pójdziesz tą doliną, gdzie ustaje łkanie,/ A ja pójdę tą górą na twoje spotkanie. Ty opatrzysz me rany, ja twych pieszczot ciernie,/ I będziembędziem (gw.) --- będziemy. odtąd w siebie wierzyli bezmiernie!» Miała w trumnie strój bogaty,/ Malowany w różne światy,/ Że gdy w nim się zapodziała,/ Nie wędrując --- wędrowała./ Strój koloru murawego,/ A odcienia złocistego,/ Murawego --- dla murawy,/ Złocistego --- dla zabawy.