Leśmian, Bolesław Królewna Czarnych Wysp Trzeciak, Weronika Trzeciak, Weronika Czabator, Marianna Choromańska, Paulina 2024-09-20 2008 Fundacja Wolne Lektury pol Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. Bolesław Leśmian, Łąka, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1920 https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-krolewna-czarnych-wysp/ Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka wiersz https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7687.jpg Claude Monet, Île aux Fleurs near Vétheuil, domena publiczna, www.rawpixel.com http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7687/ Uwspółcześnienia: Błędy leksykalne, w tym ortograficzne: ułużmy > ułóżmy. Pisownia joty: lilją > lilią. Pisownia łączna/rozdzielna: po przez > poprzez; nawprost > na wprost; po pod > popod; po za > poza. Interpunkcja, np.: I kolejno i pospołu > I kolejno, i pospołu Bolesław Leśmian Łąka Ballady Królewna Czarnych Wysp Przemijanie, ŚmierćKrólewna Czarnych Wysp, podwójną bielą rąk/ Rozwidniająca zmierzch w miłosnych żądz pośpiechu,/ Rozdawczyni snów i mąk,/ Pełna zdrady, pełna grzechu,/ Całująca własne dłonie,/ Zanim czar utracą w zgonie,/ Dziś o północy w ogrodzie,/ W kwiatach, w rosach, w cieniu, w chłodzie/ Umarła. W przedzgonnejprzedzgonny --- przedśmiertny., nagłej męczarni/ Wiła się po bujnej darnidarń --- górna warstwa gleby wraz z trawą i korzeniami.,/ W snach się wiła wciąż a wciąż,/ Szalejąc ku nocy jasnej,/ Aż zwinęła się, jak wąż,/ Dookoła śmierci własnej./ Dzwonią w kościele. PogrzebZbiegli się kochankowie na gwar dzwonów złoty,/ Złoty gwar wśród drzewnych cieni,/ Wszyscy smutni i zdradzeni,/ Zbłąkani wpośród tęsknoty./ «Smutki nasze --- srebrne taśmy/ Wokół bioder królewny! Pragnienie w śmierci ugaśmy,/ Poranek nasz --- niepewny!»/ Tak to marzeń obyczajem/ Pozdrowiwszy się nawzajem,/ Na ramiona krzepkie, dumne/ Niewesołą wzięli trumnę/ I ponieśli na wprost słońca/ W pszczół wyroje, w żal bez końca,/ W sen o Bogu i o Maju./ W nagłą pustkę na rozstaju,/ W spodziewaną poprzódpoprzód (daw.) --- wpierw, przedtem. grozę,/ W cień cmentarza, popodpopod (daw.) --- pod. brzozę,/ A niosąc, wciąż kołysali,/ A kołysząc, zamawiali,/ Żeby miała śmierć słodką. Kopiąc wspólnie dół wśród ostu/ Najpierw w glinie, potem w głazie,/ Wspominali raz po razie,/ Że była topoli wzrostu. «Kopmy dół dla smutnej wieści,/ Aż się topola pomieści,/ I ułóżmy do snu ciało/ Tak, jakby samochcącsamochcąc (daw.) --- z własnej woli. spało». Ułożyli, poprawili/ Raz i jeszcze, a po chwili/ Przyglądali się z pobrzeży,/ Czy dość samochcący leży? Naówczasnaówczas (daw.) --- wówczas, w tym czasie. gąsiorygąsior --- pękata butla z wąską szyjką. złote/ Ujęli poprzez tęsknotę/ I wlewali miód do dołu/ I kolejno, i pospołupospołu (daw.) --- wspólnie, razem.,/ Wlewali go cienką strugą,/ Ale suto, ale długo,/ Żeby miała śmierć słodką. Potem, lutnielutnia (muz.) --- dawny instrument strunowy szarpany. nastroiwszy/ Do żalnego w śmierć okrzyku,/ By okazać ból żarliwszy,/ Stanęli w chóralnym szyku/ Według głosów, według losów/ Przeznaczonych od niebiosów,/ I chóralnie zaśpiewali/ Pieśni o wszelkiej oddali,/ O kaliniekalina --- roślina o czerwonych owocach., która latem/ Zbłąkała się poza światem,/ O pośmiertnym w różach znoju/ I o wiecznym niepokoju,/ I śpiewali pieśni smutne,/ I miłosne, i okrutne,/ Księżycowe i słoneczne,/ I wesołe, i taneczne,/ Żeby miała śmierć słodką. Dusza, Anioł, NieboA gdy jej dusza, niby kropla z wiosła,/ Strącona z ziemi --- w ciemność się uniosła,/ Aniołowie, w locie biegli,/ Na spotkanie jej wybiegli,/ Bardzo senni, bardzo biali,/ Szalejąc w wieczności progach,/ Zagrobnie ją całowali/ I po rękach, i po nogach,/ Żeby miała śmierć słodką. ŚmierćMiałam ci ja śmierć słodką,/ Śmierć w kwiatach oniemiałą,/ Jakbym była lilią białą,/ Albo stokrotką./ Grób, PogrzebZłożyli mięmię (daw.) --- mnie. kochankowie/ W grobie na wznak, jak w alkowiealkowa (daw.) --- sypialnia.,/ Nie szczędzili mi w mych mękach/ Ni ostatniej na sen rady,/ Ni pieśni, ni miodnych trunków,/ A na nogach i na rękach/ Dotąd jeszcze czuję ślady/ Anielskich pocałunków!/ Pokój mym cieniom.