Lemański, Jan Nokturn Dug, Katarzyna Sekuła, Aleksandra Radlak, Emilia Rawska, Aneta Choromańska, Paulina Radlak, Emilia Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lemanski-nokturn Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Jan Lemański zm. 1933 2004 xml text text 2013-01-15 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3351359784_0436d1a276_o_EGP1QRn.jpg Night Walk, Thanasis Anastasiou, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3946 DCC 1DTP 3MP Jan Lemański Nokturn Pudel, w psim świecie mędrca cieszący się sławą,/ Że tłuste z alfabetu wywęsza litery;/ Kundel, co zwykł urągać niepojętym zjawom ---/ Więc krytyk, dalej Buldog z wejrzeniem megierymegiera --- mit. gr. jedna z trzech furii piekielnych; ogólnie: jędza.,/ Obraz cnoty i statku --- i Jamnik, co szparko/ Dołki kopie, jako też drobniejszy psi ludek,/ Powstawszy z materaców lub wylazłszy z budek,/ W noc, zwolnione z oków,/ Jęły szczekać na księżyc. --- Sam!/ --- Taki odludek!/ --- Tylko w gwiazdach, śród obłoków!/ --- Toteż nie ma zdrowej cery!/ --- W rzeczy samej!/ --- Jak cytryna wygląda!/ --- Która ma plamy!/ --- A jak niegrzecznie/ Ku nam wypina okrągłość ronda/ W tak zwanej pełni!/ --- Taki zarozumialec!/ --- Nie zna, co bud kadry!/ --- Objętość zmienia!/ --- Ma jakieś kwadrykwadra --- faza Księżyca, podczas której widoczna jest połowa półkuli.!/ --- Młodzież uczy rozmarzenia!/ --- Nic wart społecznie!/ --- Najzupełniej!/ --- Lada świeca ma więcej uspołecznienia!/ --- A już porównać nie da się z latarką!/ --- Podczas zaćmienia tli się,/ Że wstyd by było ogarkom!/ --- Albo znów, gdy nów,/ Tak źle przyświeca,/ Że choć wal w gębę!/ --- Rzekłbyś, iż chlubi się,/ Że oświatę śćmił nocnym Markomnocny Marek --- aluzja do przysłowia: ,,tłucze się jak Marek po piekle"../ --- Dojąłbym ci go zębem,/ Ażby mi posoką z nieba lunął.../ --- Cóż, kiedy wysoko!/ --- Kto z nim tam wskóra! Tak co noc wybucha, to cieniej, to grubiej,/ Z ziemi do księżyca/ Kondycja ludzkaNiechętny zgiełk wrzawy/ Psich synów,/ Z których tresura/ Wytrzebiła ducha./ Ten go oto pies gubi pod kijem/ W czas prędki,/ Ów go dla kęsa strawy/ Powolniej zatraca,/ W miarę gdy tyje,/ A inny --- dla obroży malowanej w cętki,/ Lub dla materaca,/ Ten wreszcie żywić ducha wcale nie ma chętki./ Świeć im kat!/ Stryk nie minie psiej kamarylikamaryla (z hiszp.) --- tu: ,,godna kompania", klika../ Jej mniemania szczekliwe/ Gasną tam, w wyżynie,/ Skąd księżyc jasne lice chyli,/ Niemy,/ Jako świetlana myśl i cicha/ Nad padołem,/ Nad ziemią, która pono jak wszystko/ Co ziemskie, czyli kobiece,/ Przyciąga społem i odpycha;/ Mórz mu łono odsłania/ W pierś wydęte/ I psów mu szle ujadania ---/ Tu westchniemy.../ KsiężycZ astronomów to wiemy, że przed iluś laty/ Księżyc z ziemią był żonaty,/ I wspólnie upędzali się wokoło słońca./ Niech kryje milczenie,/ Żali miły był związek ten,/ Czy wiercenie się to wspólne,/ Czy ta jednia ---/ Dość, że siła odśrednia,/ Aliasalias (łac.) --- czyli, innymi słowy. dusza bryły,/ Wyrwawszy go z ziemskości, rzuciła w przestrzenie./ Tam, choć łatwiej mu bytu/ Przenikać istotę,/ Choć bliższym jest końca/ Czy może rozkwitu nowego,/ A przecież nieraz czytasz z bladych lic księżyca/ Tęsknotę,/ I że go mami wiecznie/ Ta ziemia ziemska, z mierzwąmierzwa (gw.) --- zgnieciona słoma, używana najczęściej na ściółkę lub naturalny, organiczny nawóz, gnój.,/ Marglemmargiel --- rodzaj gliny., błotem,/ Nawet z jej psami. PięknoA kiedy nocna cisza w nim żałość podsyca,/ Wtedy ziemską szatę/ Jej olśniewa,/ W srebrne jej opony/ Marzenia stroi,/ Aż mu zalśni majestatem./ Oto dom, z gliny lepiony,/ Stoi ziemski,/ Jak proch widny mu z bezbrzeży;/ Oto ze ścian, ścieka lamalama --- tkanina o osnowie jedwabnej, używana dawniej do ozdoby bogatych strojów, szat liturgicznych i do dekoracji wnętrz; złotogłów.,/ Mieniąca się od pozłoty;/ Oto dach tam leży, jak głowa/ W koronie, w której lśnień tkwią groty/ Strzeliste, i płonie/ Licha nad nią gałązka drzewiny/ I zda się berłem. Tak muszla perłowa/ Proch obleka w perłę.