Leśmian, Bolesław Asoka Czabator, Marianna Choromańska, Paulina Staroń, Justyna 2024-09-20 2008 Fundacja Wolne Lektury pol https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-asoka/ Domena publiczna - Bolesław Leśmian zm. 1937 Modernizm Dwudziestolecie międzywojenne Liryka wiersz Bolesław Leśmian, Łąka, Wydawnictwo J. Mortkowicza, Warszawa 1920. https://polona.pl/item-view/30b0a99a-97e3-454b-9615-317165ecf451?page=8 Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7690.jpg Landscape (1927), Lajos Csordak, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7690/ Poprawiono błędy źródła: Aż ona cię z królewskiej wymknęła komnaty > Aż ona się (...); zwierciedle > zwierciadle. Uwspółcześnienia: Pisownia łączna/rozdzielna: odrazu > od razu; zbliska > z bliska; nie długo > niedługo. Fleksja: któremś > którymś. Interpunkcja, np.: I wyciągnął ramiona i poglądał na nie > I wyciągnął ramiona, i poglądał na nie Bolesław Leśmian Łąka Asoka Przysięga, Król, WrógPrzestrzeńKról AsokaAsoka właśc. Aśoka (ok. 269--232 p.n.e.) --- władca indyjskiego imperium Maurjów, panujący nad niemal całym subkontynentem indyjskim., na wzgórza smuklejąc odsłoniuodsłoń (neol.) --- odkryty stok wzgórza.,/ Patrzałpatrzał --- dziś popr. forma 3 os. lp cz.przesz.: patrzył. zowąd na wroga, co poległ na błoniubłoń a. błonie --- duża przestrzeń porośnięta trawą; pastwisko, łąka.,/ I rozżalił się duchem na wronistym koniu. I rzekł: «Odtąd niech wrogów nie będzie na świecie,/ Niech łzom stanie się zadość, niech spoczną zamiecie ---/ Tak przysięgam: po pierwsze, po wtóre, po trzecie!» I ukląkłszy na mieczu, jak klęczą mocarze,/ Poukochał kolejno te rany, te --- wrażewraży --- wrogi, nieprzyjazny. ,/ I zgromadził w pamięci przewymarłeprzewymarły (neol.) --- dawno wymarły. twarze. A na jego skinienie od owej godziny/ Powstawały schroniska --- dziwy tej krainy ---/ Dla człowieka, zwierzęcia i wszelkiej rośliny. Drzewo, Przemijanie, OpiekaOto razu pewnego w tym czasie bez czasu/ Król Asoka zmiłowałzmiłować --- tu: rozmiłować. oczyma wśród lasu/ Wierzbę, co umierała bez liści hałasu. Zadżumiona skwarami, bez jadła, napoju,/ Schła, ledwo zieleniejąc, wpośród pszczół wyroju,/ W przeubogim, na zgony ordzewiałym stroju. Król pojął z woli serca i z duszy nakazu/ Jej milczenie, tak inne od milczenia głazu,/ I czuł to, co się czuje --- nigdy lub od razu. Więc serdecznie jej sękom przyglądał się z bliska,/ Więc widział, jak się zmaga i rdzą bólu błyska,/ Więc poniósł własnoręcznie chorą do schroniska. Tam jej wybrał zakątek od słońca pstrokaty,/ Tam jej rany w rosiste poobłóczył szmaty,/ Tam przygrywał na lutnilutnia (muz.) --- dawny instrument strunowy szarpany. i znosił jej kwiaty. Zabawa, Taniec, TęsknotaAle wkrótce nadeszły rozpląsane święta,/ I króla otoczyły w pałacu dziewczęta,/ I zapomniał o wierzbie --- bo któż to spamięta? I tanecznie wędrował od sali do sali,/ I czuł, że tchom dziewczęcym brak jakichś korali,/ I że coś powierzbnego w duszy mu się żali. Drzewo, OgródAż oto strażnik bramnybramny (daw.) --- przym. od słowa brama. otrąbił po grodzie,/ Że wierzba uzdrowiona w cudnej bezprzeszkodziebezprzeszkoda (neol.) --- coś, co nie stawia żadnych przeszkód./ Przyszła, by odtąd szumieć w królewskim ogrodzie. Król Asoka z pałacu wybiegł na spotkanie/ I wyciągnął ramiona, i poglądał poglądać (daw.) --- spoglądać.na nie,/ Że się tak wyciągnęły i tak niezachwianie. I przybyłej sam wskazał wcieleniem swej dłoni,/ Kędykędy (daw.) --- którędy. ma się zielenić i w jakiej ustroni ---/ I spełniła to wszystko tak, jak mówił do niej. A w zwierciadle sadzawki aż do dna odbita/ Jaśniała, przeciw niebu w fali wniebowzbita,/ I szepnął król do siebie: «Tu niechaj rozkwita!» A po nocy, gdy księżyc jaramijar --- dolina, wąwóz. się bieli,/ I gdy wszystko posnęło i wszyscy posnęli,/ Ona wyszła podwójnie: z ziemi i z topielitopiel --- głębina.. I biegła, pątnikującpątnikować (daw.) --- pielgrzymować., po schodów marmurze/ W głąb nieznanych pałaców --- ku górze, ku górze,/ Czyniąc kroki płochliwe, zwiewne i nieduże. Do królewskiej komnaty chciała się przedostać/ I wniosła do jej wnętrza niebyłąniebyły --- taki, który się nie zdarzył; nierzeczywisty. tam postać,/ A własnemu wzruszeniu nie mogła już sprostać. Ponad królem uśpionym tak długo --- niedługo/ Szumiała, aby senną uczcić go posługą,/ I w pierś jego zieleni wlewała się strugą. MiłośćKról się zbudził i spojrzał w pośpiesznej zadumie,/ I zgadnął, że go kocha, po szumie --- po szumie,/ I uląkł się miłości, że jej nie zrozumie. I rzekł smutny: «Bacz na to, że kochasz daremnie,/ W słońce tobie poglądać, nie we mnie --- nie we mnie!/ Jakimż darem twe dary, wierzbo, odwzajemnię? «Chcesz połowę królestwa czy skarbu połowę?/ Chcesz, bym ciebie na kwiatów pasował królowękrólowę --- dziś popr. forma B. lp: królową.?/ Otom stał sięotom stał się --- konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: oto stałem się. ubogi i w miłość, i w mowę». A ona mu szepnęła w którymś okamgnieniu:/ «Chcę, byś czasem znużony przystanął w mym cieniu/ I gałąź moją swemu przychylił ramieniu. Chcę, byś wierzył, że myślę o tobie i sobie,/ I że nie bez miłości twe ogrody zdobię./ To --- wszystko! --- I byś pobyt dał mi na swym grobie». I król rzekł: «Wierzbo, wierzbo, iść mi z tobą w pole!/ Dolę twą, skoro trzeba, wraz z tobą przedolęprzedolić (neol.) --- przetrwać, przeżyć dolę. ---/ Stanie się, jako pragniesz! Spełnię twoją wolę. Czuję szczęście, gdy duszę w twoją zieleń wyślę,/ Do miłości podobne tak bardzo, tak ściśle,/ Że jest samą miłością, skoro się zamyślę...» Król umilkł. Chwilę wzajem patrzyli w swe światy,/ Aż ona się z królewskiej wymknęła komnaty,/ Nieśmiało więc powłócząc swe zielone szaty. Król słyszał, jak radośnie w dół biegła po schodach,/ I jak potem się w nocnych pogrążyła chłodach,/ I jak potem szumiała w królewskich ogrodach.