Leśmian, Bolesław Ballada bezludna http://www.wolnelektury.pl/lektura/Łąka Trzeciak, Weronika Zając, Hanna Bazan, Małgorzata Niedziałkowska, Marta Fundacja Wolne Lektury Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-ballada-bezludna/ https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 Bolesław Leśmian, Łąka, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa, 1920 Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 2008 xml text text 2024-09-20 pol Czabator, Marianna https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7687.jpg Claude Monet, Île aux Fleurs near Vétheuil, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7687/ Uwspółcześnienia: Fleksja: swem > swym; szmaragdowem > szmaragdowym; owem > owym. Spółgłoski dźwięczne/bezdźwięczne: z poza > spoza. Pisownia łączna/rozdzielna: ktoby > kto by; niema > nie ma. Bolesław Leśmian Łąka Ballady Ballada bezludna NaturaNiedostępna ludzkim oczom, że nikt po niej się nie błąka,/ W swym bezpieczuw bezpieczu (daw.) --- w bezpiecznym miejscu. szmaragdowym rozkwitała w bezmiar łąka,/ Strumień skrzył się na zieleni nieustannie zmienną łatą,/ A gwoździkigwoździki --- goździki. spoza trawy wykrapiały się wiśniatowiśniaty --- podobny do wiśni../ Świerszcz, od rosy napęczniały, ciemnił pysk nadmiarem śliny,/ I dmuchawiec kroplą mlecza błyskał w zadrach swej łęcinyłęcina --- tu: łodyga.,/ A dech łąki wrzał od wrzawy, wrzał i żywcem w słońce dyszał,/ I nie było tu nikogo, kto by widział, kto by słyszał. Gdzież me piersi, Czerwcami gorące?/ Czemuż nie ma ust moich na łące?/ Rwać mi kwiaty rękami obiema!/ Czemuż rąk mych tam na kwiatach nie ma? RozczarowanieZabóstwiłozabóstwić się --- przyjąć cechy bóstwa. się cudacznie pod blekotemblekot --- trujący chwast. na uboczu,/ A to jakaś mgła dziewczęca chciała dostać warg i oczu,/ I czuć było, jak boleśnie chce się stworzyć, chce się wcielić,/ Raz warkoczem się zazłocić, raz piersiami się zabielić ---/ I czuć było, jak się zmaga zdyszanego męką łona,/ Aż na wieki sił jej zbrakłozbraknąć --- nie wystarczyć. --- i spoczęła niezjawiona!/ Jenojeno (daw., gw.) --- tylko. miejsce, gdzie być mogła, jeszcze trwało i szumiało,/ Próżne miejsce na tę duszę, wonne miejsce na to ciało. Gdzież me piersi, Czerwcami gorące?/ Czemuż nie ma ust moich na łące?/ Rwać mi kwiaty rękami obiema!/ Czemuż rąk mych tam na kwiatach nie ma? NaturaPrzywabione obcym szmerem, wszystkie zioła i owady/ Wrzawnie zbiegły się w to miejsce, niebywałe węsząc ślady,/ Pająk w nicość sieć nastawił, by pochwycić cień jej cienia,/ Bąk otrąbił uroczystość spełnionego nieistnienia,/ Żuki grały jej potrupne, świerszcze --- pieśni powitalne,/ Kwiaty wiły się we wieńce, ach, we wieńce pożegnalne!/ Wszyscy byli w owym miejscu na słonecznym, na obrzędzie,/ Prócz tej jednej, co być mogła, a nie była i nie będzie! Gdzież me piersi, Czerwcami gorące?/ Czemuż nie ma ust moich na łące?/ Rwać mi kwiaty rękami obiema!/ Czemuż rąk mych tam na kwiatach nie ma?